ตอนที่ 1602 หนอนบ่อนไส้

“นายท่าน ทรัพย์หลังศึกมากมายเกินไปแล้ว! แค่สมบัติต่างๆ ก็มีหนึ่งร้อยสามสิบกว่าชิ้น ภายในนั้นกว่าครึ่งล้วนเป็นของล้ำค่าชั้นยอด ไม่ขาดสมบัติหายากบางส่วนที่ทรงพลังหาใดเปรียบ”

“นอกจากนี้ยังมีลูกกลอนโอสถ สิ่งล้ำค่า วัตถุดิบเทพมากมายนับไม่ถ้วน… อ้อ ยังมีตำราวิชาลับไม่น้อยด้วย!”

หลังจากเก็บกวาดสนามรบ เสี่ยวอิ๋นตื่นเต้นจนดวงตาทั้งคู่เปล่งประกาย เห็นได้ว่าตื่นเต้นดีใจไปทั้งตัว

เสี่ยวเทียนกระพือปีกพูดเสริม “ทรัพย์หลังศึกครั้งนี้เรียกได้ว่าน่าตื่นตาตื่นใจจริงๆ ข้าสงสัยว่าต่อให้เป็นบุคคลยิ่งใหญ่ที่อยู่ในระดับราชันอริยะเห็นเข้าก็คงตาลุกน้ำลายหก”

“อ้อ สมบัติอริยะชิ้นนี้ไม่เลว ให้ข้าจับตาดูแทนพวกเจ้าแล้วกัน”

เจ้านกดำก้าวเท้าเป็นเลขแปด (八) จับจ้องกระสวยบินสีเงินชิ้นหนึ่งที่สาดแสงสว่างไสว วิธีพูดเหมือนผู้สูงศักดิ์ แต่กรงเล็บคู่นั้นกลับไม่เชื่องเชื่อเป็นอย่างยิ่ง คิดจะคว้าเอาไปทั้งอย่างนั้น

เสี่ยวอิ๋นตาไวมือไวชิงเก็บมันมาก่อน สีหน้าระแวดระวังกล่าว “จับตาดูรึ ข้าว่าเจ้าคิดแย่งกันซึ่งหน้า!”

เจ้านกดำกล่าวเดือดดาล “ดูความขี้งกของเจ้าสิ มีสมบัติอะไรบ้างที่ข้าไม่เคยเจอ ยังจะละโมบอยากได้ของเล่นพวกนี้รึ”

เสี่ยวอิ๋นกล่าว “ในเมื่อไม่เข้าตา เช่นนั้นเจ้าก็ซื่อสัตย์หน่อย”

เจ้านกดำโกรธจนถือหม้อดำขึ้นมา เหมือนจะให้บทเรียนกับเสี่ยวอิ๋นสักหน่อย แต่ไม่ทันไรก็ขนพองสยองเกล้า ด้วยเห็นผีเสื้อมารแยกฟ้ากำลังจ้องมองมันจากจุดที่ห่างออกไป

เจ้านกดำกระแอมเล็กน้อยกล่าว “เฮ้อ ทุกคนล้วนเป็นคนกันเอง ทำไมต้องมองเป็นคนนอกเช่นนี้ด้วย ข้ารับรองว่าจะไม่เอาสมบัติไปสักชิ้นตกลงไหม”

เสี่ยวอิ๋นและเสี่ยวเทียนสบตากันวูบหนึ่งแล้วรับปาก

“ควรเป็นอย่างนี้ตั้งนานแล้ว!”

