ตอนที่ 1293 รับศึกศัตรูทั้งแปดทิศโดยลำพัง

ภายในลานจิตมุ่งร้ายเพิ่มทวี!

ทุกสายตาล้วนแปรเปลี่ยนเป็นมุ่งร้าย เจือด้วยไอสังหาร

‘ดูสิ หลินสวินผู้นี้ต้องตายแน่!’

มุมปากกู่เทียนอีเผยให้เห็นความได้ใจ สื่อจิตกล่าวกับชื่อเหยา เพียงแค่ประโยคเดียวก็สามารถก่อกวนสถานการณ์ได้แล้ว นี่ทำให้เขาสะใจเป็นอย่างมาก

‘นี่เจ้าเท่ากับล่วงเกินหลินสวินแล้ว’

ชื่อเหยาขมวดคิ้ว ภายในใจรู้สึกโกรธขึ้งอยู่บ้าง นั่นก็เพราะก่อนหน้านี้เป็นนางบอกกู่เทียนอีเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างอาหลู่และหลินสวิน หากหลินสวินไล่สืบหาเอาความ นางจะต้องพลอยติดร่างแหไปด้วย

ในส่วนลึกของจิตใจ นางไม่ต้องการเป็นศัตรูกับคนอย่างหลินสวิน

ตั้งแต่ตอนอยู่ที่แดนเผาเซียน นางก็รู้แล้วว่าหลินสวินเป็นคนที่น่าหวาดกลัวเพียงใด ในเมื่อเขากล้ามาเช่นนี้ มีหรือจะเป็นการรนหาที่ตายอย่างโง่เขลา

กู่เทียนอีหัวเราะไม่สนใจ “ล่วงเกินคนตายคนหนึ่งเท่านั้น มีค่าให้ต้องกังวลด้วยหรือ”

ชื่อเหยาเลิกไม่พูดมากความอีก และตัดสินใจว่าจะแยกตัวออกจากกู่เทียนอีอยู่ภายในใจ

“หลินสวิน คำพูดนี้เป็นจริงหรือ”

ไป๋หลงถิงในชุดขาวเอ่ยปากแล้ว เสียงราวระฆังเช้ากลองยามค่ำ ดังกึกก้องไปทั่วฟ้าดิน

ทุกสายตาภายในลานล้วนมองไปยังหลินสวิน

ทันใดนั้นบรรยากาศตึงเครียดขึ้นมา ประหนึ่งธนูที่ง้างตึง

เปรียบได้กับฝูงหมาป่าที่จับจ้องเหยื่อตัวหนึ่ง ทว่าบัดนี้กลับปรากฏหมาป่าอีกตัวหมายเข้ามาช่วยเหยื่อ ย่อมทำให้ผู้อื่นบันดาลโทสะ!

หลินสวินไม่สนใจเรื่องพวกนี้ เขาเงยหน้าขึ้นมองไปยังเงาร่างที่กำลังข้ามด่านเคราะห์อยู่บนท้องฟ้านั่น สูดหายใจลึกกล่าวว่า “อาหลู่ เจ้าข้ามด่านเคราะห์อย่างวางใจได้เลย มีข้าอยู่ ไม่ว่าใครก็ไม่อาจทำอันตรายเจ้าได้แม้แต่น้อย!”

น้ำเสียงราบเรียบหนักแน่น

เขายืนอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง มองกลุ่มผู้กล้าดุจไร้ตัวตน ท่าทีเช่นนั้นเป็นท่าทีเสมือนหนึ่งคนเฝ้าด่าน ทหารหมื่นนายมิอาจย่างกราย!

ด้านเหล่าผู้กล้าภายในลานล้วนสีหน้ามืดทะมึน ไอสังหารชัดแจ้ง ประโยคนั้นทำให้พวกเขาเข้าใจอย่างแจ่มแจ้งว่าหลินสวินมาที่นี่เพื่อช่วยคนจริงๆ!

