ตอนที่ 1262 ต้องตายแน่แล้ว?

และหลังจากนั้นนัยน์ตาดำของหลินสวินเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบทีละน้อย

ในจิตใจพรั่งพรูไอสังหารที่ควบคุมไม่อยู่ ใกล้จะอดกลั้นไว้ไม่ได้แล้ว

ตูม!

พร้อมๆ กับที่เขาโคจรพลังมรรคดับดารากลืนกิน หุบเหวใหญ่พลันปรากฏ กลืนกินทั่วสิบทิศ เงาร่างมายามุนินทร์ที่อยู่รายรอบทั้งยี่สิบสี่องค์สั่นไหวจนแตกสลาย!

กลางละอองแสงที่ลอยละล่องพลันเกิดเสียงประหลาดใจดึงขึ้น

ก็เห็นภิกษุหน้าตาหล่อเหลา ศีรษะเกลี้ยงเกลาสวมชุดดำผู้หนึ่งยืนอยู่กลางห้วงฟ้าห่างออกไป

กลางหน้าผากของเขาประทับสัญลักษณ์อักษรธรรมสีดำรูปร่างคล้ายดอกบัว แสงธรรมสีดำแปรเปลี่ยนเป็นเงาแสงวงหนึ่งลอยอยู่หลังศีรษะ ให้ความรู้สึกศักดิ์สิทธิ์และบริสุทธิ์ไร้ราคีแก่ผู้คน

กู่ฝอจื่อ!

พบกันอีกครา หลินสวินเกิดไอสังหารในใจอย่างไม่อาจควบคุม สีหน้าราบเรียบผิดปกติเอ่ยว่า “ลาหัวโล้น พวกเราพบกันอีกแล้ว”

“นี่ย่อมเป็นชะตาลิขิต ประสกเป็นคนนอกรีต ส่วนอาตมาเป็นผู้กำจัด สามารถพานพบอีกคราหาใช่เรื่องแปลกไม่”

กู่ฝอจื่อยกสองมือขึ้นพนมด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“เหอะๆ นอกรีต? ไฉนข้ากลับเห็นว่าเจ้าต่างหากเป็นพวกนอกรีต เป็นผู้สืบทอดอารามกษิติครรภ์แท้ๆ แต่การกระทำกลับชวนขยะแขยงเหลือทน ไม่ขายหน้าบ้างหรือ”

หลินสวินยิ้มเยาะ

เขาคาดไม่ถึงจริงๆ ว่าเจ้าหมอนี่จะต่ำช้าไร้ยางอายได้เช่นนี้ แอบลอบโจมตีสองครั้ง แต่พอออกมาจากปากเขากลับพูดพล่อยๆ ว่าเป็นชะตาลิขิต!

“หากสามารถกำจัดประสกได้ ต่อให้ต้องตกสู่ขุมนรกอาตมาก็ขอน้อมรับแต่โดยดี”

สีหน้าท่าทีของกู่ฝอจื่อดูเมินเฉยและไม่สะทกสะท้าน

“เช่นนั้นข้าจะส่งเจ้าไปลงนรกเอง!”

ระหว่างตะโกน เรือนกายของหลินสวินเปล่งประกายแสง บุกโจมตีอย่างรวดเร็ว

ครั้งก่อนหากไม่ใช่เพราะถูกลาหัวโล้นนี่ลอบโจมตี ตนมีหรือจะติดอยู่ใต้แม่น้ำนรกถึงสี่ปีจนแทบหลุดออกมาไม่ได้

คราวนี้หากไม่ใช่ลาหัวโล้นนี่เข้ามาขวาง บุตรนรกจะหลบหนีไปได้อย่างไร

หลินสวินคร้านจะพูดพร่ำทำเพลง ไอสังหารในใจดุจหินหลอมเหลวระเบิดออกมา ควบคุมไว้ไม่อยู่โดยสิ้นเชิง!

วู้ม!

บาตรดำลอยพุ่งสู่ท้องฟ้า ในมือของกู่ฝอจื่อมีวัชระเล่มหนึ่งเพิ่มเข้ามา เงาร่างพริบไหวโจมตีเข้ามาทันใด

พริบตานั้นราวกับมุนินทร์มาเยือนโลก ห้าวหาญองอาจไม่อาจมีผู้ใดต้านทาน

ครืนโครม!

ในเสียงปะทะดุเดือดกึกก้อง เงาร่างหลินสวินโซเซ ถอยหลังออกไปหลายก้าวดังตึกๆๆ สีหน้าซีดขาวลง

กู่ฝอจื่อยิ้มบางๆ กล่าวว่า “ประสก การต่อสู้ระหว่างเจ้าและบุตรนรกก่อนหน้านี้ก็ได้รับบาดเจ็บมากแล้ว สูญเสียพลังไปมาก ครานี้เกรงว่าเจ้าจะไร้หนทางให้ถอยแล้ว”

ขณะเอ่ยวาจาวัชระในมือเขาพาดขวาง ม้วนหอบแสงธรรมพันหมื่นสาย เสียงธรรมดังกึกก้อง พลานุภาพสะเทือนฟ้าสะท้านดิน สยบกำราบสรรพสิ่ง

บาตรสีดำใบนั้นส่องแสงสลัว ทุกคราที่ลู่ลงก็จะมีอักษรธรรมไหลรินออกมาไม่รู้จบ หลอมเปลี่ยนห้วงอากาศ

ภิกษุรูปนี้แม้ดูเคร่งขรึม แต่อันที่จริงยามลงมือกลับอำมหิตไร้ใดเปรียบ ทุกกระบวนท่าล้วนถึงชีวิต น่ากลัวอย่างที่สุด!

