ตอนที่ 1494 ตัดรกร้างโบราณก่อน ค่อยประชันสูงต่ำ

นอกหอเซียนเมามายมีอริยะถอนหายใจ “ดินแดนรกร้างโบราณในอนาคต ถูกกำหนดให้เป็นของเหล่าคนรุ่นเยาว์ในหอเหล่านั้น!”

คนรุ่นเยาว์เหล่านั้นเหยียบย่างขอบเขตมกุฎ มรรคาอมตะเรียกได้ว่าเป็นราชัน กำราบคนรุ่นเดียวกัน เปรียบเสมือนตะวันฉายฉาน แขวนอยู่เหนือท้องฟ้าดินแดนรกร้างโบราณ

ตอนที่พวกเขาบรรลุมกุฎอริยะ ต่อให้เป็นสัตว์ประหลาดเฒ่าระดับอริยะในดินแดนรกร้างโบราณ จะเอาอะไรไปเปรียบกับพวกเขา

“หากไม่มีการต่อสู้แห่งเก้าดินแดนก็เป็นเช่นนี้จริง แต่ตอนนี้ใครก็รู้ว่าการต่อสู้แห่งเก้าดินแดนกำลังจะเริ่มขึ้นอีกครั้ง คนรุ่นเยาว์ที่ก้าวสู่ขอบเขตมกุฎ ถูกกำหนดให้เข้าสู่สมรภูมิเก้าดินแดน”

จู่ๆ อริยะคนหนึ่งก็พูดขึ้น “และถามทุกท่านว่า พวกเจ้าคิดว่าในบรรดาพวกเขา จะมีสักกี่คนที่สามารถรอดกลับมาจากสมรภูมิเก้าดินแดนได้”

ประโยคเดียวทำเอาเหล่าอริยะต่างนิ่งเงียบ ในใจหนักอึ้ง

การต่อสู้แห่งเก้าดินแดน!

สงครามเช่นนี้ในอดีตเคยนำพาการโจมตีอันหนักหน่วงให้กับดินแดนรกร้างโบราณ และเคยทำให้ผู้กล้าไม่รู้เท่าไหร่เคียดแค้น ฝังกระดูกในสนามรบ เต็มไปด้วยน้ำตาเลือดและความอดสู

และการต่อสู้แห่งเก้าดินแดนที่กำลังจะมาเยือนครั้งนี้ ดินแดนรกร้างโบราณจะเกิดสถานการณ์ย่ำแย่เช่นนี้อีกหรือไม่

ในหอเซียนเมามาย บุคคลขอบเขตมกุฎรวมตัวกัน ตอนที่ดื่มเหล้าพูดคุยอยู่ก็เอ่ยถึงเรื่องการต่อสู้แห่งเก้าดินแดนเช่นเดียวกัน

“หากสมรภูมิเก้าดินแดนเริ่มขึ้น ฝั่งดินแดนรกร้างโบราณของพวกเราจะมีผู้แข็งแกร่งระดับอริยะแท้กลุ่มหนึ่งนำทัพเข้าสู่สงครามครั้งนี้”

หมีเหิงเจินพูดขึ้น “นี่ไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย แต่เกี่ยวข้องกับความเป็นตายและการอยู่รอดของดินแดนรกร้างโบราณ ดังนั้นไม่ว่าจะเป็นสำนักโบราณใดก็ล้วนเคลื่อนกำลังที่แข็งแกร่งที่สุดของตน”

“แต่ทุกคนต่างรู้ว่า การต่อสู้แห่งเก้าดินแดนแบ่งออกเป็นสองสนามรบใหญ่”

“หนึ่งคือสนามรบแนวหน้า เป็นปราการที่ดินแดนรกร้างโบราณใช้ต้านทานแปดดินแดน มีเพียงผู้แข็งแกร่งระดับอริยะขึ้นไปจึงจะมีคุณสมบัติไปเยือน คนอื่นๆ ไปก็เหมือนรนหาที่ตาย”