นี่ทำให้พวกเขายากจะเชื่อได้ เทพมารหลินนี่คิดหรือว่าจะอาศัยตัวเองเพียงลำพังสยบเหตุการณ์เบื้องหน้านี้ได้

สิ่งที่ต้องรู้ก็คือ ผู้แข็งแกร่งภายในลานแห่งนี้มีจำนวนนับพัน และไม่ขาดพวกทรงอิทธิพลเลื่องชื่อในแดนเก้าบน!

เขาเพียงคนเดียว ยังคิดจะช่วยคนหรือ

นี่ช่างเหลวไหลเสียจนน่าขัน!

“พี่ใหญ่! ข้า…”

ใต้เคราะห์สวรรค์ นัยน์ตาอาหลู่ก่ำแดง เขาใกล้จะหมดหนทางเต็มทน ร่างกายแตกหัก ทว่าบัดนี้ในใจกลับมีความรู้สึกฮึกเหิมและอบอุ่นไหลหลั่งไปทั่วร่างอย่างบอกไม่ถูก

ก่อนหน้านี้เขาเตรียมใจรอรับความตายแล้ว ยอมดับสลายไปในเคราะห์สวรรค์ แต่ไม่ยอมให้ผู้ใดครอบครองวาสนาบนตัวเขา!

แต่การปรากฏตัวของหลินสวิน กลับมอบสิ่งที่เหนือความคาดหมายอย่างที่สุดให้แก่เขา!

“ไม่ต้องพูดแล้ว! จดจ่อข้ามด่านเคราะห์ วันนี้อย่างมากก็แค่ตาย ข้ากลับอยากเห็นนักว่าใครหน้าไหนจะมีปัญญาจัดการพวกเราพี่น้อง!”

ผมดำของหลินสวินพลิ้วไหว นัยน์ตาเย็นชาดุจสายฟ้ากวาดมองไปทั่วลาน แผ่กลิ่นอายไร้รูปที่น่าสะพรึงออกมา ทำให้ลมเมฆในฟ้าดินแถบนี้ผันแปร

คนไม่น้อยลมหายใจสะดุด สีหน้าแปรเปลี่ยนเล็กน้อย

เวลาสองปีนี้ในแดนเก้าบนปรากฏบุคคลระดับนายเหนือหัวที่กร้าวแกร่งโดดเด่นมากมาย เช่นเซ่าเฮ่า เทพธิดารั่วอู่ หยวนฝ่าเทียนเป็นต้น

แต่ใครจะลืมเทพมารหลินได้เล่า

บางทีในสองปีนี้อาจได้ยินข่าวคราวของเขามาน้อยมาก ทว่าขอเพียงเขาปรากฏกาย ต้องโหมกระพือพายุลูกใหญ่ขึ้นอย่างแน่นอน!

และบัดนี้หลินสวินหมายใช้พลังของตน เป็นศัตรูกับผู้กล้าทั้งลาน แม้เห็นชัดว่าเหลวไหลจนน่าขัน แต่ยามที่ต่อสู้กันจริงๆ ต่อให้ท้ายที่สุดสามารถสังหารหลินสวินได้สำเร็จ แต่ผู้ใดจะกล้ารับรองว่าตนเองจะไม่ถูกหลินสวินลากลงไปตายด้วย

“แค่สองปี เขาบรรลุถึงระดับอมตะเคราะห์ด่านหกแล้ว!”

มีคนเกิดใจสั่น สังเกตได้ถึงกลิ่นอายน่าหวาดหวั่นของหลินสวิน

พอนึกย้อนว่าสองปีก่อนหน้า หลินสวินซึ่งยังอยู่ระดับอมตะเคราะห์ด่านสามก็สามารถไล่สังหารบุตรนรกที่มีปราณอมตะเคราะห์ด่านสี่จนต้องหนีหัวซุกหัวซุนได้ เช่นนั้นตอนนี้พลังต่อสู้ของเขาจะน่าหวาดกลัวสักเพียงใด

“หลินสวิน เจ้าคงไม่คิดอะไรอ่อนหัด ว่าแค่ตัวเจ้าคนเดียวก็สามารถต้านการโจมตีของพวกเราได้กระมัง”

