ตอนที่ 1555 เข้าสู่ค่ายกล

ฟ้าดินสั่นสะเทือน สรรพสิ่งไร้สี

ค่ายกลสี่ยอดแปดพิทักษ์โคจรเต็มกำลัง คลื่นผนึกที่ปล่อยออกมากวาดล้างฟ้าดินสามพันลี้

ฟุ่บ!

หลินสวินทะยานสู่ฟากฟ้า ทุกรายละเอียดของการโคจรค่ายกลใหญ่ปรากฏเป็นจุดเล็กๆ ให้เห็นในใจ

ตอนนี้ศัตรูเข้าสู่กระบวนค่ายกลแล้ว เริ่มการสังหารได้!

ตูม!

ในกระบวนค่ายกลใหญ่ธารดาราป่วนคลั่ง อสนีบาตโหมทำลาย มหาสมุทรปราณกระบี่ม้วนกลืน หมอกควันขมุกขมัวแผ่อบอวล

ผู้ประสบหายนะก่อนก็คือทัพใหญ่เจ็ดดินแดน

ตูม! ครืน!

ดวงดาวม้วนแผ่คลุม แต่ละดวงเหมือนภูเขาเทพลูกหนึ่งกดอัดฟ้าดิน

เมื่อใดที่สัมผัสโดนศัตรู ก็ไม่มีใครไม่ร่างระเบิดแตกเป็นเสี่ยงๆ ในชั่วพริบตา เลือดสดพุ่งสาดกระจาย

และเมื่อธารดาราสายแล้วสายเล่าคลั่งระบำ ก็เหมือนแส้ทัณฑ์สวรรค์ที่โบกสะบัดอยู่ในหัตถ์สวรรค์ ทุกครั้งที่ฟาดจะนำชีวิตของคนนับร้อยไปด้วย!

“เข้าไปพร้อมกัน สกัดไว้!”

คุนป้าชิวและมกุฎอริยะทั้งหมดก็ติดอยู่ในโลกธารดาราที่ค่ายกลสังหารยอดนภาวิวัฒน์ขึ้น มองเห็นภาพนองเลือดต่างๆ เช่นนี้ แต่ละคนดวงตาแดงไปหมด โกรธจนจะระเบิด ลงมือเต็มกำลัง

เปรี้ยง! เปรี้ยง!

ประกายสายฟ้าที่เฉียบคมเจิดจ้าสลับกับอสนีบาตป่วนคลั่ง พลิกตลบคำรามก้องอยู่กลางฟ้าดินเหมือนพายุโหมกระหน่ำ

ทุกการสังหารราวอสนีเคราะห์ไร้เทียมทาน อย่างเบาคือผิวแตกเลือดอาบ อย่างหนักวิญญาณลอยล่อง เหลือไว้เพียงซากศพพลิ้วละล่อง

ต่อให้เป็นคนที่อยู่ในระดับอริยะแท้ ภายใต้การสังหารของประกายสายฟ้าอสนีบาตที่ป่วนคลั่งโหมกระหน่ำนี้ ก็ยังถูกโจมตีอย่างหนักซ้ำแล้วซ้ำเล่า

หากเป็นไปดังคาด ไม่ช้าก็เร็วต้องตายแน่!

“เร็วเข้า! ต้านไว้!”

ในโลกอสนีบาตที่วิวัฒน์จากค่ายกลทลายเทพ มีมกุฎอริยะบุกโจมตีอย่างเดือดดาลเช่นกัน ไม่อาจทนเห็นการสังหารหมู่เช่นนี้เกิดขึ้นต่อหน้า

ชิ้งๆๆ!

ในมหาสมุทรปราณกระบี่ที่วิวัฒน์จากค่ายกลสังหารแดนพิฆาต ปราณกระบี่หนาแน่นนับไม่ถ้วนส่องประกายคมกริบไร้เทียมทาน แหวกคำรามก้อง

เพียงเสียงใสของกระบี่ก็พาให้ใจสั่น ทำให้ผู้คนขวัญหนีดีฝ่อ

ผู้แข็งแกร่งที่ถูกปราณกระบี่ฟาดฟัน แต่ละคนเหมือนถูกชำแหละร่าง แขนขาดขากระจาย เลือดแดงสดสาดพรมไม่หยุดหย่อนน่าพรั่นพรึง

มกุฎอริยะทั้งหมดแต่ละคนพลันหน้าเปลี่ยนสี โกรธจนผมตั้ง ลงมืออย่างเหี้ยมหาญ

เปรียบเทียบกันแล้วโลกหมอกควันที่วิวัฒน์จากค่ายกลสังหารดับวิญญาณ แปลกประหลาดและน่ากลัวที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย

ในจุดที่หมอกควันขมุกขมัวพวกนั้นผ่านไป มีร่างไร้วิญญาณมากมายนอนอยู่ แต่ละศพล้วนสมบูรณ์ไร้ความเสียหาย

แม้แต่สีหน้ายังปรากฏให้เห็นเพียงน้อยนิดว่าหวาดผวา ตื่นตะลึง หมดหนทาง สิ้นหวัง…

ต่อให้เป็นมกุฎอริยะพวกนั้นก็ยังรู้สึกขนพองสยองเกล้าไปพักหนึ่ง ค่ายกลสังหารเช่นนี้ส่งผลต่อจิตวิญญาณโดยตรง ทำให้ผู้คนไม่อาจปัดป้องได้อย่างไม่ต้องสงสัย

พวกเขาใช้พลังเต็มกำลังถึงต้านไว้ได้ แต่หากจะปลีกตัวนั้นกลับไม่อาจทำได้ในช่วงสั้นๆ

“นี่เป็นค่ายกลอะไรกันแน่”

“ทำไมถึงน่ากลัวเช่นนี้”

“ไม่…!”

