ตอนที่ 1384 กล้าแต่ในบ้าน?

พฤกษาเขียวขจี เมฆคล้อยดั่งน้ำตก

ยามจ้าวจิ่งเซวียนมาถึงยอดเขาชำระจิต ก็เห็นหลินสวินที่นอนเรื่อยเปื่อยบนเก้าอี้หวายด้วยอิริยาบถผ่อนคลายอยู่ไกลออกไป

ในมือยังถือน้ำเต้าเปลือกเขียวใบหนึ่งอยู่ ชมนกชมไม้ ผ่อนคลายอยู่เพียงลำพัง

นี่ทำให้นางดวงตาเบิกกว้าง ลอบเข่นเขี้ยว ตนหัวหมุนปานนี้ เจ้าหมอนี่กลับเพลิดเพลินขนาดนี้เสียได้!

“หึ!”

จ้าวจิ่งเซวียนสีหน้าบึ้งตึง แค่นเสียงเย็นเยียบ

บนเก้าอี้หวาย หลินสวินที่ใจไม่อยู่กับตัวกำลังยกน้ำเต้าสุราขึ้นกรอกเหล้าลงปาก เมื่อได้ยินดังนั้นมือก็สั่น พลันสำลักสุราชั้นเลิศที่ลงไปในปากจนต้องเช็ดปากไม่หยุด

“จิ่งเซวียน ทำไมเจ้าถึงโผล่มากะทันหันล่ะ” หลินสวินประหลาดใจ

จ้าวจิ่งเซวียนจะยิ้มออกมาอย่างอดไม่ได้ แต่สุดท้ายก็กลั้นเอาไว้แล้วเอ่ยหยันว่า “ถ้าข้าไม่มาจะรู้ได้อย่างไรว่าเจ้าสบายขนาดนี้”

นางสวมชุดสีขาวบริสุทธิ์เรียบง่ายทั้งตัว รวบเส้นผมทั้งหัวไว้ที่ท้ายทอยด้วยเชือกสีแดงเส้นหนึ่ง เผยให้เห็นใบหน้าสวยสะทั้งยามดีใจและโกรธเคือง งดงามผุดผาด

ตอนนี้ยืนอย่างมีชีวิตชีวาอยู่กลางเมฆพร่าเลือนไกลออกไป เงาร่างอ้อนแอ้นอรชรประหนึ่งนางเซียนมาเยือนโลก

และในชั่วพริบตานี้ หลินสวินถึงได้รู้ว่า…

เวลาที่ผู้หญิงคนหนึ่งสวยที่สุดก็คือตอนที่แม้นางอยากชักสีหน้า แต่ก็อดยิ้มออกมาไม่ได้

เฉกเช่นจ้าวจิ่งเซวียนในตอนนี้

“งามจริง” หลินสวินชื่นชมประโยคหนึ่งจากใจโดยไม่ตั้งตัว

เดิมทีจ้าวจิ่งเซวียนยังคับข้องใจอยู่บ้าง รู้สึกว่าช่วงนี้ตนยุ่งวุ่นวายเรื่องตระกูลหลินของเขาขนาดนี้ แต่เจ้าหมอนี่กลับมาอู้อยู่คนเดียว ช่างไร้คุณธรรมจริงๆ

แต่หลังจากได้ยินคำชมเพียงสองคำนี้ ความโกรธเคืองและคับข้องในใจทั้งหมดก็มลายหายไปอย่างไร้สาเหตุเสียแล้ว

“ประจบให้มันน้อยๆ หน่อย!”

นางถลึงตาใส่หลินสวินดุๆ ครั้งหนึ่ง เนตรกระจ่างสุกสกาวมีเสน่ห์ชวนหลงใหลอย่างหนึ่ง

หลินสวินยิ้มพลางลุกขึ้น รีบสละเก้าอี้หวายแล้วเชิญจ้าวจิ่งเซวียนมานั่ง

ส่วนตัวเขายืนอยู่อีกด้านหนึ่ง กุมมือทั้งสองขึ้นคารวะ เอ่ยด้วยเสียงเคารพนบนอบว่า “ไม่ทราบว่าองค์หญิงจะมาเยือนจึงไม่ได้ไปต้อนรับด้วยตัวเอง ขอองค์หญิงประทานอภัยด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

จ้าวจิ่งเซวียนร้องอ้อครั้งหนึ่งแล้วเอ่ยเสียงเรียบว่า “โทษตายเลี่ยงได้ แต่โทษเป็นยากหนีพ้น เจ้าหลินน้อย คราวนี้เจ้าเจอเรื่องใหญ่แล้ว!”

