ตอนที่ 1415 เงาดำแห่งความตายกำลังลุกลาม

ฝ่ามือหนึ่ง อานุภาพทรงพลังเรี่ยวแรงเต็มเปี่ยม ทำให้เกิดเสียงอึงอลระลอกหนึ่ง

หากหลินสวินเป็นคนธรรมดาที่ไม่ผ่านการฝึกปราณมาจริงๆ ฝ่ามือนี้ตบลงไปไม่ตายก็สาหัส

แต่หลินสวิน แน่นอนว่าไม่ใช่คนธรรมดา

ปัง!

ครู่ต่อมาฝ่ามือนี้ก็ร่วงลง แต่กลับตบลงบนใบหน้าของผู้คุ้มกันคนนั้นเสียเอง อีกทั้งพลังก็เปลี่ยนไปจนน่ากลัวอย่างที่สุด

ทั้งศีรษะของผู้คุ้มกันถูกตัวเขาเองตบจนแหลกละเอียด!

ภาพนี้ดูแล้วแปลกประหลาดอย่างที่สุด ความรู้สึกนั่นเหมือนตบตัวเองจนตายในฝ่ามือเดียว นองเลือดน่าอนาถ

ผู้คุ้มกันคนอื่นล้วนตื่นตะลึง เหมือนยากจะเชื่อ หรือไม่ก็สงสัยว่าตนตาฝาดไป

แต่ตอนนี้หลินสวินได้เดินไปทางประตูใหญ่แล้ว

“หยุด!”

เสียงชิ้งดังขึ้นคราหนึ่ง ผู้คุ้มกันคนหนึ่งชักดาบข้างตัวฟันลงไปอย่างเดือดดาล

นี่เป็นการตอบสนองโดยจิตสำนึก

ฟุ่บ!

แต่ครู่ต่อมาดาบนั่นพลิกกลับแล้วแทงเข้าลำคอของผู้คุ้มกันคนนั้น เลือดสดพุ่งออกมาราวกับน้ำตก

ผู้คุ้มกันคนอื่นๆ เห็นเช่นนี้ต่างสั่นไปทั้งตัว สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก ท่าทางเหมือนเห็นผี ถูกภาพอันนองเลือดนี้ซัดสะเทือน

และตอนนี้หลินสวินก็ก้าวเข้าไปในประตูใหญ่คฤหาสน์ตระกูลหวังแล้ว

ตั้งแต่ต้นจนจบไม่เคยหันหลังกลับเลยแม้แต่แวบเดียว

ผู้คุ้มกันเหล่านั้นช่างสมกับที่เป็นคนคุ้มกันมือฉมังของตระกูลหวัง หลังจากตระหนักได้ถึงความผิดปกติก็ส่งเสียงตะโกน เตือนว่ามีศัตรูบุกรุก

แต่ตอนที่พวกเขาอ้าปากหมายจะตะโกน ก็รู้สึกเพียงว่าในหัวมีเสียงวิ้งดังขึ้นคราหนึ่ง ราวกับถูกฟ้าผ่า

ครู่ต่อมาหน้าประตูใหญ่คฤหาสน์ตระกูลหวัง ศพล้มเกลื่อนพื้นกระจัดกระจาย ต่างเบิกตาโพลงหยุดหายใจ ร่างกายแม้จะครบถ้วนสมบูรณ์ จิตวิญญาณกลับถูกบดขยี้เป็นฝุ่นผงโดยพร้อมเพรียงกัน

ตั้งแต่ต้นจนจบหลินสวินไม่เคยลงมือเลยแม้แต่ครั้งเดียว ถึงขั้นไม่เคยหันกลับไปมองแม้สักครั้ง

แต่ภาพการตายแปลกประหลาดแต่ละภาพกลับทำให้เสี่ยวเฉ่าที่อยู่ห่างออกไปตกใจจนหนังหัวชาวาบ จิตวิญญาณแทบจะหลุดออกจากร่าง

ใช่ว่านางไม่เคยเห็นการต่อสู้ระหว่างผู้ฝึกปราณ แต่กลับไม่เคยเห็นการฆ่าคนที่แปลกประหลาดเช่นนี้มาก่อน

หลินสวินราวกับเทพแห่งความตายที่มาจากนรก ทุกที่ที่ผ่านล้วนถูกเงามืดแห่งความตายปกคลุม ไม่เหลือรอดแม้แต่คนเดียว!

นี่น่ากลัวเกินไป!

