ตอนที่ 1446 คุกเข่าตาย

คนที่ห้าที่ออกมาดวลกับหลินสวิน คือ อันฮว่าเทียน

เขาผมสีเทาทั้งหัว ส่วนลึกของดวงตามีประกายสายฟ้าแสงสายไฟประหลาดสีขาวเงินกับและดำสนิทสองอย่างพลุ่งพล่าน น่าสะพรึงกลัวอย่างที่สุด

เขามาจากเผ่าเหยี่ยวมังกร เผ่าที่เก่าแก่อย่างที่สุดเผ่าหนึ่ง บรรพบุรุษเคยมีถือกำเนิดราชันอริยะที่แท้จริง

ทันทีที่การต่อสู้ครั้งนี้เริ่มขึ้น ก็เข้าสู่สถานการณ์ที่ดุเดือดอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ ฟ้าดินล้วนกึกก้องคำราม แสงศักดิ์สิทธิ์ม้วนตัว

พลันเห็นร่างกายครึ่งหนึ่งของอันฮว่าเทียนปกคลุมด้วยสายฟ้าสีเงิน ส่วนอีกครึ่งปกคลุมด้วยสายฟ้าสีดำ ปรากฏภาพหยินหยางร่วมประสาน หลอมรวมในท่วงทำนองศักดิ์สิทธิ์ทั้งกาย

และส่วนสายฟ้าคือตัวจู่โจมสังหารหลัก หลังจากตอบสนองกับพลังแห่งหยินหยาง กลิ่นอายทำลายล้างที่แพร่กระจายแผ่ออกมา ทำให้หลินสวินเองยังประหลาดใจอย่างมาก

ศักยภาพของคู่ต่อสู้อาจจะไม่เพียงพอที่จะทำให้เขาหวาดเกรง แต่อภินิหารพรสวรรค์ที่แปลกประหลาดและน่ากลัวนี้ กลับทำให้หลินสวินเองก็มีความรู้สึกได้เปิดหูเปิดตา

ทุกเผ่าพันธุ์ที่สามารถอยู่รอดจนถึงวันนี้ได้ จะต้องมีรากฐานและที่พึ่งอย่างแน่นอน

แต่หลินสวินก็ไม่ปรานี

เพียงครู่เดียวก็กดขี่กดดันจนอันฮว่าเทียนตกอยู่ในสถานการณ์อันตราย

เห็นได้ชัดว่าอันฮว่าเทียนเองก็รับรู้ได้ว่าสถานการณ์ไม่สู้ดี สำแดงแสดงไพ่ตายสู้สุดชีวิต

“กระแสสายฟ้าไฟฟ้าแห่งนิลดำ ล้างความชั่วร้าย!”

“สายฟ้าอสนีแห่งนิลดำ ทลายสังหารหมื่นวิญญาณ!”

เขาตะโกน ในปากท่องคาถาลับอันคลุมเครือออกมา

ก็พลันเห็นสายฟ้าสีดำสนิทสายหนึ่ง หลอมเข้าไปในสายฟ้าสีเงิน แล้วครู่เดียวก็ปรากฏแสงประกายสีเทาที่เป็นดั่งฮุ่นตุ้น[1] แรกกำเนิดจุดเริ่มต้นของความวุ่นวาย

ในเวลาเดียวกัน กลิ่นอายทำลายล้างที่น่ากลัวสายหนึ่งม้วนตัวออกมา พลุ่งพล่านปั่นป่วน สั่นสะเทือนในวงกว้าง เก้าสวรรค์ชั้นฟ้าสิบแผ่นดินทศภูมิล้วนครั่นครืนคำราม!

วิชาลับระดับนี้น่ากลัวมาก แม้แต่หลินสวินยังตกใจ แต่ยังคงคุกคามเขาได้ไม่มากนัก

ตูมโครม!

