ตอนที่ 1273 ผู้สืบทอดลัทธิไร้สวรรค์

หลายวันผ่านไป นอกแดนแห่งความตาย จำนวนผู้ฝึกปราณไม่เพียงไม่ลดแต่ยังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

แต่กลับไม่มีใครกล้าเข้าไปโดยพลการ

ล้วนกำลังรออยู่

เพราะต่างดูออกว่าเมืองนี้ลึกลับอย่างที่สุด บางทีศักดิ์สิทธิ์เหมือนเมืองเทพในตำนาน บางทีราวกับแดนผี สยดสยองน่ากลัว

ในนี้จะไม่มีวาสนาได้อย่างไร

แต่เพราะหลายวันที่ผ่านมา ผู้แข็งแกร่งทุกคนที่เข้าไปในเมืองนี้ล้วนไม่มีใครรอดออกมา ทำให้เหล่าผู้ฝึกปราณที่ล้อมอยู่นอกเมืองต่างไม่กล้าเคลื่อนไหวโดยพลการ

ครืน!

ทันใดนั้นฟ้าดินสั่นสะเทือน ดึงดูดความสนใจของทุกคน

เมืองที่อยู่ห่างออกไป หมอกดำหนาทึบสลายตัว กลิ่นอายประหลาดที่เดิมปกคลุมอยู่ในเมืองก็เริ่มสลายไปอย่างรวดเร็ว

“โอกาสมาแล้ว!”

หลายคนตาเป็นประกาย

“บุก!”

พลันมีผู้แข็งแกร่งจำนวนไม่น้อยทนไม่ไหว เปิดฉากเคลื่อนไหวพุ่งเข้าไปในเมือง

ทันใดนั้นสถานการณ์สับสนอลม่านขึ้นมา

ท่ามกลางความวุ่นวาย หลินสวินกับนกทมิฬกลับออกจากเมือง ย้อนกลับไปทางเดิมด้วยความรวดเร็ว

“หลายวันมานี้เจ้าไปเจออะไรมากันแน่”

ระหว่างทางนกทมิฬอดถามไม่ได้

พอหลินสวินนึกถึงศิษย์พี่เสวียนคงที่หลุดพ้นอย่างสมบูรณ์แล้ว ในใจก็รู้สึกเศร้าหมองอย่างบอกไม่ถูก กล่าวว่า “ไม่ต้องพูดถึงหรอก”

นกทมิฬเห็นอารมณ์หลินสวินดูผิดปกติก็ไม่ถามอีก

เพียงแต่เพิ่งพุ่งไปถึงประตูเมืองก็มีคนร้องด้วยความตกใจ “เอ๊ะ คนกับนกคู่นี้เข้าไปในเมืองตั้งแต่เมื่อหลายวันก่อนแล้วนี่ พวกเขากลับยังไม่ตาย!”

ทันใดนั้นหลินสวินกับนกทมิฬพลันสังเกตเห็นว่ามีหลายสายตากวาดมองมาที่ตน แฝงความประหลาดใจเอาไว้

ทั้งสองไม่สนใจ มุ่งหน้าต่อไปยังนอกประตูเมือง

ในสายตาผู้ฝึกปราณคนอื่นๆ กลับดูผิดปกติพอดู

คนอื่นๆ ต่างรีบร้อนพุ่งเข้าไปในเมือง หมายจะแสวงหาวาสนา แต่เจ้าสองคนนี้กลับทำตรงข้าม อยากจะออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด!

“สหาย ในเมืองเกิดการเปลี่ยนแปลงอะไรงั้นหรือ อยู่เล่าให้พวกเราฟังก่อนดีหรือไม่”

ชายร่างผอมแห้งคนหนึ่งสายตาเป็นประกาย ขวางอยู่หน้าประตูเมือง

ปัง!

เสียงทึบหนึ่งดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ชายร่างผอมแห้งยังไม่ทันตั้งตัวก็ถูกเงาร่างของหลินสวินชนอย่างแรงจนปลิวออกไป เลือดไหลออกจากจมูกปาก ร้องโอดครวญไม่หยุด

“รนหาที่ตายเอง!”

นกทมิฬหลุดขำ อารมณ์ของหลินสวินตอนนี้ผิดปกติอย่างมาก เจ้าหมอนี่ยังกล้าล่วงเกิน อยากตายนักหรือไง

“เร็ว ขวางสองคนนั้นเอาไว้ พวกเขาต้องได้ของดีที่ไม่สามารถบอกใครได้จากในเมืองแน่!”