“บรรพชนช่วยข้าด้วย บรรพชนช่วยข้าด้วย…”

ในสี่ยอดค่ายกลสังหาร เสียงร้องทุรนทุราย เสียงหวีดร้อง เสียงข่มขู่ เสียงคำรามดังระงมไม่ขาดหู สลับกับภาพนองเลือดไร้สิ้นสุด

ทัพใหญ่ที่มีกันราวสองแสนกว่าคน เกือบทั้งหมดเป็นผู้แข็งแกร่งระดับอมตะเคราะห์ ทั้งมีบุคคลระดับอริยะแท้นับไม่ถ้วน แต่กลับเหมือนสัตว์ร้ายที่อยู่ในสภาพสิ้นหวัง

พวกเขาลุกลี้ลุกลน ตื่นตระหนกและหวาดกลัว แต่ละคนหน้าเปลี่ยนสี วุ่นวายกันไปหมด

หลินสวินสีหน้าเยียบเย็น ในดวงตาดำเต็มไปด้วยความเฉยชา

ตอนนั้นที่โลกมารโลหิต เขาตัวคนเดียวยังต่อสู้ฟาดฟันกับการล้อมโจมตีของมกุฎอริยะสิบกว่าคนได้ แต่ตอนอยู่หน้าเมืองอารักษ์มรรคนั่นกลับเลือกที่จะหยุดเท้า

เพราะอะไร

สาเหตุอยู่ที่เมืองอารักษ์มรรคนั่นปกคลุมด้วยพลังผนึกที่แข็งแกร่งและน่ากลัวอย่างยิ่ง ต่อให้เขามั่นใจแค่ไหนก็ไม่กล้าบุ่มบ่ามบุกเข้าไปในนั้น

และตอนนี้เขาได้ใช้เวลานานเกือบครึ่งปีในการวางกระบวนค่ายกลสี่ยอดแปดพิทักษ์ไว้ที่นี่ เทียบกับพลังกระบวนผนึกที่ปกคลุมอยู่บนเมืองอารักษ์มรรคของโลกมารโลหิตนั่นแล้ว แน่นอนว่ามีแต่จะเหนือกว่า

และด้วยเหตุนี้ จึงทำให้หลินสวินกล้าพูดว่าตนจะต้านศัตรูทั้งหมดด้วยตัวคนเดียวตอนเปิดศึก!

ในค่ายกลใหญ่แปดพิทักษ์ รั่วอู่ เซ่าเฮ่าและผู้แข็งแกร่งของดินแดนรกร้างโบราณหลายหมื่นได้เห็นภาพสังหารบ้าระห่ำเหล่านี้อยู่ในสายตา

ทุกคนต่างเบิกตากว้าง อ้าปากค้าง หน้าตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง

ฝนโลหิตที่เทกระหน่ำ ร่างไร้วิญญาณที่ล้มกองเต็มพื้น เสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความเดือดดาลนั้น… กลายเป็นภาพการนองเลือดที่เหมือนนรกภูมิภาพแล้วภาพเล่า

อริยะแท้แล้วอย่างไร

ยามติดอยู่ในนั้นก็ได้แต่ถูกฆ่า เมื่อตายไปก็สภาพสุดจะทนเช่นกัน!

มกุฎอริยะแล้วอย่างไร

เมื่อติดอยู่ในนั้นก็ได้แต่ยืนหยัดอย่างยากลำบาก!

สำหรับผู้แข็งแกร่งระดับอมตะเคราะห์คนอื่นที่รวมตัวอยู่แน่นหนาพวกนั้นก็ยิ่งย่ำแย่กว่า ถูกคร่าชีวิตไปทีละคนเหมือนวัชพืช

เซ่าเฮ่าและรั่วอู่สบตากัน ต่างเห็นความตกตะลึงในแววตาของอีกฝ่าย

นี่ก็คือค่ายกลที่หลินสวินวางไว้!

เป็นกระบวนค่ายกลที่เขาใช้เวลาเกือบครึ่งปี สร้างขึ้นจากแรงกายแรงใจ จนได้เผยอานุภาพสังหารเทียมฟ้าดิน กวาดล้างหมื่นกองทัพในวันนี้

ทว่าแม้แต่พวกเขาก็ยังคิดไม่ถึง ว่ากระบวนผนึกขนาดใหญ่นี้จะน่ากลัวได้เช่นนี้!

ผู้แข็งแกร่งของดินแดนรกร้างโบราณคนอื่น เวลานี้ต่างตื่นเต้น ตกตะลึงเหม่อลอย แต่ละคนสีหน้าอึ้งงัน ทั้งตัวสั่นสะท้านเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้น

ในช่วงเวลาที่ผ่านมาพวกเขาได้แต่หลบๆ ซ่อนๆ เหมือนเหยื่อ กล้ำกลืนความเจ็บช้ำอัดอั้นใจไปไม่รู้เท่าไร

พวกศัตรูแปดดินแดนเหล่านั้น ทำลายเหยียบย่ำและสังหารพวกเขาตามอำเภอใจ จนถึงตอนนี้ไม่รู้ว่ามีผู้แข็งแกร่งของดินแดนรกร้างโบราณเท่าไรต้องฝังร่างอยู่ในสมรภูมิ

ยิ่งไม่รู้ว่ามีผู้กล้าฝีมือล้ำเลิศเท่าไรต้องกล้ำกลืนความแค้น หญิงสาวเจิดจรัสไร้ใครเทียมไม่รู้เท่าไรตายไปด้วยถูกทรมานหยามเหยียด!