ตอนที่ 1348 การปิดล้อมของเหล่าอริยะ

ในเสียงทำลายล้าง เงาร่างที่ราวกับภาพลวงตาปรากฏในที่นั้น

นี่เป็นชายหนุ่มที่รูปร่างซูบผอมคนหนึ่ง สวมชุดคลุมแขนกว้างงดงามหรูหรา ใช้กระบี่บินเล่มหนึ่งเป็นปิ่น ใบหน้าไม่ถึงขั้นหล่อเหลา กลับให้ความรู้สึกเคร่งขรึมไร้สิ้นสุด

มีเพียงคนในเผ่าอีกาทองที่รู้ว่า ชายหนุ่มคนนี้แท้จริงแล้วเป็นสัตว์ประหลาดเฒ่าที่ปิดด่านมานานหลายพันปีแล้ว

อูซิวทง!

ราชครูสวรรค์ที่อยู่ในอันดับที่สิบสามของเผ่าอีกาทอง ฐานะนี้ได้แสดงให้เห็นแล้วว่าเขาเป็นอริยะแท้คนหนึ่ง ควบคุมพลังกฎเกณฑ์อริยมรรค

“หนีไวกว่านี้ก็ไม่มีประโยชน์”

อูซิวทงกวาดมองในที่นั้นแวบหนึ่ง ก้าวออกไปหนึ่งก้าวก็พลันหายไปกลางอากาศ

……

“มีกลิ่นอายอริยะปรากฏขึ้น”

ในบริเวณอันไกลโพ้น ชายคนสองเดินเคียงกันมา ต่างสวมเกี้ยวประดับสูงเข็มขัดใหญ่ แขนเสื้อกว้างสะบัดงามสง่า

จู่ๆ ชายวัยกลางคนที่ทรงผมเรียบร้อยสีหน้านิ่งสงบก็มองไปไกลๆ

“ศิษย์พี่ขู่หยา คงมีคนกำลังไล่ตามเป้าหมายเหมือนพวกเรา”

ชายกลางคนสายตาลึกล้ำ ไอสังหารน่าสะพรึงพวยพุ่ง

“อืม เป็นอริยะแท้คนหนึ่ง ดูจากกลิ่นอาย คงจะมาจากเผ่าอีกาทองแห่งหุบเขาตะวันคล้อย”

ข้างๆ ชายชราที่ใบหน้าซูบตอบ ท่าทางเชื่องช้านหนึ่งพูดด้วยเสียงแหบพร่า

“อริยะแท้หรือ”

ชายวัยกลางคนหัวใจสะท้าน

“ศิษย์น้องอวี๋ซิว พวกเราก็ควรเคลื่อนไหวแล้ว จะให้กระบี่เทียมฟ้าตกไปอยู่ในมือคนอื่นไม่ได้”

ชายชราพูดด้วยเสียงแหบพร่า

“นั่นแน่นอนอยู่แล้ว”

อวี๋ซิวพยักหน้า

ทันใดนั้นอริยะทั้งสองที่มาจากสำนักกระบี่เทียมฟ้าก็เคลื่อนย้ายผ่านอากาศออกไป

“ขู่หยา… ที่แท้แม้แต่เขาก็นั่งไม่ติดแล้วหรือ…”

ครู่หนึ่งหลังจากนั้น ภิกษุชุดดำคนหนึ่งปรากฏตัว รูปลักษณ์ของเขาอ่อนเยาว์มาก แต่กลิ่นอายความมากประสบการณ์ในดวงตากลับมากล้นยิ่ง

“ดูเหมือนว่าคนที่จะเล่นงานเด็กนี่ ไม่ใช่แค่อาตมาคนเดียว…”

ภิกษุชุดดำถอนหายใจเบาๆ

เพียงแค่สังหารคนหนุ่มในมรรคาอมตะคนหนึ่ง กลับกลายเป็นเรื่องใหญ่เช่นนี้ หากเผยแพร่ออกไปสุดท้ายก็ไม่สง่างามเท่าใดนัก

“ช่างเถอะ ข้าจะไปสักครั้ง ดูซิว่าเด็กนี่มีความสามารถระดับใด ถึงได้ป่วนจนเหล่าอริยะเคลื่อนไหว เป็นที่จับตามองทั่วหล้า”

เงาร่างของภิกษุชุดดำพริบไหว ลอยล่องออกไป

อารามกษิติครรภ์ ภายในอารามเก่าแก่ ภิกษุชราคนหนึ่งพึมพำเบาๆ “ศิษย์พี่ฝ่าเจิ้งเขา… คงจะเจอร่องรอยของคนนอกรีตคนนั้นแล้วกระมัง”

……

ห่างออกไปเค้าโครงเมืองที่ยิ่งใหญ่โออ่าปรากฏในสายตาหลินสวิน

สวบ!

