ตอนที่ 1453 เส้นทางลำเลียงกระดูกขาว

“นั่นก็คือทางเข้าป่าต้นหม่อน”

หนึ่งชั่วยามหลังจากนั้น จ้าวซิงเย่พาหลินสวินไปปรากฏตัวในหุบเขาใหญ่ที่รกร้างไม่เหลือสภาพแห่งหนึ่ง ตรงสุดขอบหุบเขาถูกหมอกสีเทาหนาปกคลุม

จ้าวซิงเย่มองตรงนั้นพร้อมพูดเสี่ยงเบา “สิบกว่าปีที่แล้วพวกจักรพรรดิก็ได้เข้าไปข้างในแล้ว นอกจากนี้ผู้ยิ่งใหญ่ฝั่งค่ายพ่อมดเถื่อนและพันธมิตรหมื่นเผ่าก็เข้าไปด้วย”

หลินสวินมองทัศนียภาพตรงสุดขอบหุบเขา และพบว่าไม่เหมือนตอนนั้นแล้วจริงๆ

ปีนั้นตอนที่เขามา แม้จะมีหมอกเหมือนกันแต่กลับน้อยมาก ไม่ถึงกับอันตราย

ทว่าตอนนี้ เพียงแค่ยืนอยู่ตรงหน้าทางเข้าก็ทำให้หลินสวินรู้สึกถึงกลิ่นอายอันตรายที่ปะทะหน้าเข้ามา

ในนั้นมีอะไรซ่อนอยู่กันแน่

หลินสวินสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดว่า “ผู้อาวุโส ข้าควรไปรวมตัวกับพวกจักรพรรดิอย่างไร”

“ถือป้ายคำสั่งนี้ไว้ ตามกลิ่นอายของมันไป”

จ้าวซิงเย่เตรียมพร้อมมานานแล้ว ยื่นป้ายหยกสีทองที่สลักลายมรรคลึกลับให้หลินสวิน “ต้องระวังตัว จำไว้!”

หลินสวินพยักหน้า จากนั้นถามว่า “พวกจักรพรรดิ… เป็นระดับใดกันแน่ขอรับ”

คำถามนี้เขาคาดเดาอยู่หลายครั้งและเคยถามคนจำนวนไม่น้อย ที่น่าเสียดายคือ จนตอนนี้ก็ยังไม่มีใครให้คำตอบได้

“กึ่งจักรพรรดิ”

จ้าวซิงเย่พ่นสองคำนี้ออกมาเบาๆ แต่กลับสร้างความตื่นตะลึง ทำให้ในใจหลินสวินสะท้านขึ้นมาโดยพลัน อึ้งงันอยู่ตรงนั้น

กึ่งจักรพรรดิ!

พลังของสองคำนี้สามารถทำให้อริยะทุกคนรู้สึกหายใจไม่ออก!

“แม้แต่เฒ่าเจ้าเล่ห์อย่างจ้าวไท่ไหลก็เป็นกึ่งจักรพรรดิคนหนึ่งหรือ”

หลินสวินอดถามไม่ได้ ราวกับยากจะเชื่อ

จ้าวซิงเย่อดยิ้มไม่ได้ เอ่ยว่า “เจ้ายากจะเชื่อก็ปกติ ในจักรวรรดิถูกกฎระเบียบฟ้าดินจำกัด อย่าว่าแต่กึ่งจักรพรรดิ แม้แต่ราชันอริยะก็ทำอะไรไม่ได้ พลังปราณในตัวถูกกดข่ม”

“จักรวรรดิเหมือนสระน้ำเล็กๆ แห่งหนึ่ง กึ่งจักรพรรดิราวกับมังกรยักษ์ หากอยากอยู่รอดในสระน้ำก็ทำได้เพียงเปลี่ยนเป็นปลาตัวหนึ่ง”

“แต่พูดอย่างเคร่งครัด จักรวรรดิก็ไม่ใช่สระน้ำเล็ก เจ้าหวนกลับจักรวรรดิคราวนี้คงจะรับรู้แล้วว่า พร้อมๆ กับการเกิดฟ้าดินแปรผันฉับพลัน กฎระเบียบฟ้าดินก็แตกต่างจากเมื่อก่อนอย่างสิ้นเชิงแล้ว”

“สรุปแล้วพวกจักรพรรดิเต็มใจอยู่ที่จักรวรรดิ ก็เพื่อการมาเยือนของฟ้าดินแปรผันฉับพลันในครั้งนี้ คว้าจุดเปลี่ยนใหญ่นี้เอาไว้!”

จนถึงตอนนี้หลินสวินฝืนสงบลงได้บ้างแล้ว ยิ้มขื่นพูดว่า “คิดไม่ถึง คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าจักรวรรดิถึงกับสุดยอดขนาดนี้”

พอคิดๆ ดู สถานที่ห่างไกลซึ่งถูกดินแดนรกร้างโบราณมองว่าเป็นโลกชั้นล่าง กลับมีผู้ยิ่งใหญ่ระดับกึ่งจักรพรรดิคนแล้วคนเล่าซ่อนอยู่ นี่หากเผยแพร่เข้าไปในดินแดนรกร้างโบราณใครจะกล้าเชื่อ

“ไม่เพียงจักรวรรดิของเรา ค่ายพ่อมดเถื่อนและพันธมิตรหมื่นเผ่าก็เช่นกัน”