ท่ามกลางฟ้าดินที่สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ฝ่ามือของหลินสวินปรากฏหุบเหวขนาดใหญ่ ชั่วพริบตาก็กลืนกินสายฟ้าหยินหยางที่แปลกประหลาดนั่นจนหมด จากนั้นบดขยี้จนเป็นฝุ่นผง!

ในเวลาเดียวกัน ฝ่ามือนี้กดลงบนร่างอันฮว่าเทียนอย่างแรง พลันเห็นร่างทั้งร่างของเขาเหมือนจมสู่ตกลงไปในวังน้ำวน ร่างกายถูกทำลายทุกตารางนิ้วกระเบียด เลือดไหลนองลงสู่พื้นดิน

วิธีตายเช่นนี้ ทำให้หลายคนต่างหนังหัวชาวาบ

จนถึงสุดท้าย แม้แต่พลังจิตของอันฮว่าเทียนยังไม่รอด ถูกทำลายจนหมดสิ้น!

ถึงตอนนี้ อันฮว่าเทียนร่วงหล่น

หลินสวินได้รับชัยชนะห้าครั้งติด!

ความดีใจอย่างต่อเนื่องนี้ ทำให้ผู้แข็งแกร่งค่ายจักรวรรดินอกจากตื่นเต้นดีใจแล้ว ยังอดเกิดความตะลึงและงุนงงอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้

พวกเขาเพิ่งจะตระหนักได้ว่า หลินสวินแข็งแกร่งกว่า น่ากลัวกว่าที่พวกเขาจินตนาการ!

พอคิดถึงตอนเริ่มแรก ที่หลินสวินถูกหลายคนในค่ายมองว่าเป็นมอด ในใจพวกเขาก็มีความรู้สึกแปลกประหลาดอย่างบอกไม่ถูกที่พูดไม่ออก

ตอนนี้หากพวกคนที่รออยู่ในค่ายรู้ผลงานการต่อสู้ของหลินสวิน ก็ไม่รู้ว่าจะตะลึงแค่ไหน

แต่ฝั่งสหพันธ์หมื่นเผ่าพันธมิตรหมื่นเผ่า แต่ละคนสีหน้าย่ำแย่มาก เขียวคล้ำซีดเซียวอย่างที่สุด

แม้แต่อริยะอย่างหนิวเจิ้นอวี่ยังสีหน้าเย็นเยียบ ราวกับกำลังพยายามระงับอารมณ์เดือดดาลหงุดหงิดและเจตนาสังหารไอสังหารในใจ

“ต่อไป!”

หลินสวินพูดเรียบๆ

“เจ้ายังจะสู้ต่อหรือ”

คนถามคือข่งซิ่ว เขาเหมือนไม่สามารถยอมรับได้ ขึ้งโกรธอย่างไม่มีที่สิ้นสุด อย่างที่สุด

“ผู้ชนะสามารถเลือกที่จะต่อสู้ต่อได้ นอกเสียจากพวกเจ้ามีใครสามารถเอาชนะข้าได้ แต่นี่ไม่มีทางแน่อยู่แล้ว”

หลินสวินพูดถึงตรงนี้ ราวกับตระหนักอะไรได้ สายตามองไปที่ข่งซิ่วแล้วพูดว่า “ทำไม เจ้ากลัวแล้วหรือ”

ข่งซิ่วพวงแก้มแดงระเรื่อ พูดอย่างเดือดดาล “ข้าจะกลัวเจ้าได้อย่างไร”

“ต่อไปตาเจ้าแล้วใช่หรือไม่” หลินสวินสีหน้านิ่งสงบ

ประโยคเดียว ทำให้สีหน้าของข่งซิ่วชะงักงัน

“ในเมื่อตาเจ้าแล้ว และเจ้าก็ไม่ได้กลัวข้า เหตุใดต้องเสียเวลา” มุมปากหลินสวินได้ปรากฏรอยโค้งองศาเยาะเย้ยแล้ว

ฝั่งค่ายจักรวรรดิ ต่างส่งเสียงหัวเราะเกรียวกราว

ก่อนหน้านี้ก็ข่งซิ่วนี่แหละที่คุยโวอย่างอวดดีที่สุด เย่อหยิ่งไร้มารยาท เชิดหน้าชูคอ มองเหล่าผู้แข็งแกร่งของจักรวรรดิอย่างพวกเขาเป็นเหยื่อ

แต่ตอนนี้เขากลับไม่กล้าเข้าสู่สนามเสียที!