ในใจหลินสวินขำนัก แต่ปากกลับเอ่ยอย่างตื่นตระหนกด้วยท่าทางเคารพยำเกรง “องค์หญิง ข้าน้อยสงบเสงี่ยมเจียมตัวมาโดยตลอด ไม่เคยก่อเรื่องอุกอาจ ดวงใจนี้สุริยันจันทราฉายสะท้อน ฟ้าอมรสำแดงได้ ท่านจะมาปรักปรำคนดีไม่ได้นะพ่ะย่ะค่ะ”

จ้าวจิ่งเซวียนกลั้นไม่อยู่แล้ว หัวเราะออกมา เอ่ยประณามว่า “พอได้แล้ว เลิกพูดจากะล่อนต่อหน้าข้า เจ้าเป็นถึงเทพมารหลิน แต่ยังกล้าเรียกตัวเองว่าเป็นคนดี ‘สงบเสงี่ยมเจียมตัว’ หรือ เกิดแพร่ออกไปในดินแดนรกร้างโบราณ ขุมอำนาจใหญ่พวกนั้นต้องถ่มน้ำลายจนท่วมเจ้าตายแน่”

หลินสวินก็หัวเราะแล้ว หย่อนก้นนั่งลงบนหินเก่าแก่ที่อยู่ด้านหนึ่งแล้วเอ่ยว่า “ข้าเห็นเจ้าเหมือนมีเรื่องกังวลใจ เลยแหย่ให้เจ้าร่าเริงขึ้นมาหน่อย”

จ้าวจิ่งเซวียนเอ่ย “ในเมื่อรู้ว่าข้ามีเรื่องกังวลใจ คนว่างงานเช่นเจ้าจะช่วยข้าสะสางหน่อยได้ไหม”

หลินสวินยิ้มพูดว่า “เรื่องที่เจ้ายกขึ้นมาพูด ข้าเคยปฏิเสธด้วยหรือ”

ก็ไม่รู้ว่าจ้าวจิ่งเซวียนนึกอะไรขึ้นได้ หว่างคิ้วปรากฏแววอ่อนโยนกล่าวว่า “เรื่องคราวนี้เกี่ยวกับเจ้า ข้าคิดว่ามีเพียงเจ้าออกหน้าสะสางจะดีกว่า”

หลินสวินสีหน้าเปลี่ยนเป็นจริงจัง “เกิดอะไรขึ้น”

“ระยะนี้ในนครต้องห้ามมีข่าวลือเกี่ยวกับเจ้ามากมาย กล่าวกันว่าเพราะเจ้าไปล้างบางขุมอำนาจสองตระกูลจั่วและฉิน เลยเหมือนทำให้ศึกในศึกนอกของจักรวรรดิยิ่งร้ายแรงขึ้น…”

จ้าวจิ่งเซวียนเล่าข่าวลือพวกนั้นออกมาจนหมด

ตอนแรกหลินสวินไม่เห็นด้วย แต่ตอนหลังกลับรู้สึกได้ว่าปัญหาออกจะไม่ชอบมาพากล จึงพูดว่า “นี่คือมองข้าเป็นตัวตั้งตัวตีที่ทำให้ฟ้าดินโกลาหลหรือ”

จ้าวจิ่งเซวียนเอ่ยว่า “ไม่ได้ร้ายแรงขนาดนั้น แต่เจ้าก็รู้นี่ ข่าวลือยิ่งมาก เรื่องเท็จก็จะกลายเป็นจริงตามเวลาที่เคลื่อนคล้อยไป”

นางหยุดไปแล้วพูดต่อว่า “อีกอย่าง ข้าสงสัยว่าคนที่กระจายข่าวลือพวกนี้ เป็นไปได้สูงมากว่าจะเกี่ยวข้องกับพวกเศษเดนที่เหลืออยู่จากตระกูลจั่วและฉิน ถึงขั้นที่ไม่ขาดพวกมุ่งร้ายบางคนโหมไฟให้แรงขึ้นอยู่เบื้องหลัง”

หลินสวินเอ่ย “พวกเขามีเป้าหมายอะไรถึงทำแบบนี้”

