ตอนที่ 1461 เฟยหลัน

แสงโลหิตมืดฟ้ามัวดินที่มาอย่างกะทันหันนั้น ไม่ได้มืดดำชวนขนพองสยองเกล้า กลับทำให้ผู้คนรู้สึกว่างามตระการ บริสุทธิ์ เจิดจรัสอย่างหนึ่ง

วัวขาวพลันกระสับกระส่าย สี่เท้าย่ำเหยียบไร้ระเบียบ บรรพจารย์บัวโลหิตคิ้วขมวดทันที หลังจากตบหัวของมันจึงทำให้มันสงบลง

ดอกกระบี่พันปีกส่ายไหว ปราณกระบี่ไหลวนไม่หยุด คล้ายหวาดกลัวอย่างยิ่ง

ส่วนพวกอูจิ่วฉงแต่ละคนกลับใจสั่นระรัว กลิ่นอายนี้น่ากลัวเกินไปแล้ว!

‘มาอีกคนแล้ว…’

จ้าวหยวนจี๋ถอนหายใจอยู่ภายในใจ สีหน้ามืดมน

พวกจ้าวไท่ไหลแต่ละคนกลับสีหน้าเคร่งขรึม หว่างคิ้วเต็มไปด้วยความอึมครึมที่ไม่อาจลบออกไป

มีเพียงหลินสวินที่เบิกตากว้าง คาดไม่ถึงและตกตะลึงอยู่บ้าง

ทำไมถึงเป็นมัน

ผีเสื้อราตรีสีเลือดตัวหนึ่งบินล่องมากลางฟ้าสีโลหิต

ร่างเล็กบางของมันราวเจียระไนจากหยกโลหิตที่งามที่สุดบนโลก บอบบางนุ่มนวลและบริสุทธิ์ผุดผ่อง ยามกระพือปีกห้วงอากาศใกล้เคียงทรุดตัวจมดิ่งกลายเป็นหลุมดำน่าพรั่นพรึงอย่างไร้สุ้มเสียง

มันดูเหมือนบางจ้อย แต่กลิ่นอายกลับดุจนายเหนือหัวอุบัติขึ้นบนโลก ปกคลุมจักรวาล บีบกดฟ้าดิน!

หลินสวินสีหน้ามึนงง

ปีนั้นที่เขาเข้ามาในป่าต้นหม่อนครั้งแรกก็เคยพบผีเสื้อราตรีสีเลือดตัวนี้

หลินสวินไม่มีวันลืม ด้วยต้องการช่วยเขา บนท้องฟ้าเหนือต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์หิมะน้ำแข็งนั่น ผีเสื้อราตรีสีเลือดและจักจั่นขาวตัวนั้นเคยเปิดฉากการต่อสู้แห่งยุคมาก่อน!

“เจ้ามาทำไม บอกเจ้าเลยว่าศึกนี้เจ้าไม่ต้องสอดมือเข้ามายุ่งพวกข้าก็สะสางกันได้!”

บนวัวขาว บรรพจารย์บัวโลหิตที่รูปร่างเหมือนเด็กชายกล่าวเย็นชา เผยความมุ่งร้ายต่อผีเสื้อราตรีสีเลือด

พวกอูจิ่วฉงต่างนิ่งเงียบไม่ส่งเสียง

กลิ่นอายของผีเสื้อราตรีสีเลือดนี้น่ากลัวเกินไปแล้ว ทำให้เหล่ากึ่งจักรพรรดิอย่างพวกเขาต่างรู้สึกกดดันและอึดอัดไปทั้งตัว

“ข้ามาครานี้แค่เพื่อตอบแทนน้ำใจเพื่อนเก่า”

ผีเสื้อราตรีสีเลือดลอยล่อง เงาร่างยากจับต้องส่องประกาย เสียงของมันมีท่วงทำนองที่ไม่เหมือนใคร ดูงามสง่าและนิ่งสงบ

“ตอบแทนน้ำใจ?”

ทุกคนต่างชะงักอย่างอดไม่อยู่

ไม่ทันไรไม่ว่าจะเป็นบรรพจารย์บัวโลหิตหรือพวกอูจิ่วฉงต่างสีหน้าขรึมลงทันที ในครรลองสายตาผีเสื้อราตรีสีเลือดได้ปรากฏตัวอยู่หน้าหลินสวิน…

“เจ้าคงไม่คิดจะปกป้องเจ้าตัวจ้อยนั่นกระมัง”

เสียงของบรรพจารย์บัวโลหิตเยียบเย็นจนน่ากลัว

“ทำไมจะไม่ได้”

ผีเสื้อราตรีสีเลือดเสียงเฉยชา

ประโยคเดียวทำเอาทั้งลานตกตะลึง พวกอูจิ่วฉงหน้าเปลี่ยนสีอย่างสมบูรณ์ คิดไม่ถึงว่าหลังจากผีเสื้อราตรีสีเลือดนี้ปรากฏตัวจะยืนอยู่ฝั่งหลินสวิน!

นี่เป็นถึงตัวตนน่ากลัวหนึ่งซึ่งพอที่จะสร้างภัยคุกคามแก่บรรพจารย์บัวโลหิตได้ การมีเขาอยู่ทำให้สถานการณ์เพิ่มตัวแปรมาอีกหนึ่ง

แม้แต่พวกจ้าวหยวนจี๋ก็ยังอึ้งงัน พวกเขาเป็นถึงกึ่งจักรพรรดิ ประสบการณ์กว้างขวาง ความจัดเจนมากมายระดับใด

แต่ต่อให้ผ่าสมองออกมาก็คิดไม่ถึง ว่าผีเสื้อราตรีสีเลือดที่กลิ่นอายสามารถทำให้พวกเขาใจสั่นสะท้าน ถึงกับปรากฏตัวยืนอยู่ข้างกายหลินสวิน!