เหตุผลแค่คิดก็รู้ ว่าต้องถูกวิธีเข่นฆ่านองคาวเลือดของหลินสวินทำเอาหวาดหวั่นสยบอย่างแน่นอน

“ข่งซิ่ว! ไม่มีอะไรมากไปกว่าตาย เหตุใดต้องทำท่าทางเช่นนี้ จะถูกคนหัวเราะเยาะโดยใช่เหตุ”

หนิวทุนเทียนตวาดตะเบ็งเสียง เดือดดาลอย่างที่สุด

“นี่ก็คือสงครามพิพาทศึกถกมรรค ตาเจ้าแล้ว”

หนิวเจิ้นอวี่เองก็ส่งเสียงอย่างเย็นเยียบ ถ้ากลัวการต่อสู้ไม่เข้าไปเผชิญหน้า หากเผยแพร่ออกไป สหพันธ์หมื่นเผ่าพันธมิตรหมื่นเผ่าของพวกเขาจะมีที่ยืนในสมรภูมิกระหายเลือดได้อย่างไร

“ข้าจะฆ่าเจ้าให้ได้!”

ข่งซิ่วสีหน้าแปรเปลี่ยนไม่นิ่งสับสน สุดท้ายก็กัดฟัน ก้าวขึ้นสนามรบสนามประลองทันทีอย่างกะทันหัน แผ่กระจายไอสังหารที่น่ากลัวทั่วร่างกาย

เห็นได้ชัดว่าเขาถูกบีบจนร้อนรนลนแล้ว

กระต่ายที่จนตรอกยังกัดคนได้ หมาจนตรอกยังกระโดดข้ามกำแพงได้ แล้วนับประสาอะไรกับข่งซิ่ว

ตูมโครม!

ทันใดนั้นเขาเรียกงัดสมบัติออกมา นั่นเป็นทวนวงเดือนสีทองเล่มหนึ่ง ส่งเสียงคำราม พุ่งโจมตีเข้าใส่สังหารมาทางหลินสวินราวกับบ้าคลั่ง

แต่การเคลื่อนไหวกระทำของหลินสวินไวกว่าเขา เงาร่างพลันส่ายวูบไหวและหายไปจากจุดเดิมกับที่ ครู่ต่อมาก็ปรากฏตัวตรงหน้าข่งซิ่ว

“คุกเข่าลง!”

พร้อมกับเสียงคำราม หลินสวินยื่นมือชิงตัวคว้าทวนดวงเดือนสีทองของอีกฝ่ายมา จากนั้นฝ่ามือตบออกไป กดลงมาราวกับม่านฉากที่บดบังฟ้า กดลงมา

ปัง!

ข่งซิ่วยังไม่ทันตอบสนอง ไหล่ก็ยุบลง เอ็นกระดูกระเบิดแตกเป็นเสี่ยงๆ ร่างกายถูกตบจนคุกเข่าลงกับพื้นทั้งอย่างนั้น

การโจมตีเดียว!

ชั่วพริบตาเท่านั้น ก็ปราบปรามกำราบราชันอมตะเคราะห์ด่านแปดอย่างข่งซิ่วจนคุกเข่าลงบนสนามรบสนามประลองด้วยท่าทางน่าอายเช่นนี้แล้ว

เร็วไวเกินไปแล้ว

หลายคนยังไม่ทันตอบสนอง การต่อสู้ก็จบลงแล้ว

ชั่วขระเดียวทันใดนั้นในลานถึงกับสนามกลับปรากฏสภาพเงียบเชียบความเงียบที่แปลกประหลาด ทุกคนในที่นั้นสนามต่างท่าทางอึ้งงัน