“ไม่มีทาง… เขาไม่มีทางรอดออกไปได้…”

เสี่ยวเฉ่าขวัญหนีดีฝ่อ นางก้าวเท้าไปตามสัญชาตญาณ พุ่งเข้าไปในคฤหาสน์ตระกูลหวังอย่างโซซัดโซเซ

……

คฤหาสน์ตระกูลหวังในวันนี้แขกผู้มีเกียรติมากันมากมายเต็มงาน คึกคักอย่างที่สุด เต็มไปด้วยโคมไฟหลากสี

ข้ารับใช้ สาวใช้เดินขวักไขว่อยู่ในพื้นที่ต่างกัน รับรองแขกเหรื่อที่มาเยือนอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง

และมีผู้คุ้มกันที่แข็งแกร่งกระจายอยู่ภายใน ห่างกันห้าก้าวสิบก้าว วางกำลังอย่างแน่นหนา เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เกิดเรื่องไม่คาดฝันใดๆ

“เจ้าเป็นใคร ใครให้เจ้าเข้ามา”

เห็นคนหนุ่มที่ไม่คุ้นหน้าอย่างหลินสวินเดินเข้ามา ดึงดูดสายตาระแวงจำนวนหนึ่งได้ทันที

น่าเสียดาย ไม่รอให้พวกเขาตอบสนองแต่ละคนก็ทรุดลงพื้น ตายไปอย่างไร้สุ้มเสียง

หากมองลงมาจากท้องฟ้าก็จะสามารถมองเห็นว่า บริเวณที่หลินสวินเดินไป ข้ารับใช้และผู้คุ้มกันตระกูลหวังแต่ละคนล้วนล้มลงราวกับหญ้าที่ถูกตัด

ตั้งแต่ต้นจนจบไม่มีใครทันส่งเสียงเตือน!

ตอนที่เสี่ยวเฉ่าเดินตามฝีเท้าของหลินสวินเข้าไป ระหว่างทางเงียบสงัดและเย็นยะเยือก เห็นเพียงศพมากมายที่นอนขวางอยู่ตรงนั้นอย่างเงียบๆ

ในใจนางบีบรัดขึ้นมา ริมฝีปากซีดขาว จิตใจสั่นสะท้านเพราะความตระหนก ไม่กล้าเชื่อและไม่สามารถเชื่อได้

เป็นเช่นนี้ได้อย่างไร

ไม่เห็นเลือด ไม่ได้ยินเสียงกรีดร้อง ไม่เห็นการปะทะดุเดือด ก็มีคนตายอย่างไร้สุ้มเสียงมากขนาดนี้แล้วหรือ

นี่ยังใช่ตระกูลหวังที่ถูกมองว่าเป็นขุมอำนาจอันดับหนึ่งของเมืองนครหยก มีอำนาจล้นฟ้าที่นางรู้จักอยู่หรือไม่

ไม่นานเสียงหัวเราะร่าเริงก็ดังมาแต่ไกล

เสี่ยวเฉ่าเพิ่งจะพบว่ามาถึงใจกลางของตระกูลหวังโดยไม่รู้ตัว บริเวณที่ห่างออกไปไม่ไกลนักก็คือ ‘โถงรับแขก’

ตอนนี้ที่ตรงนั้นโคมไฟสว่างไสว เสียงพูดคุยหัวเราะดังขึ้นไม่ขาดสาย

เห็นได้ชัดว่าเหล่าคนใหญ่คนโตที่รวมตัวกันอยู่ในโถงรับแขกยังไม่สังเกตเห็นว่า มีบุคคลที่ประหนึ่งเทพแห่งความตายกำลังใกล้เข้ามาแล้ว!

นี่ทำให้เสี่ยวเฉ่าเย็นเยียบไปทั้งตัวอย่างพูดไม่ออก

ตระกูลหวังมียอดฝีมือมากมายเท่าไร ยามคุ้มกันหนาแน่นเพียงใด แต่ตอนนี้กลับถูกหลินสวินบุกรุกราวกับสถานที่ที่ไม่มีคน!

นี่น่ากลัวเกินไป และเหลือเชื่อเกินไป!

……

โถงรับแขก

ผู้นำตระกูลหวังหวังเทียนสิงนั่งอยู่ในตำแหน่งประธาน ใบหน้าแดงฝาดประสาคนสุขภาพจิตดี เจือรอยยิ้มภาคภูมิ

ในห้องโถงเต็มไปด้วยคนใหญ่คนโตซึ่งเป็นที่นับหน้าถือตาในเมืองนครหยก วันนี้ล้วนมารวมตัวกันที่นี่อย่างพร้อมเพรียง

บนใบหน้าทุกคนล้วนเผยรอยยิ้มแฝงความถ่อมตัว ถึงขั้นเจือแววประจบเอาใจ

นี่ทำให้หวังเทียนสิงสบายใจอย่างมาก

สิบกว่าปีที่แล้วตระกูลหวังของเขายังเป็นเพียงแค่ขุมอำนาจธรรมดาๆ ตระกูลหนึ่งในเมืองเท่านั้น ตอนนั้นเขาหวังเทียนสิงยามพบหน้าเหล่าคนใหญ่คนโตที่นั่งอยู่พวกนั้น ทำได้เพียงแค่แสร้งถ่อมตัว ยิ้มประจบเอาใจคอยฟังพวกเขาพูด

แต่ตอนนี้ทุกอย่างไม่เหมือนเดิมแล้ว!