“อีกหนึ่งคือสมรภูมิเก้าดินแดน ตั้งอยู่ระหว่างโลกของเก้าดินแดนใหญ่ ประกอบด้วยผืนแผ่นดินของแต่ละดินแดน”

“เพราะการจำกัดของกฎเกณฑ์ฟ้าดิน สมรภูมิเก้าดินแดนรองรับได้มากสุดเพียงผู้แข็งแกร่งระดับอริยะแท้เท่านั้น”

“แต่โดยทั่วไปแล้วผู้แข็งแกร่งที่ต่ำกว่าระดับราชันล้วนยากจะรอดในสมรภูมิเก้าดินแดน เพราะฉะนั้นการต่อสู้ในสมรภูมิเก้าดินแดน น่าจะเป็นสถานที่ต่อสู้ของผู้แข็งแกร่งที่ระดับราชันขึ้นไปแต่ต่ำกว่าระดับอริยะ”

“ที่ที่เราจะไปในครั้งนี้ ก็คือสมรภูมิเก้าดินแดน”

พูดถึงตรงนี้หมีเหิงเจินสูดหายใจลึกแล่วเอ่ยว่า “ถึงตอนนั้นผู้แข็งแกร่งของแปดดินแดนอื่นก็จะเข้าร่วมด้วย”

“สิ่งที่มั่นใจได้คือ หากการต่อสู้ปะทุขึ้น ผู้แข็งแกร่งแปดดินแดนอื่นจะต้องพุ่งเป้ามายังดินแดนรกร้างโบราณในทันทีแน่!”

ฟังถึงตรงนี้ทุกคนที่นั่งอยู่ต่างนัยน์ตาหดรัด

“แปดดินแดนแม้ไม่ได้เป็นพันธมิตรกัน แต่ทุกท่านต่างรู้ดีว่าในการต่อสู้แห่งเก้าดินแดนสองครั้งก่อนหน้านี้ ระหว่างพวกเขาได้บรรลุข้อตกลงหนึ่ง ตัดรกร้างโบราณก่อนค่อยประชันสูงต่ำ!”

“หมายความว่าอย่างไร”

หมีเหิงเจินหัวเราะเสียงเย็น “นั่นก็คือร่วมกันลงมือกวาดล้างผู้แข็งแกร่งดินแดนรกร้างโบราณก่อน แล้วค่อยไปสู้กันเองระหว่างผู้แข็งแกร่งแปดดินแดน!”

ในโถงที่เดิมทีบรรยากาศกลมเกลียวพลันเงียบกริบขึ้นมา สีหน้าของบุคคลขอบเขตมกุฎทุกคนต่างแฝงความมืดทะมึน

ตัดรกร้างโบราณก่อนค่อยประชันสูงต่ำ!

ประโยคเพียงสั้นๆ ความหมายที่เผยออกมากลับทำให้ทุกคนในดินแดนรกร้างโบราณเดือดดาล!

“ครั้งนี้จะต้องแตกต่างจากที่ผ่านมาอย่างแน่นอน”

มีคนลอบกัดฟัน

“ถึงตอนนั้นข้าจะดูซิว่าพวกเขามีความมั่นใจอะไร ถึงกล้าเจาะจงเล่นงานเราเช่นนี้!”

คนส่วนใหญ่ต่างนิ่งเงียบ

ถูกผู้แข็งแกร่งของแปดดินแดนใหญ่เจาะจงเล่นงานพร้อมกัน แค่คิดก็รู้ว่าหลังจากพวกเขาเข้าสู่สมรภูมิเก้าดินแดน สถานการณ์ที่ต้องเผชิญจะอันตรายเพียงใด

สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือ ในแปดดินแดนอื่นมกุฎมรรคาไม่เคยขาด ซึ่งก็หมายความว่าแค่เลือกผู้แข็งแกร่งออกมาลวกๆ คนหนึ่ง ก็มีความเป็นไปได้สูงมากที่จะเป็นบุคคลขอบเขตมกุฎ

ไม่จำเป็นต้องสงสัยเลยว่า ผู้แข็งแกร่งระดับมกุฎอริยะแท้ก็มีมากเช่นกัน!

