ตอนที่ 1580 ทลายสวรรค์ดำเนิน

ฟ้าดินเงียบสงัด

หลินสวินก้าวย่างกลางอากาศ สายตาจับจ้องไปไกลๆ

หลังการหนีไปของฮว่าหงเซียว สือพั่วไห่ เซวี่ยชิงอี ในสนามรบยังเหลือมกุฎอริยะอีกสิบกว่าคน อริยะแท้อีกห้าร้อยกว่าคน รวมทั้งผู้แข็งแกร่งแปดดินแดนที่หลบอยู่ในกระบวนอริยะสยบฟ้ากำราบสมุทร

ตอนนี้พอเห็นหลินสวินพุ่งเข้ามา พวกเขาต่างได้สติจากความตะลึง สีหน้าเปลี่ยนไปยกใหญ่

“เร็ว! ขวางเขาไว้!”

มกุฎอริยะเหล่านั้นคำราม ดวงตาแดงระเรื่อ แม้แต่มดยังรักชีวิต แล้วนับประสาอะไรกับมกุฎอริยะอย่างพวกเขา

เพียงแต่น่าเสียดาย พวกเขาต่างบาดเจ็บในระดับที่แตกต่างกัน สิ่งเดียวที่สามารถพึ่งพาได้ตอนนี้ ก็คืออริยะแท้ห้าร้อยกว่าคนที่รวมตัวเป็นค่ายกลศึกสวรรค์ดำเนิน

ตูม!

พร้อมๆ กับเสียงระเบิดที่ดังขึ้น ค่ายกลศึกสวรรค์ดำเนินโคจร บุคคลระดับอริยะแท้ที่เฝ้าบนห้วงอากาศแต่ละฝั่งกวัดแกว่งธงสีเหลืองอ่อน

ก็เห็นว่าในห้วงอากาศเหนือกระบวนค่ายกลไพศาล ปราณกระบี่ยิ่งใหญ่มากมายหลอมรวมเป็นปราณกระบี่หนึ่งเดียวที่เรืองรองเทียมฟ้า

ปราณกระบี่นี้แรงกล้าถึงเพียงนี้ แม้เป็นผู้แข็งแกร่งแปดดินแดนที่หลบอยู่ในกระบวนค่ายกลซึ่งอยู่ห่างไปต่างสัมผัสถึงปราณกระบี่ปานทำลายล้างนั่นได้อย่างชัดเจน ใช้ค่ายกลศึกสวรรค์ดำเนินเป็นศูนย์กลาง ตลบม้วนปกคลุมแปดพันจั้งในทันที น่ากลัวไร้ขอบเขต

นี่ทำให้เหล่าผู้แข็งแกร่งแปดดินแดนที่เดิมสิ้นหวังหวาดกลัวต่างตื่นเต้นขึ้นมา มองเห็นแสงสว่างเสี้ยวหนึ่ง

ขอเพียงแค่สามารถสกัดหลินสวินได้ ยืนหยัดจนทางเข้าแดนลับสนามแม่เหล็กปรากฏโดยสมบูรณ์ ก็จะสามารถพลิกวิกฤตได้อย่างแน่นอน!

“รวม!”

ก็เห็นว่าตอนนี้รอบตัวหลินสวินปรากฏกระบี่แสนแปดพันอีกครั้ง เพียงแต่ทันทีที่ปรากฏก็ถูกขวดมหามรรคไร้ขอบเขตที่ลอยอยู่เบื้องหน้าเขากลืนกินจนหมด ราวกับกระแสน้ำหมื่นสายไหลลงสู่ทะเล

พอเห็นภาพนี้มกุฎอริยะไม่น้อยพลันนึกขึ้นได้ว่า ก่อนหน้านี้ฮว่าหงเซียวก็ถูกขวดนี้โจมตีจนบาดเจ็บสาหัสในคราเดียว!

นี่ทำให้สีหน้าพวกเขาเปลี่ยนไป

บุคคลระดับอริยะแท้ในค่ายกลศึกสวรรค์ดำเนินต่างตระหนักได้ถึงจุดนี้อย่างเห็นได้ชัด ไม่ลังเลสักนิด ฟันปราณกระบี่ที่ยิ่งใหญ่ไพศาลไร้ใดเปรียบสายนั้นออกมา

โครม!

ฟ้าดินสั่นไหว สุริยันจันทราอับแสง

ปราณกระบี่ฟาดฟันลงมา ดุจดั่งการโจมตีจากเซียนกระบี่ นอกฟ้าดาราร่วงหล่น อานุภาพน่าสะพรึงถึงขีดสุด

“เยือน!”

และตอนนี้ เมื่อริมฝีปากของหลินสวินเอ่ยคำหนึ่งออกมา ในขวดมหามรรคไร้ขอบเขต กระบี่แสนแปดพันทะยานออกมาทันใด

พริบตานั้นฝนกระบี่ไร้สิ้นสุดห้อทะยานทั่วฟ้า ทุกสายล้วนเจิดจ้าบาดตา เจตจำนงแห่งไท่เสวียนไหลวนกึกก้อง คล้ายผู้ฝึกกระบี่เย้ยฟ้าหนึ่งแสนแปดพันคนโจมตีออกไปพร้อมกัน

ความรุนแรงแห่งอานุภาพ ทำเอาฟ้าดินแถบนี้ประหนึ่งเปลี่ยนเป็นโลกแห่งกระบี่!

