ตอนที่ 1505 แพะสองขา

ไม่นานนัก พร้อมๆ กับเสียงทะลุอากาศระลอกหนึ่งดังขึ้น เงาร่างมากมายพากันมาถึงไม่ขาดสาย

เมื่อสังเกตเห็นติงซานเหอ ต่างหยุดเท้าอย่างห้ามไม่อยู่

“พี่ติง ทำไมถึงไม่ตามไปแล้ว”

ชายหนุ่มชุดเทาผมขาว รูปลักษณ์โหดเหี้ยมผู้หนึ่งเอ่ยถาม

เห็นได้ชัดว่าคนผู้นี้ก็เป็นอริยะคนหนึ่ง!

สายตาติงซานเหอชำเลืองมองอีกฝ่าย แล้วมองดูเหล่าคนที่อยู่ใกล้ๆ กัน จากนั้นจึงเอ่ยว่า “ในข่าวลือส่วนลึกของป่าหลอมจิตแห่งนี้มีสัตว์ร้ายที่น่ากลัวยิ่งกว่าต้นบรรพชนหลอมจิตอยู่ เจ้าเด็กนั่นบุกเข้าไปในนั้นแล้ว เกรงว่าคงยากกลับมาแล้ว”

สายตาคนอื่นๆ วับวาว

สาเหตุที่พวกเขาเลือกหยุดเท้า เป็นเพราะสังเกตได้ว่าหลังมาถึงพื้นที่นี้ก็มีกลิ่นอายประหลาดน่าสะพรึงกลัวอบอวลอยู่ ทำให้พวกเขาขนลุกในใจ

“ผู้ร้ายเป็นใคร”

มีคนเอ่ยถามอย่างสงสัย

“ชายหนุ่มจากดินแดนรกร้างโบราณคนหนึ่ง ยังไม่บรรลุอริยะ แต่เห็นได้ชัดว่าเหยียบย่างมกุฎมรรคา ทั้งยังมีพลังปราณระดับอมตะเคราะห์ด่านเก้า ไม่อาจดูเบาได้”

ติงซานเหอก็ไม่ปิดบัง บอกสิ่งที่ตนรู้ออกมา

“ตามที่ข้าดู เป็นไปได้สูงยิ่งที่เด็กคนนี้จะเป็นผู้นำบุคคลรุ่นเยาว์จากดินแดนรกร้างโบราณ ถ้าฆ่ามันให้ตายได้ จะต้องสร้างแรงโจมตีอย่างหนักหน่วงให้ค่ายทัพดินแดนรกร้างโบราณแน่!”

ทุกคนลอบพยักหน้ากับตัวเอง

พวกเขาไม่ได้เห็นผู้แข็งแกร่งดินแดนรกร้างโบราณอยู่ในสายตา แต่กลับไม่อาจไม่ให้ความสำคัญกับคู่ต่อสู้ที่เหยียบย่างมกุฎมรรคาเช่นเดียวกันจากดินแดนรกร้างโบราณเหล่านั้น

ตามที่พวกเขารู้มา ผู้แข็งแกร่งที่ก้าวสู่มกุฎมรรคาในค่ายทัพดินแดนรกร้างโบราณมีไม่มาก

หากผู้ร้ายเมื่อครู่ไม่ใช่ผู้นำในหมู่บุคคลขอบเขตมกุฎคนหนึ่ง จะหลบหนีการไล่ฆ่าของพวกเขาได้อย่างไร

“พูดเช่นนี้ เป็นไปได้สูงว่าคราวนี้พวกเราจะจับปลาตัวใหญ่ได้ตัวหนึ่งใช่ไหม”

มีคนตื่นเต้น ถูไม้ถูมือ

แล้วก็มีคนเอ่ยตัดกำลังใจ พูดตัวเลขชุดหนึ่งออกมาทันควัน

“ระหว่างที่ไล่ตามมาตลอดทางมีผู้แข็งแกร่งสี่กลุ่มถูกเด็กนี่ฆ่า”

“ในกลุ่มนี้มีราชันระดับอมตะเคราะห์ธรรมดาสามสิบเจ็ดคน ผู้แข็งแกร่งระดับอมตะเคราะห์ที่บรรลุขอบเขตมกุฎสิบเก้าคน!”

“นอกจากนี้ เฮ่อฟางอวิ๋นบุคคลแห่งยุคจากเผ่ากระเรียนมังกรปีกทองก็ถูกเด็กนี่ฆ่า!”

“ตอนนี้เจ้ายังรู้สึกว่าเด็กนี่เป็นปลาตัวใหญ่ตัวหนึ่งอยู่ไหม”

พอเอ่ยวาจาออกมา ทั้งที่นั้นก็เงียบสงัด สีหน้าทุกคนปรากฏแววเคร่งเครียดไม่มากก็น้อยแล้ว

ยามสนทนา ยังมีผู้แข็งแกร่งมารวมตัวกันมากยิ่งขึ้น

เดิมที่นี่ก็เป็นอาณาเขตของโลกมารโลหิต ส่วนป่าหลอมจิตแห่งนี้ก็เป็นสถานที่อันตรายที่ค่อนข้างมีชื่อเสียง

พอเห็นเสอเหมิงจากเผ่างูมารทองคำส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือ ย่อมดึงดูดผู้แข็งแกร่งมามากมายเป็นธรรมดา

“ต้องเป็นปลาตัวใหญ่ตัวหนึ่งแน่!”

ทันใดนั้นมีคนเอ่ยปาก ทำให้ทุกคนหันมอง

ก็เห็นชายหนุ่มที่มีผมยาวสีเขียวอ่อน ร่างผอมบางสูงโปร่ง หน้าตางดงามอ่อนโยนคนหนึ่งเดินไพล่หลังแหวกฝูงชนเข้ามา

เบื้องหลังเขามีหญิงสาวชุดแดงเดินตามหลังต้อยๆ

เล่อมู่จิ้น!