ว่ากันตามตรงยามนี้หลินสวินยังรู้สึกเบลออยู่บ้าง ไม่ทันตั้งตัวอย่างสิ้นเชิง

“เจ้าจะเป็นศัตรูกับพวกเราจริงรึ เจ้าน่าจะรู้ดีว่าผลที่ตามมานี้ร้ายแรงแค่ไหน!”

ห่างออกไปน้ำเสียงของบรรพจารย์บัวโลหิตเยียบเย็นยิ่งกว่าเดิม เหมือนถูกยั่วโทสะ

“ลองดูก็ไม่เห็นเป็นไร”

ผีเสื้อราตรีสีเลือดสงบนิ่งยิ่งนัก ตั้งแต่ต้นจนจบยังทำให้ผู้คนรู้สึกถึงท่วงทำนองศักดิ์สิทธิ์ที่สบายๆ ราบเรียบ งามสง่าไม่สะทกสะท้านอย่างหนึ่ง

มันพูดพลางมองไปยังหลินสวิน “หากเจ้าเชื่อข้า ก็ส่งธนูวิญญาณไร้แก่นสารมาให้ข้า”

หลินสวินชะงัก ก่อนหยิบธนูออกมาให้อย่างตรงไปตรงมา

ครั้งแรกที่มาป่าต้นหม่อนผีเสื้อราตรีสีเลือดก็เคยช่วยชีวิตเขาไว้ ตอนนี้ยังเลือกที่จะยืนอยู่ฝั่งตน เขาไม่มีสาเหตุที่จะไม่เชื่อ

ผีเสื้อราตรีสีเลือดมองเขาอย่างลึกล้ำวูบหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไรมากอีก

วู้ม!

ก็เห็นธนูวิญญาณไร้แก่นสารพลันส่งเสียงครวญประหลาดสะเทือนเก้าชั้นฟ้า คันธนูที่เหมือนทำขึ้นจากกระดูกขาวนั่นแผ่ไอพลังอำมหิตร้ายกาจ เหมือนกำลังโห่ร้องยินดีอย่างตื่นเต้น มุ่งหวังปรารถนาจะดื่มเลือด!

“ไร้แก่นสาร ในที่สุดก็ได้เจอเจ้าอีก…”

ในเสียงผีเสื้อราตรีสีเลือดเจือความรู้สึกเศร้าอาดูรเสี้ยวหนึ่ง

ไม่นานมันกระพือปีกโฉบขึ้นไปบนฟ้า แปลงเป็นชายหนุ่มสวมชุดขาวกว่าหิมะท่าทางราวกับเซียนทันที ผมสีโลหิตทั้งศีรษะพลิ้วไหว นัยน์ตาล้ำลึก

เขาในตอนนี้ก็เหมือนราชันสีเลือดผู้หนึ่ง ก้าวขึ้นไปบนอากาศ เผยพลานุภาพเหยียดหยันทั่วหล้า

วู้ม!

คันธนูวิญญาณไร้แก่นสารที่อยู่ในฝ่ามือขาวกระจ่างเรียวยาวของเขา กลิ่นอายที่แผ่กระจายออกมาน่ากลัวยิ่งกว่าเดิม ทำเอาห้วงอากาศใกล้เคียงแตกระเบิดส่งเสียงกัมปนาท

หลินสวินตกตะลึงอยู่ในใจ ในอดีตยามธนูวิญญาณไร้แก่นสารอยู่ในมือเขาไม่เคยสำแดงกลิ่นอายน่าหวาดกลัวเช่นนี้มาก่อน

ต่อให้อยู่ในมือของจ้าวซิงเย่ อานุภาพก็ยังสู้ตอนนี้ไม่ได้อยู่มาก!

“ใครอยากสู้ก็เข้ามา”

ชายหนุ่มชุดขาวผมสีโลหิตที่กลายร่างมาจากผีเสื้อราตรีสีเลือดเปล่งเสียง

ประโยคเดียวสะเทือนทั่วทิศ ทำให้ระดับกึ่งจักรพรรดิไม่น้อยเลือดลมตีกลับไปทั้งตัว ล้วนหน้าเปลี่ยนสีอย่างอดไม่อยู่

“เฟยหลัน เจ้าหาเรื่องพอหรือยัง”

ทันใดนั้นบรรพจารย์บัวโลหิตยืนขึ้นบนหลังของวัวขาว ทั่วร่างแผ่ไอสังหารชวนประหวั่น ใบบัวสีเลือดเหนือศีรษะหลั่งแสงโลหิตเข้มข้นออกมา

“ข้าว่าเขาตัดสินใจเป็นศัตรูกับพวกเราแล้ว!”

ดอกอสูรมารพันปีกเปิดปากพูดเงียบๆ “ในความเห็นข้า ไม่จำเป็นต้องพูดมากแล้ว ลงมือเถอะ”

วู้ม!

ทันใดนั้นชายชุดขาวที่ถูกเรียกว่าเฟยหลันง้างธนูวิญญาณไร้แก่นสารขึ้น ศรวิญญาณที่แผ่ไออำมหิตดอกหนึ่งพุ่งออกไป

เบื้องหน้าหลินสวินพลันแสบแปลบ มองเห็นอะไรไม่ชัด

ข้างหูได้ยินแต่เสียงกัมปนาทอึกทึก รวมถึงเสียงตะโกนขุ่นเคืองเสียงหนึ่ง

เมื่อทัศนวิสัยคืนกลับมา ก็เห็นดอกอสูรมารพันปีกที่อยู่ห่างออกไป กลีบดอกหนึ่งถูกแทงทะลุขาดวิ่นเกือบจะโรยรา!