จ้าวซิงเย่พูดเรียบๆ “ดินแดนรกร้างโบราณไม่ธรรมดามาก ลึกลับงดงามและกว้างใหญ่ไพศาล แข็งแกร่งกว่าโลกชั้นล่างเป็นร้อยเท่าพันเท่า แต่ในดินแดนรกร้างโบราณไม่มีแดนบ่อเกิดแรกกำเนิดอย่างแหล่งน้ำศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งเป็นหนึ่งในจตุโบราณสถานบรรพกาลหรอกนะ”

“นี่ต่างหากที่เป็นเบื้องลึกเบื้องหลังของโลกชั้นล่าง”

พูดถึงตรงนี้จ้าวซิงเย่มองหลินสวินแล้วเอ่ยว่า “เจ้าเคยคิดหรือไม่ ว่าเหตุใดลู่ป๋อหยาจึงเลือกจะอยู่ที่นี่”

หลินสวินนัยน์ตาหดรัด “เพราะโลกชั้นล่างไม่ธรรมดามากเช่นนั้นหรือขอรับ”

จ้าวซิงเย่พยักหน้า “เมื่อก่อนข้าเองก็ไม่เข้าใจ แต่ตั้งแต่บรรลุอริยะ พอหวนคิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมาจึงพบว่าโลกชั้นล่างไม่ธรรมดามากจริงๆ รออีกหน่อยเจ้าบรรลุอริยะก็จะเข้าใจเอง ตอนนี้พูดไปก็ไม่มีประโยชน์”

หลินสวินขานรับว่าอืม เก็บความคิด เคลื่อนสายตามองไปยังทางเข้าป่าต้นหม่อนที่ห่างออกไป พร้อมพูดว่า “ผู้อาวุโส ขอลาขอรับ”

พูดจบเขาก็เดินตรงไป

“จำไว้ว่าต้องระวังผู้แข็งแกร่งจากอีกสองค่ายทัพด้วย ในช่วงหลายวันมานี้ข้าหาร่องรอยศัตรูในสมรภูมิกระหายเลือดมาโดยตลอด แต่กลับไม่ได้เบาะแสอะไรเลย ข้าสงสัยว่าหนิวเจิ้นอวี่และพ่อมดอริยะโลหิตทมิฬพากำลังคนของพวกเขาเข้าไปในป่าต้นหม่อนด้วย”

จ้าวซิงเย่เตือน

หลินสวินอดหันกลับไปไม่ได้ เอ่ยว่า “ผู้อาวุโส ท่านไม่อยากรู้หรือว่าจุดเปลี่ยนใหญ่ที่จะปะทุขึ้นในป่าต้นหม่อนในครั้งนี้คืออะไร”

จ้าวซิงเย่ส่ายหน้า “จุดเปลี่ยนใหญ่ระดับนั้นข้าเอื้อมไม่ถึง สู้อยู่ในสมรภูมิกระหายเลือดต่อ คอยคุ้มกันพวกคนหนุ่มของจักรวรรดิดีกว่า”

หลินสวินประสานหมัดกล่าว “ช่างเป็นบุญของจักรวรรดิที่มีผู้อาวุโส”

“รีบไปเถอะ”

จ้าวซิงเย่ยิ้ม โบกมือพูด

หลินสวินไม่พูดอะไรมากไปกว่านั้น พลันหมุนตัวก้าวเข้าไปในส่วนลึกของหมอกหนานั่น

……

ทันทีที่เข้าไปในฟ้าดินที่หมอกแผ่คลุมนั่น หลินสวินเหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคน พลังขับเคลื่อนรอบตัวโคจร สีหน้าแม้จะนิ่งสงบ ทั้งร่างกลับเหมือนธนูที่ถูกง้างจนตึง

ในหมอกหนาสีเทามีพลังที่แปลกประหลาดอย่างมากกำจัดพลังจิตการรับรู้ สัมผัสได้เพียงบริเวณในระยะพันจั้งเท่านั้น

หลินสวินจำต้องระวังขึ้นมา

เขาไม่ลืมที่เฒ่าโดดเดี่ยวเคยพูด ในป่าต้นหม่อนแห่งนี้ไม่เพียงแค่มีอริยะ แต่ยังมีมหาอริยะ ราชันอริยะและกึ่งจักรพรรดิ!

และหลังจากฟังคำอธิบายของจ้าวซิงเย่ ทำให้หลินสวินมั่นใจว่ามีกึ่งจักรพรรดิออกโรงจริงๆ และไม่ใช่แค่คนเดียว…

นี่น่ากลัวเกินไปแล้ว

หากไม่ใช่เพื่อคว้าโอกาสในการทลายเคราะห์มรรคตัดขาด หลินสวินก็ไม่มีทางเหยียบเข้าที่แห่งนี้แม้แต่ครึ่งก้าว

นี่ก็คือหนทางแสวงมรรค

ไม่ว่าจะในจักรวรรดิหรือในดินแดนรกร้างโบราณ ชื่อของหลินสวินก็เรียกได้ว่าเลื่องลือไปทั่วหล้าแล้ว โดดเด่นสะดุดตา ถูกผู้แข็งแกร่งไม่รู้เท่าไหร่เชิดชู

แต่เบื้องหลังความสำเร็จและเกียรติยศทั้งหมดนี้ กลับเป็นความพยายามและทุ่มเทที่นับไม่ถ้วน!

ก็เหมือนการเข่นฆ่าสิบปีในแดนมกุฎ น่าเวทนาเพียงใด

เหมือนป่าต้นหม่อนที่อยู่ตรงหน้า ทอดสายตามองในคนบรรดาคนรุ่นเดียวกัน จะมีใครกล้าเอาชีวิตมาเสี่ยงเหมือนเขา

ชิ้ง!