ลูกหลานเผ่าเหยี่ยวมารเหิน คนร้ายกาจแห่งยุคที่ก้าวสู่มกุฎมรรคาคนหนึ่ง

ต่อให้เป็นอริยะที่อยู่ ณ ที่นั้นอย่างติงซานเหอ พอเห็นเล่อมู่จิ้นเข้าต่างก็เก็บงำกลิ่นอายของตน เผยสีหน้าเคารพนับถือ

พวกเขาเป็นอริยะแท้แน่นอน

แต่ทันทีที่เล่อมู่จิ้นบรรลุอริยะ ก็จะเป็นมกุฎอริยะแท้!

นอกจากนี้ฐานะของเล่อมู่จิ้นก็สูงศักดิ์ถึงที่สุด เผ่าเหยี่ยวมารเหินเดิมก็เป็นหนึ่งในสิบเผ่าใหญ่ของดินแดนโบราณมารโลหิต ทั้งอิทธิพลยังอยู่ในแถวหน้าอย่างยิ่ง

“เจ้า เจ้า… แล้วก็เจ้า ตามฆ่าต่อไปกับข้า”

ทันทีที่ปรากฏตัว เล่อมู่จิ้นก็ชี้อริยะสี่คนในที่นั้นแล้วออกคำสั่ง

“คนอื่นกระจายกันออกไป ผนึกบริเวณนี้ไว้ ใครกล้าประมาทเลินเล่อปล่อยให้ปลาใหญ่ตัวนี้หนีไปได้ ก็อย่าหาว่าข้าเล่อมู่จิ้นไม่เกรงใจก็แล้วกัน!”

ประโยคเดียว จองหองอวดดี ท่าทีแข็งกร้าว

แต่กลับไม่มีใครกล้าโต้แย้ง

ต่อให้เป็นอริยะเหล่านั้นต่างก็เลือกนิ่งเงียบ

พวกเขากับเล่อมู่จิ้นไม่ได้มาจากเผ่าเดียวกัน แต่ล้วนถือเป็นกองทัพเดียวกัน ตอนนี้ในเมื่อเขาเอ่ยปาก พวกเขาจึงปฏิเสธได้ยาก

“เฟิงผิงจื่อ เจ้ามานำทาง”

เล่อมู่จิ้นเอ่ยปาก

ฉึบ!

ผึ้งมารลายดำที่มีร่างสีดำขนาดเท่าหัวแม่มือตัวหนึ่งโฉบออกมา แปลงกายเป็นเด็กสาวชุดดำที่ถูกหมอกดำปกคลุมไปทั้งร่างคนหนึ่งอย่างรวดเร็ว

“ได้ ข้าก็อยากเห็นว่าบุคคลชั้นผู้นำจากดินแดนรกร้างโบราณนั่นจะร้ายกาจปานไหน”

เด็กสาวชุดดำที่มีชื่อว่าเฟิงผิงจื่อตอบรับอย่างกระชับได้ใจความ

“คุณชายเล่อ ที่นั่นเป็นส่วนลึกของป่าหลอมจิต พิสดารหาใดเทียบ ในการต่อสู้แห่งเก้าดินแดนในอดีต มีอริยะไม่น้อยไปแล้วไม่กลับ เจ้าแน่ใจว่าจะไปหรือ”

ติงซานเหอนิ่วหน้าเอ่ย

“แพะสองขา[1]จากดินแดนรกร้างโบราณคนหนึ่งกล้าไป เหตุใดพวกเราจะไม่กล้า”

เล่อมู่จิ่นสีหน้าเย็นชา “ถ้าเจ้ากลัวก็อยู่ที่นี่ รอตอนข้าพบเสอหลิน ต้องเล่าท่าทีของเจ้าให้เขาฟังแน่”

ติงซานเหอหน้าเปลี่ยนสีเล็กน้อย สูดหายใจลึกเฮือกหนึ่งแล้วเอ่ยว่า “คุณชายเล่อเข้าใจผิดแล้ว ข้าเพียงแต่เตือนด้วยความหวังดี หากท่านคิดจะไปจริงๆ ข้าย่อมยินดีตามไปด้วย”

เล่อมู่จิ่นไม่พูดพร่ำทำเพลง เงาร่างไหววูบเคลื่อนไปยังส่วนลึกของป่า โดยมีเด็กสาวนามเฟิงผิงจื่อคนนั้นนำทาง

นอกจากนี้อริยะสี่คนที่มีติงซานเหออยู่ด้วย รวมถึงหญิงสาวชุดแดงที่อยู่ข้างกายเล่อมู่จิ่นก็ตามไปติดๆ

“ทุกคนเริ่มเคลื่อนไหว!”

ผู้แข็งแกร่งคนอื่นก็แยกย้ายเคลื่อนไหว เริ่มผนึกบริเวณนี้

ไม่ว่าใครในใจต่างรู้ชัดว่า เกรงว่าคราวนี้บุคคลระดับผู้นำจากดินแดนรกร้างโบราณคนนั้นคงยากจะพ้นเคราะห์แล้ว

……

หลินสวินในตอนนี้ร่างกายตึงเครียด กำลังเดินหน้าด้วยสีหน้าจริงจัง ฝีเท้าช้าลงไปมาก

ส่วนลึกของป่าหลอมจิตแห่งนี้เงียบสงัดยิ่งขึ้น ในอากาศปกคลุมไปด้วยกลิ่นอายอันตรายน่าหวั่นใจ