เจ้านกดำตื่นเต้นจนกรงเล็บพันกันเหมือนแมลงวันถูขา ท่าทางไม่ต้องพูดถึงว่าสับปลับแค่ไหน

ดวงตาของมันวาววาบ กระโดดไปมาอยู่หน้าสมบัติอริยะที่กองพะเนินเหมือนภูเขา น้ำลายเกือบจะไหลออกมา

เสี่ยวอิ๋นยังแคลงใจว่าหากไม่มีตนกับเสี่ยวเทียนจ้องอยู่ เกรงว่าเจ้านกขี้ขโมยนี่คงได้กลืนสมบัติพวกนี้ไปหมดแน่

หลินสวินที่อยู่ห่างออกไปเห็นภาพนี้แล้วอดยิ้มไม่ได้ ครั้งนี้เก็บเกี่ยวได้มากจริงๆ แต่ก็เข้าใจได้อยู่

ต้องรู้ว่าคนที่เข้ามาในสมรภูมิเซียนเหินครั้งนี้ได้ ไม่มีใครไม่ใช่ยอดบุคคลแห่งยุคของดินแดนฟากหนึ่ง

บุคคลระดับผู้นำอย่างชืออู๋ซู่ ฮว่าหงเซียวยิ่งความเป็นมาไม่ธรรมดา

สมบัติที่คนพวกนี้พกติดตัวจะเป็นสิ่งที่ของทั่วไปเทียบได้อย่างไร

แต่เมื่อหลินสวินมองทรัพย์หลังศึกที่กลาดเกลื่อนพวกนั้นทีละชิ้นก็อดสูดหายใจเย็นไม่ได้ มีความรู้สึกว่าสับสนตาลาย

ดังคำกล่าวที่ว่าคนไม่ค้ากำไรไม่ร่ำรวย ม้าไม่กินเพิ่มไม่อ้วนพี

แม้ศึกใหญ่นี้จะทุ่มเทไปมาก แต่ผลประโยชน์ก็น่าตื่นตาตื่นใจเช่นกัน!

“เก็บกวาดก่อนเถอะ รอภายหน้าพวกเราค่อยแบ่งกัน”

หลินสวินกล่าวกำชับ

เสี่ยวอิ๋นและเสี่ยวเทียนพยักหน้าพร้อมกัน

เสี่ยวอิ๋นยังจุ๊ปากกล่าวเสียดาย “น่าเสียดาย ต้องโทษผู้หญิงอัปลักษณ์นั่นที่ทำให้พวกคุนเซ่าอวี่หนีไปได้ มิฉะนั้นผลประโยชน์ต้องมากกว่านี้แน่!”

ส่วนหลินสวินก็กำลังตรวจสอบป้ายคำสั่งเซียนเหิน

จากศึกนี้ป้ายคำสั่งเซียนเหินที่อยู่ในมือหลินสวินยามนี้มีมากถึงหลายสิบป้าย ภายในนั้นส่วนใหญ่ล้วนว่างเปล่า ชะตามรรคผลงานรบที่อยู่ข้างในถูกชิงไปหมดแล้ว

มีแค่แปดป้ายที่สะสมชะตามรรคผลงานรบเต็มแล้ว แม้แต่สีสันและกลิ่นอายของป้ายคำสั่งเซียนเหินก็เปลี่ยนตามไปด้วย เผยสีใสบริสุทธิ์ถึงขั้นสมบูรณ์อย่างหนึ่งออกมา

สามารถมองเห็นได้รางๆ ว่าพื้นผิวของป้ายคำสั่งเซียนเหินแปดป้ายนี้มีหมอกควันพวยพุ่งออกมา ในความรางเลือนเหมือนมีเงาร่างของเซียนเหินวาววามอยู่ภายใน ดูลึกลับเป็นอย่างยิ่ง

‘เสี่ยวอิ๋นกับเสี่ยวเทียนคนละป้าย จิ่งเซวียนป้ายหนึ่ง แม่นางอาหูป้ายหนึ่ง เจ้าคางคก อาหลู่…’

หลินสวินคำนวณเงียบๆ

แน่นอนว่าเขาไม่ลืมที่จะเก็บไว้ให้ตัวเองและซย่าจื้อคนละป้าย

สำหรับเจ้านกดำนั้นไม่จำเป็นต้องพิจารณาแต่แรก เจ้าหมอนี่รอบจัด มือถือป้ายคำสั่งเซียนเหินมา มีหรือจะรวมชะตามรรคผลงานรบไม่ครบ