สีหน้าไป๋หลงถิงเจือยิ้มเย็นชา เขามั่นใจในตัวเอง ทั้งมีรากฐานพลังกร้าวแกร่ง แม้ไม่ได้หวาดกลัวหลินสวิน แต่ก็จะไม่ประมาทเพราะเหตุนี้

“เจ้าสามารถลองดูได้”

หลินสวินเหลือบมองเขาคราหนึ่ง แววตาเย็นชา เขาไม่รู้ที่มาที่ไปของไป๋หลงถิงชัดเจน แต่ต่อให้รู้ก็ไม่สนใจอยู่ดี

วันนี้ ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ต้องช่วยอาหลู่ให้จงได้!

ผู้ใดขวาง ผู้นั้นต้องตาย!

“เฮอะ! ดูไม่ออกว่าเจ้าหลินสวินยังให้ความสำคัญกับมิตรภาพเสียจริง เพื่อช่วยคนที่จะตายอยู่รอมร่อถึงกับกล้าเอาชีวิตมาเสี่ยง แต่น่าเสียดายที่สหายยุทธ์ทั้งหลายในที่นี้คงจะไม่ยอมให้เจ้าทำเช่นนั้น!”

บุตรนรกกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาออกมาเช่นกัน ทั้งตัวเขาดูเลือนรางอยู่ภายในเกราะศึกที่ปกคลุม ไอสังหารพลิกฟ้า

“แพ้แล้วยังกล้าปากดีอีกหรือ ถ้ากล้าก็เข้ามาสู้!”

ในดวงตาหลินสวินไอสังหารแผ่พุ่ง เสียงประหนึ่งฟ้าร้อง ทำเอาผู้แข็งแกร่งไม่น้อยจิตวิญญาณสั่นสะเทือน เบื้องหน้าสายตาปรากฏเป็นแสงดาวทองระยับ

สีหน้าของบุตรนรกไม่น่าดูอย่างที่สุด การพ่ายแพ้ให้หลินสวินคราวนั้นถือเป็นความอัปยศในชีวิตเขา มาบัดนี้ถูกหยิบยกขึ้นมาพูดภายใต้สายตาของผู้คน ทำให้เขาแค้นจนแทบคลุ้มคลั่ง

“ใต้เท้าบุตรนรก อย่าให้เขายั่วยุท่านได้ เขาทำเช่นนี้เพื่อจงใจถ่วงเวลาเอาไว้ อีกเดี๋ยวขอเพียงพวกเราลงมือพร้อมกันก็สามารถกำราบเขาได้!”

ชายหนุ่มคนหนึ่งกล่าวสียงต่ำ

“ตาย!”

ไกลออกไป หลินสวินสีหน้าเยียบเย็น ยื่นนิ้วชี้ออกไปผ่านห้วงอากาศ

กระบวนท่าห่างไกลล้วนไปถึง!

“อ๊าก!”

เห็นเพียงพลังดรรชนีสายหนึ่งปรากฏออกมาราวกับเคลื่อนย้ายห้วงอากาศ เสียงฟุ่บหนึ่งดังขึ้น ก็พุ่งทะลุคอชายหนุ่มผู้นั้นจนเป็นรูเลือด

จากนั้นร่างและพลังจิตของเขาล้วนแตกระเบิดในพริบตา ทั้งกายและจิตดับสลาย

อานุภาพแห่งหนึ่งดรรชนี สังหารหนึ่งผู้แข็งแกร่งในพริบตา!

ทุกคนเมื่อเห็นภาพดังกล่าวต่างหน้าเปลี่ยนสีไปตามๆ กัน

พวกไป๋หลงถิง บุตรนรก ชื่อเหยา ยิ่งหนังตากระตุก สีหน้าเคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย คิดว่าหากตนเจอเข้ากับตัวจะแก้กระบวนท่านี้ได้อย่างไร

“ใครไม่กลัวตายก็เข้ามาได้เลย ดูสิว่าข้าหลินสวินจะรับมือได้หรือไม่”