หลินสวินเก็บยานขนส่งอวกาศ หันไปมองแวบหนึ่ง

หนึ่งเค่อก่อนหน้านี้ หลังจากสังหารอูเหิงหยาจู่ๆ ก็พบเจออันตรายอย่างที่สุด ทำให้เขาเลือกหนีอย่างไม่ลังเล

จนตอนนี้ย้อนคิดดูแล้ว หลินสวินสามารถเดาได้คร่าวใหญ่แล้วว่า คนที่ลงมือจะต้องเป็นอริยะแท้คนหนึ่งอย่างไม่ต้องสงสัย!

เพราะกลิ่นอายนั่นยิ่งใหญ่และศักดิ์สิทธิ์เกินไป พวกอูหลิ่วฉือ อูเหิงหยาเทียบไม่ติดสักนิด

ทว่าในใจหลินสวินกลับไม่ได้หวาดเกรงมากนัก

สายตาเขามองไปยังเมืองใหญ่โอ่อ่าที่ปรากฏรางๆ ห่างออกไปอีกครั้ง

พูดตามจริง หากไม่ใช่เพราะตกอยู่ในสถานการณ์อันตราย เขาก็อยากเข้าไปพักผ่อนในเมืองสักหน่อย

สิบปีมานี้ เขาไม่ได้สัมผัสไอแห่ง ‘โลกโลกีย์’ มานานมากแล้ว

‘ช่างเถอะ’

สุดท้ายหลินสวินก็ล้มเลิกความคิด

เพียงแต่ตอนที่เขากำลังจะอ้อมไปนั่นเอง เสียงที่ต่ำลึกเสนาะหูเสียงหนึ่งดังก้องขึ้นกลางฟ้าดิน

“เจ้าหนุ่ม หากเจ้ากล้าเข้าเมือง ชีวิตนับล้านในเมืองก็จะสูญสิ้นเพราะเจ้าคนเดียว หยุดฝีเท้าที่นี่เถอะ”

ดวงตาดำของหลินสวินดอรัดลงเล็กน้อย ในการจิตรับรู้พลันมองเห็น ว่าเหนือห้วงอากาศขึ้นไปมีเกี้ยวสมบัติที่งดงามหรูหราคันหนึ่งปรากฏขึ้น

ในเกี้ยวสมบัติหญิงในชุดชาววังคนหนึ่งนั่งอยู่ ผิวขาวยิ่งกว่าหิมะ ผมดำราวกับหมึก รูปลักษณงดงามไร้ที่ติ บุคลิกโดดเด่น

“เจ้าเป็นใคร”

หลินสวินพูดเสียงเรียบเฉย

“ซางเย่ เผ่าวิญญาณสมุทร”

เสียงของหญิงชุดชาววังกังวาน ราวกับไข่มุกกระทบบนจานหยก ไพเราะน่าฟัง

หลินสวินขานรับว่าอ้อ เงาร่างลอยลงบนยอดเขาลูกหนึ่งข้างๆ ลมภูเขาพัดกรรโชก เป่าจนผมของเขาปลิวไสว เสื้อผ้าโบกสะบัดเกิดเสียงดัง

สายตาของเขากวาดมองแปดทิศสี่ด้าน กล่าวว่า “อริยะผู้ยิ่งใหญ่แห่งยุค ในเมื่อมาแล้วเหตุใดต้องหลบๆ ซ่อนๆ”

เสียงเรียบเฉยดังก้องกลางฟ้าดิน

“เหอะ พลังจิตวิญญาณของเด็กเมื่อวานซืนนี่ถือว่าไม่ธรรมดา”

เสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้นในเมฆ ก็เห็นชั้นเมฆตรงนั้นม้วนตลบกะทันหัน ปรากฏเงาร่างสูงผึ่งผาย กำยำร่างหนึ่ง

นี่คือชายที่สวมชุดคลุมสีขาวคนหนึ่ง ตรงหูซ้ายใส่ต่างหูสีทอง ดูแปลกประหลาดอย่างมาก

“เจ้าเป็นใครอีก”

หลินสวินถาม

“โม่คง เขาวิญญาณหมื่นอสูร”

ชายชุดคลุมขาวยิ้มน้อยๆ ดูศักดิ์สิทธิ์ไร้ใดเปรียบ

“จำคำของเจ้าเอาไว้”

หลินสวินเหลือบมองเขาแวบหนึ่งแล้วเคลื่อนสายตาไปมองอีกด้าน

ตรงนั้นมีรถศึกสำริดคันหนึ่งบดขยี้ห้วงอากาศดังครืนๆ เข้ามา เลือดสดไหลหลั่ง ไอเหี้ยมโหดกระทบหน้าเข้ามา บนรถศึกมีเงาร่างพร่ามัว หมอกดำลอยวนหนึ่งสายยืนอยู่