“นายท่าน ก่อนที่สมรภูมิเซียนเหินจะปิดฉากยังเหลือเวลาอีกห้าวัน หลังจากนี้พวกเราควรไปตามฆ่าพวกคุนเซ่าอวี่นั่นหรือไม่”

เสี่ยวอิ๋นตั้งท่าเตรียมพร้อมเอ่ยถาม

‘ห้าวัน… ก็ไม่รู้ว่าทางเมืองอารักษ์มรรคเป็นอย่างไรบ้างแล้ว…’

แววตาของหลินสวินไหววูบ

ยามนี้การต่อสู้ในสมรภูมิเซียนเหินไม่น่าหวั่นวิตกนานแล้ว สิ่งเดียวที่ทำให้หลินสวินวางใจไม่ลงก็คือความปลอดภัยของค่ายทัพดินแดนรกร้างโบราณ

ไม่นานหลินสวินก็เก็บความคิด กล่าวเสียงเบา “ไปตามฆ่าพวกคุนเซ่าอวี่ตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับงมเข็มในมหาสมุทร แต่พวกเราก็ไม่อาจพลาดโอกาสครั้งนี้ไปโดยไม่ทำอะไรเลย”

“ถูกต้อง!”

เจ้านกดำพุ่งเข้ามากล่าวอย่างลึกลับ “สมรภูมิเซียนเหินนี้เป็นสถานที่ที่ดีจริงๆ ก่อนหน้านี้พวกเจ้าก็เห็นแล้ว ว่ามีผู้แข็งแกร่งบนทางเดินโบราณฟ้าดาราทำลายปราการระเบียบมาถึงโลกนี้ได้ แต่เกรงว่าพวกเจ้าคงไม่รู้ ในสายตาของพวกเขา สมรภูมิเซียนเหินนี่ก็คือคลังสมบัติตามธรรมชาติอย่างหนึ่ง!”

เสี่ยวอิ๋นกล่าวประหลาดใจ “คลังสมบัติ? ที่นี่มีวิญญาณเซียนเหินมากขนาดนี้ จะมีสมบัติอะไร”

“โง่! ไม่เห็นเถาวัลย์หยกนภาค่ำต้นนั้นหรือ ยอดสมบัติจากธรรมชาติเช่นนี้ มีแค่สมรภูมิเซียนเหินเท่านั้นที่ให้กำเนิดออกมาได้!”

เจ้านกดำกดเสียงต่ำ “ก็เหมือนเขาตัดหมอกนี้ที่ไม่ธรรมดาเป็นอย่างยิ่ง ขอแค่เสาะหาโดยละเอียด ย่อมต้องพบสมบัติบางส่วนที่ไม่ด้อยไปกว่าเถาวัลย์หยกนภาค่ำแน่”

เสี่ยวอิ๋นนัยน์ตาเป็นประกาย “จริงหรือ”

เจ้านกดำกล่าวไม่สบอารมณ์ “ข้าเคยหลอกเจ้าเมื่อไหร่กัน”

หลินสวินที่เฝ้ามองมาตลอดกล่าวขึ้นมาทันใด “เจ้าดำ เจ้ารู้อะไรบางอย่างใช่ไหม”

“เอ่อ…”

เจ้านกดำสีหน้าค้างแข็ง ไม่นานก็กล่าวจองหอง “ข้าเชี่ยวชาญดาราศาสตร์ รอบรู้เรื่องภูมิประเทศ ข่าวลึกลับทั่วหล้าตั้งแต่อดีตจนปัจจุบันไม่มีสิ่งใดที่ข้าไม่รู้”

เจ้าหมอนี่พูดจาส่งเดช ผ่อนเรื่องหนักเป็นเบาอีกแล้ว เพียงแต่หลินสวินรู้ดีว่าเจ้าหมอนี่ซ่อนความลับไว้ไม่น้อยจริงๆ