ในสถานการณ์เช่นนี้หากอยากอยู่รอดในสมรภูมิเก้าดินแดน มีความเป็นไปได้สูงมากว่าต้องเผชิญความท้าทายอันรุนแรง

ส่วนการจะพลิกสถานการณ์ โจมตีการบุกรุกของแปดดินแดนให้ย่อยยับ จะมีหวังแค่ไหน

ทันใดนั้นทุกคนต่างขบคิดแตกต่างกันไปการดื่มเหล้าก็ไร้รสชาติไปด้วย

จู่ๆ องค์ชายเซ่าเฮ่าก็ยิ้มบางๆ พร้อมพูดว่า “การต่อสู้แห่งเก้าดินแดนครั้งนี้ถูกกำหนดให้แตกต่างจากที่ผ่านมา แม้สถานการณ์จะอันตรายแค่ไหน แต่อย่างไรพวกเราก็ยังมีหวัง!”

“ไม่ผิด หลังจากเข้าสู่สมรภูมิเก้าดินแดน พวกเราแสวงหาหนทางแห่งการบรรลุมกุฎอริยะทันที เช่นนี้ก็ไม่จำเป็นต้องเกรงกลัวคู่ต่อสู้คนใดแล้ว”

เทพธิดารั่วอู่เองก็พูดเสียงกระจ่างขึ้นมา

พวกเขาล้วนเป็นบุคคลที่สภาวะจิตและเจตจำนงแน่วแน่ ย่อมไม่มีทางถูกเรื่องพวกนี้กระทบ

“พี่หลินคิดว่าอย่างไร”

จู่ๆ เทพธิดารั่วอู่ก็เคลื่อนสายตาคู่ใสมองไปยังหลินสวินที่ไม่ได้พูดอะไร

หลินสวินอึ้งไปเล็กน้อยค่อยพูดว่า “ข้าไม่ได้มีความคิดอะไร เพียงแค่กำลังคิดว่าควรสังหารศัตรูกี่คน รวบรวม ‘ชะตามรรคผลงานรบ’ ได้เท่าไหร่ จึงจะสามารถกระตุ้นป้ายคำสั่งเซียนเหิน ครอบครองสิทธิ์การเข้าสู่แหล่งสถานคุนหลุน”

ทุกคนต่างอึ้งงัน จากนั้นอดขันไม่ได้

ในใจคนเหล่านี้ต่างอดถอนหายใจไม่ได้ ช่างสมกับเป็นเทพมารหลิน ตอนที่พวกเขากำลังกังวลใจกับอันตรายที่ต้องเผชิญในการต่อสู้แห่งเก้าดินแดน เขากลับดีนัก เป็นห่วงเรื่องที่จะเข้าสู่แหล่งสถานคุนหลุนโดยตรงเลย

“ฮ่าๆ ดูเหมือนว่าในมือพี่หลินต้องครอบครองป้ายคำสั่งเซียนเหินไว้ชิ้นหนึ่งแล้วแน่”

องค์ชายเซ่าเฮ่าพูดพร้อมรอยยิ้มเปิดเผย

“ไม่ผิด”

หลินสวินเองก็ไม่ได้ปิดบัง

“พี่หลิน งั้นเจ้าต้องระวังหน่อย สิ่งที่ศัตรูแปดดินแดนอื่นปรารถนาที่สุดก็คือป้ายคำสั่งเซียนเหิน หากพวกเขารู้เรื่องนี้ จะต้องเห็นเจ้าเป็นคู่ต่อสู้ที่ต้องสังหารให้ได้อย่างแน่นอน”

เย่หมัวเฮอพูดเตือน

หลินสวินยิ้ม “เช่นนี้ยิ่งดีมิใช่หรือ เท่ากับว่าชะตามรรคผลงานรบมหาศาลมาเยือนถึงที่ ข้าเก็บทีละคนก็ได้แล้ว”