จ้าวจิ่งเซวียนยิ้มเอ่ยว่า “เรื่องนี้เจ้ายังไม่เข้าใจ นี่คือไม้ใหญ่ล่อลม[1]เท่านั้น ตระกูลหลินของเจ้าตอนนี้กำลังเข้มแข็งเกรียงไกร ได้รับความสนใจจากทั้งใต้หล้า การถูกคนอิจฉาตาร้อนก็เป็นเรื่องที่เลี่ยงได้ยาก”

หลินสวินก็รู้ว่าไม่อาจหลีกเลี่ยงเรื่องพรรค์นี้ได้ เพียงอาศัยการเข่นฆ่าและขู่ขวัญไม่อาจปิดปากทุกคนในใต้หล้าไว้ได้อยู่แล้ว!

จ้าวจิ่งเซวียนเอ่ยว่า “ตอนนี้พวกศัตรูอย่างกองทัพสัตว์อสูรมารกับพ่อมดเถื่อนเก้าสายต่างชื่นชมเจ้ามากขึ้นไปอีกนะ”

หลินสวินอึ้งไป “นี่เกิดอะไรขึ้นอีก”

จ้าวจิ่งเซวียนสีหน้าขี้เล่น พูดหยอกเย้าว่า “เจ้าล้มตระกูลจั่วกับฉินไปก็เท่ากับว่าช่วยศัตรูพวกนั้น ทำให้กำลังของจักรวรรดิอ่อนแอลง พวกเขาย่อมยินดีที่เกิดเรื่องนี้ หมายใจให้เจ้าทำ ‘ความดี’ ทำนองนี้เพิ่มอีกหน่อย”

ตอนนี้หลินสวินถึงเข้าใจ หมดคำพูดไปครู่หนึ่งอย่างอดไม่อยู่ ทันใดนั้นก็ยิ้มหยันเอ่ยว่า “นี่พวกมันกำลังเย้ยว่าข้ากล้าแต่ในบ้านกระมัง”

จ้าวจิ่งเซวียนพยักหน้า “ข้าก็คิดแบบนี้ หากเปลี่ยนเป็นข้าต้องทนไม่ได้แน่!”

หลินสวินยิ้มขึ้นมา ชี้จ้าวจิ่งเซวียนพลางเอ่ยว่า “ข้าพอจะฟังออกแล้ว นี่เจ้าจะให้ข้าช่วยเจ้าไปฆ่าศัตรู”

จ้าวจิ่งเซวียนยิ้มละไม เผยให้เห็นฟันงามขาวกระจ่าง กล่าวว่า “เปล่า ช่วยตัวเจ้าทำลายข่าวลือต่างหาก เพื่อให้แน่ใจว่าเข้าใจถูกต้อง ทำให้ทุกคนในใต้หล้าไม่กล้าให้ร้ายหรือดูหมิ่นเจ้าอีก”

หลินสวินลุกขึ้นจากก้อนหิน บิดขี้เกียจยาวๆ แล้วเอ่ยว่า “ดีเหมือนกัน ช่วงนี้ก็ออกจะว่างจริงๆ ได้เวลาออกไปเดินสักรอบแล้ว”

สวบ!

จ้าวจิ่งเซวียนโยนม้วนหยกม้วนหนึ่งออกมากล่าวว่า “ในนี้บันทึกสถานการณ์กองทัพสัตว์อสูรมารที่กระจายตัวอยู่ในจักรวรรดิตอนนี้เอาไว้”

เห็นได้ชัดว่านางเตรียมการให้หลินสวินไว้ก่อนแล้ว

“ต้องระวังตัวหน่อย โลกชั้นล่างแห่งนี้ไม่ได้ธรรมดาอย่างที่พวกเราคิดไว้ หลังจากฟ้าดินแปรผันฉับพลันก็เกิดเรื่องพิสดารมากมาย อย่างเช่นกองทัพสัตว์อสูรมารเหล่านั้นก็เหมือนกับปรากฏตัวขึ้นกลางอากาศ ในจักรวรรดิแต่ก่อนไม่มีทางเกิดเรื่องพรรค์นี้ขึ้นแน่”

จ้าวจิ่งเซวียนสีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นมา

หลินสวินพยักหน้า จากนั้นก็เอ่ยว่า “จริงสิ ข้าก็มีเรื่องหนึ่งให้เจ้าช่วย”

จ้าวจิ่งเซวียนเอ่ยอย่างปรีดา “เจ้าพูดมาเลย”