ตูม โครม…

ดุจดั่งเบิกฟ้าผ่าดินอย่างไรอย่างนั้น!

เบื้องหน้าทุกคนเหลือเพียงแสงเจิดจ้าไร้จำกัด

กระแสอากาศปานดับฟ้าทำลายดินท่วมท้น ห้วงอากาศว่างเปล่าเปลี่ยนเป็นอลหม่าน ปราณกระบี่ที่พลุ่งพล่านอาละวาดเข้าปะทะปานภูเขาถล่มสมุทรทลาย ทุกที่ที่กวาดผ่านล้วนปรากฏสภาพทำลายล้างน่าพรั่นพรึง

ผ่านไปไม่นาน ประกายแสงกลางฟ้าดินนั่นจึงค่อยๆ สลัวลง ระลอกคลื่นอาละวาดทั้งหมดค่อยๆ สงบลง

บริเวณนั้นไม่เหลือเค้าเดิมแล้ว ฟ้าดินคล้ายถูกบดขยี้ยับเยิน พื้นที่ทะเลแถบนี้ล้วนถูกแหวกออก น้ำทะเลระเหยหาย

มองดูสนามรบอีกครั้ง ค่ายกลศึกสวรรค์ดำเนินสลายไปแล้ว อริยะแท้ไม่รู้เท่าไหร่ประสบเคราะห์ในการปะทะนี้ ชิ้นส่วนร่างกายกระเด็นลอย เลือดย้อมบริเวณนั้นจนแดงฉาน

อริยะแท้ที่โชคดีรอดชีวิต ส่วนใหญ่ก็บาดเจ็บสาหัส บนใบหน้าทุกคนเต็มไปด้วยความตะลึง หวาดกลัว และสิ้นหวัง

พลังค่ายกลศึกสวรรค์ดำเนิน สามารถทำให้มหาอริยะต้องยอมถอยให้เชียวนะ!

แต่ตอนนี้กลับถูกสลายอย่างง่ายดาย!

เพียงแค่การปะทะครั้งนี้ก็ทำให้อริยะแท้ห้าร้อยกว่าคนบาดเจ็บไปเกินครึ่ง ช่างเหมือนการเข่นฆ่าอันนองเลือดครั้งหนึ่ง

มองบนอากาศอีกครั้ง คนผู้หนึ่งยืนตระหง่าน เสื้อผ้าโบกสะบัด ร่างกายมีแสงมรรคโปรยปรายดุจดั่งสายฝน

สีหน้าของเขาขาวซีดอย่างที่สุด แต่ท่วงท่ายังคงตรงแน่ว ดุจดั่งเทพไท้อมตะไม่เสื่อมคลายก้มมองโลกหล้า!

ชั่วขณะนี้กลางฟ้าดินนี้ล้วนสั่นสะเทือน ทุกคนอึ้งงันราวกับรูปปั้นดินเผา

นี่คืออานุภาพปานไร้เทียมทาน ไม่สามารถสั่นคลอนได้ สามารถทำให้ทุกคนในสมรภูมิเก้าดินแดนแห่งนี้สิ้นหวัง

ในการโจมตีนี้ หลินสวินกลับไม่ได้รับบาดเจ็บเลยสักนิด!

“นี่เป็นไปไม่ได้… เป็นไปไม่ได้…”

คนมากมายมือเท้าเย็นเฉียบ ร่างกายสั่นสะท้าน ไม่อาจเชื่อได้

“ครั้งนี้จะพ่ายแพ้ทั้งทัพจริงหรือ…”

ผู้แข็งแกร่งแปดดินแดนบางส่วนเผยความโศกเศร้าสิ้นหวัง

“เขาไร้เทียมทานจริงๆ หรือ อริยะร้อยคนล้อมสังหารยังเอาไม่อยู่ บุคคลระดับผู้นำสามคนก็เอาไม่อยู่ แม้แต่ค่ายกลศึกสวรรค์ดำเนิน… ก็ยังเอาไม่อยู่หรือ”

มีคนร้องอย่างโศกเศร้า

หลินสวินเหมือนกับเทพสงครามไร้พาย พาให้ผู้อื่นแทบจะสิ้นหวัง

มีเพียงจ้าวจิ่งเซวียนที่ถอนหายใจยาว สภาวะจิตที่ตึงเครียดค่อยๆ สงบลง ดวงตากระจ่างราวกับน้ำของนางจ้องมองหลินสวิน นั่นเป็นผู้ชายของนาง ผ่านการต่อสู้ครั้งนี้ อานุภาพของเขาสามารถสะเทือนแปดดินแดนอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน!

“ไป!”

“หนีเร็ว!”

ไม่เหนือความคาดหมายแต่อย่างใด เหล่ามกุฎอริยะและอริยะแท้ที่เหลือในที่นั้น แต่ละคนต่างสิ้นจิตต่อสู้ หนีกระเจิงไปสี่ด้านแปดทิศโดยไม่มีความลังเล

ไม้ล้มวานรเตลิด[1] ก็เป็นเช่นนี้แหละ!