ชายร่างผอมแห้งกัดฟัน คำรามอย่างเคียดแค้น

ความจริงเขาเองก็ไม่กล้ามั่นใจเรื่องนี้ ที่พูดเช่นนี้ก็แค่อยากยืมมือผู้อื่น หาเรื่องให้พวกหลินสวิน

ตามคาด ผู้ฝึกปราณหลายคนหวั่นไหวขึ้นมา

คนอื่นๆ ล้วนกำลังเข้าเมือง สองคนนี้กลับเร่งรีบจากไป ทั้งยังได้ยินคนอื่นบอกว่าสองคนนี้เข้าเมืองไปตั้งแต่เมื่อหลายวันก่อนแล้ว เป็นไปได้อย่างไรที่จะไม่ได้รับผลประโยชน์

นี่ก็เลี่ยงไม่ให้เกิดจินตนาการไปต่างๆ นานาได้ยากแล้ว!

“มีคนตามพวกเราอยู่”

หลังจากออกจากเมืองได้ไม่นาน นกทมิฬก็สังเกตเห็นเหล่าผู้ฝึกปราณซึ่งตามอยู่ในที่มืด เห็นได้ชัดว่าไม่หวังดี

“ไม่ต้องสนใจ เจ้ามานำทาง พวกเราไปหาร่างต้นของกู่ฝอจื่อกัน”

หลินสวินไม่หันกลับไปมองด้วยซ้ำ แน่นอนว่าเขาเองก็สังเกตเห็นแล้ว แต่ไม่ได้สนใจ

นกทมิฬพยักหน้า

“สหาย ขอให้หยุดเท้าก่อน พวกข้าอยากรู้เรื่องราวในเมืองนั่นจากเจ้า โปรดชี้แนะด้วย”

เสียงเย็นชาเสียงหนึ่งดังขึ้น

น้ำเสียงดูเกรงใจมาก แต่ที่มาพร้อมกับเสียงนั่น กลับเป็นตาข่ายสีแดงราวกับเพลิงลุกโหมร่วงจากฟ้ากะทันหัน จะคุมตัวหลินสวินและนกทมิฬไว้ด้านใน

คนที่ลงมือเป็นชายหนุ่มชุดคลุมดำคนหนึ่ง เห็นได้ชัดว่าฐานะไม่ธรรมดา พลังต่อสู้ก็ไม่ธรรมดาอย่างมาก อีกทั้งข้างกายยังมีผู้ติดตามกลุ่มหนึ่งตามมาด้วย

หลินสวินไม่ได้หันกลับไปและไม่ได้หนี มีเพียงบนร่างที่ปรากฏแสงมรรคชั้นหนึ่ง ราวกับคมดาบที่ดุดันอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

เสียงฉึกดังขึ้นคราหนึ่ง ตาข่ายสีแดงนั่นพลันถูกฉีกขาด ละอองแสงบินว่อน

แต่นี่ไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มชุดคลุมดำเกรงกลัว กลับทำให้เขาหัวเราะเสียงเย็นขึ้นมาคราหนึ่ง “ดูไม่ออกว่าเป็นยอดฝีมือคนหนึ่ง ทำลายสมบัติของข้าแล้วคิดจะหนีหรือ หยุดเดี๋ยวนี้!”

ยังไม่ทันสิ้นเสียงเขาก็พุ่งโจมตีมาจากฟ้าแล้ว ในฝ่ามือกระบี่ยาวสีเขียวมรกตเล่มหนึ่งฟันออกไป สาดปราณกระบี่ยาวพันจั้งออกมา เจิดจ้าราวกับสุริยันมรกต

หลินสวินหยุดเท้าทันที นัยน์ตาดำเย็นชาจนน่ากลัว

หมุนตัวยื่นมือไปคว้า

ปราณกระบี่เขียวมรกตนั่นราวกับอสรพิษที่โดนตีหัว แตกสลายในฝ่ามือหลินสวินทีละชุ่น เปลี่ยนเป็นละอองแสงสีเขียวสาดกระเซ็น

ชายหนุ่มชุดคลุมดำนัยน์ตาหดรัด หนาวสะท้านไปทั้งตัว เขารู้ความน่ากลัวของกระบี่นี้ของตนดี แต่ตอนนี้กลับถูกอีกฝ่ายขยี้แหลกละเอียดอย่างง่ายดาย…

นี่เป็นการยืนยันว่าพลังต่อสู้ของอีกฝ่ายเหนือกว่าตนมากอย่างไม่ต้องสงสัย

ถอย!

ชายหนุ่มชุดคลุมดำหันหลังหนีอย่างไม่ลังเลสักนิด

ก็เห็นหลินสวินสีหน้าเย็นเยียบ ดีดนิ้วหนึ่งเบาๆ ร่างของชายหนุ่มชุดดำที่อยู่ห่างไปหลายพันจั้งระเบิดออกทันใด สลายกลายเป็นละอองเลือดเต็มฟ้า

เพียงดีดนิ้วก็สลายกลายเป็นฝุ่นผง!

เหล่าผู้ติดตามของชายหนุ่มชุดคลุมดำอึ้งงันอยู่กับที่ ขวัญหนียกใหญ่ เพราะความละโมบเล็กน้อย นี่พวกเขาล่วงเกินบุคคลที่น่ากลัวเพียงใดกัน