สวบ!

เงาร่างของหลินสวินพริบไหว โฉบพุ่งไปทางเขาจำศีลหัวโล้น

“ประสก เจ้าเป็นถึงบุคคลระดับเทพมาร ไม่ต่อสู้แต่กลับหลบหนีเช่นนี้ เกรงว่าจะเป็นการทำลายชื่อเสียงของเจ้า”

ริมฝีปากกู่ฝอจื่อประดับยิ้ม ใต้ฝ่าเท้าเขาปรากฎแท่นบัวยี่สิบสี่ชั้น แสงธรรมสีดำแผ่คลุมหนาทึบ

แท่นบัวลอยออกไป นำพากู่ฝอจื่อล่าสังหารหลินสวิน เร็วยิ่งยวดเหนือสิ่งอื่นใด

ตูม!

บาตรสีดำโจมตีออกไป อักษรธรรมสีดำแถบหนึ่งไหลวน แปลงเป็นเงามายาพระเวทองค์หนึ่งยกมือโจมตี ซัดจนเงาร่างหลินสวินโซเซ ปากกระอักเลือด

เป็นไปตามที่กู่ฝอจื่อกล่าวไว้ ในการต่อสู้กับบุตรนรกห่อนหน้านี้เขาได้รับบาดเจ็บจริงๆ เสียพลังไปมาก

ทว่า หาใช่ไร้พลังสู้ศึกครั้งหนึ่ง!

ยามนี้นัยน์ตาเขาราบเรียบผิดปกติไม่มัวพูดมากอีก พุ่งไปเบื้องหน้าต่อ

“น่าเสียดาย เทพมารหลินที่ผ่าเผยกลับเป็นคนนอกรีตที่สุดในใต้หล้า อาตมาไร้สามารถ ยอมร่วงหล่นสู่ทางมารเพื่อกำจัดภัยร้าย มอบความสว่างสดใสแก่ใต้หล้าผืนนี้”

กู่ฝอจื่อกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ สีหน้าเคร่งขรึม ท่าทางมาดมั่นแน่วนิ่ง

แน่นอนว่าเขาสงบนิ่งจริงๆ แม้หลินสวินสามารถป้องกันการลอบโจมตีของเขาก่อนหน้านี้ ก็ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกประหลาดใจแต่อย่างใด

หากว่าเทพมารหลินฆ่าได้ง่ายขนาดนั้น เกรงว่าคงจะไม่รอดตั้งแต่เมื่อสี่ปีก่อนแล้ว

ทว่ากู่ฝอจื่อกลับยังมั่นใจว่าตนสามารถจัดการหลินสวินได้!

เหตุเพราะเขามองว่าหลินสวินในตอนนี้คือช่วงที่อ่อนล้าที่สุด นี่เป็นโอกาสทองที่นานปีมีหน ขอเพียงคว้าไว้ได้ก็สามารถโปรดสัตว์ได้สำเร็จ!

ตูม!

ไม่นานหลินสวินก็ถูกวัชระวาดโดนร่างครึ่งหนึ่ง กระดูกแทบจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ

กู่ฝอจื่อเปล่งเสียงธรรมกังวาน “คนนอกรีต หากเจ้ายอมจำนนแต่โดยดี อาตมาจะทำพิธีโปรดสัตว์ให้อย่างยิ่งใหญ่ ทำให้แม้เจ้าจากไป ก็ยังสามารถเบิกบานอยู่ในปรโลกได้อย่างภาคภูมิ

“ลาหัวโล้น พล่ามไร้สาระให้น้อยๆ หน่อย อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าเจ้าจะทำอะไร ก็แค่อยากชิงคัมภีร์มหาครรภ์จุติกับไม้โพธิ์เท่านั้น ไม่ผิด พวกมันอยู่ที่ข้า มีปัญญาก็มาเอาไป!”

หลินสวินตะโกน

“ช่างขลาดเขลาสิ้นดี!”

กู่ฝอจื่อตะคอกว่า “พุทธองค์ว่าไว้ เมตตาย่อมไม่เกิดแก่ผู้ปฏิเสธ วันนี้อาตมาจะจัดการเจ้าให้จิตซ่านวิญญาณสลาย!”

เขาจำศีลหัวโล้นค่อยๆ ปรากฏในครรลองสายตาทีละน้อย

ความโกลาหลที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้หยุดนิ่งลงนานแล้ว ภายใต้การโจมตีของลั่วเจีย เยวี่ยเจี้ยนหมิง พร้อมด้วยจี้ซิงเหยา โม่เทียนเหอและเหล่าผู้สืบทอดเรือนกระบี่เร้นปุจฉา ตั้งแต่เริ่มสู้ผู้แข็งแกร่งขุมอำนาจแดนนรกก็แตกพ่ายซ่านเซ็น ตกตื่นหนีตาย

ไม่ใช่เหตุเพราะศักยภาพของพวกเขาไม่แข็งแกร่งพอ แต่เป็นเพราะรับรู้ได้ว่ากระแสพลิกกลับแล้ว

บุตรนรกจะมีชีวิตรอดหรือไม่ยังไม่อาจทราบได้ แล้วใครจะยอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อเขาเล่า

ดังนั้นกองทัพแดนนรกซึ่งเดิมทีก็เป็นพวกหัวมังกุท้ายมังกรย่อมแตกพ่ายโดยตรง ภายใต้สายตาตื่นตะลึงของทุกคนที่จับจ้อง