ตอนที่ 1605 นางมาแล้ว

เสียงสะเทือนสะท้อนก้อง เสียงร้องระงมดังขึ้นโดยรอบ

เนื่องด้วยอยู่ไกลมาก บนสนามรบที่การเข่นฆ่าสะเทือนใต้หล้านี้ แรกเริ่มจึงเหมือนไม่สะดุดตา ถึงขั้นไม่มีใครสนใจ

แต่ไม่นานเสียงสั่นสะเทือนนั้นก็มุ่งมาใกล้เมืองด้วยความเร็วที่น่าทึ่ง ตลอดทางตามมาด้วยเสียงร้องระงมอย่างต่อเนื่อง

“แย่แล้ว! มีคนบุกทำลายกระบวนค่ายกล!”

“น่ากลัวเกินไปแล้ว นั่นใช่คนหรือไม่”

“ช่วยด้วย…! ช่วยด้วย…!”

เสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความหวาดผวาดังขึ้นอย่างต่อเนื่องมาแต่ไกล แต่ไม่ทันไรก็หยุดชะงักลง

ขอแค่เป็นพวกที่มีประสบการณ์อยู่บ้าง ก็จะชี้ชัดได้ว่าผู้แข็งแกร่งที่ส่งเสียงร้องเหล่านั้นน่าจะถูกฆ่าไปหมดแล้ว!

ไม่นานทัพพันธมิตรแปดดินแดนที่อยู่ด้านหลังก็เกิดความอลหม่านแตกตื่นขึ้นอีกครั้ง

เหตุการณ์นี้ถูกเหล่ามกุฎอริยะแปดดินแดนที่กำลังห้ำหั่นอยู่กับพวกเซ่าเฮ่าสังเกตเห็นเช่นกัน เพียงพริบตาพวกเขาก็หน้าเปลี่ยนสี

“เป็นไปไม่ได้ มีกระบวนผนึกอริยมรรคเก้าชั้นปิดล้อมอยู่ ต่อให้หลินสวินนั่นมีชีวิตรอดกลับมาจากสมรภูมิเซียนเหิน ก็ไม่มีทางทำลายกระบวนค่ายกลได้ในเวลาอันสั้นเช่นนี้แน่!”

“เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่”

เพียงพริบตามกุฎอริยะแปดดินแดนพวกนี้ก็ไม่อาจไม่ผ่อนการโจมตีลงชั่วคราว แบ่งใจไปตรวจสอบที่ด้านหลัง

ขณะเดียวกันพวกเซ่าเฮ่า จ้าวจิ่งเซวียน เจ้าคางคก อาหลู่ก็ยังชะงัก

ในช่วงอันตรายที่คับขันเช่นนี้ ถึงกับมีกำลังเสริมบุกมาช่วยหรือ

“จะใช่พี่ใหญ่ไหม!?”

เจ้าคางคกตื่นเต้นจนเสียงสั่น เขา จ้าวจิ่งเซวียนและอาหลู่พลันแผ่จิตรับรู้ออกไป

พร้อมกันนี้พวกรั่วอู่ เซี่ยวชางเทียน เยี่ยเฉินที่กระจายอยู่ในบริเวณต่างๆ ของเมืองอารักษ์มรรคก็รับรู้ได้ถึงสถานการณ์ที่ผิดแปลก จึงเหลือบสายตามองไปเช่นกัน

ตูม!

เสียงสะเทือนฟ้าดินนั้นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ แล้ว เหมือนพายุโหมกระหน่ำที่กำลังมุ่งมาทางเมืองอารักษ์มรรคด้วยท่าทางที่ไม่อาจทัดเทียม

ยามนี้สนามรบที่กว้างใหญ่นั้นหยุดชะงัก ผู้แข็งแกร่งแปดดินแดนนับไม่ถ้วนที่กำลังถล่มเมืองอารักษ์มรรคล้วนตื่นตระหนกหวาดผวา สังเกตเห็นความผิดปกติ

เสียงหวีดร้องทุรนทุรายดังก้องฟ้า

ภายใต้การปกคลุมของจิตรับรู้นับไม่ถ้วน สิ่งที่เห็นเป็นอย่างแรกคือม่านดำที่เหมือนรัตติกาลนิรันดร์สายหนึ่ง ราวกับหมึกเขียนที่ซัดลามมาจากเวิ้งฟ้าที่ห่างออกไป บดบังแสงจากฟากฟ้า แผ่กลิ่นอายล้ำลึกและกดดันที่พาให้ผู้คนใจสั่น

ตูม!

จากนั้นในจุดที่ห่างออกไป อาณาเขตที่เดิมปกคลุมด้วยกระบวนผนึกอริยมรรคเก้าชั้นพลันเกิดเสียงแตกระเบิดสะท้านฟ้าสะเทือนดิน

เหมือนค้อนหนักฟาดใส่กระบวนผนึกอริยมรรคนั้นจนละเอียด ทลายอากาศเป็นเส้นทางหนึ่งอย่างแข็งกร้าว ทำให้บริเวณนั้นมีละอองแสงโปรยปราย ลายมรรคแตกระเบิดแผ่กระจาย

“กระบวนค่ายกลพังแล้วรึ”

มกุฎอริยะแปดดินแดนพวกนั้นไม่มีใครไม่หน้าเปลี่ยนสี

นี่เพิ่งผ่านไปไม่กี่ลมหายใจ กระบวนผนึกอริยมรรคตั้งเก้าชั้นถูกทำลายแล้วรึ

ต้องรู้ว่ากระบวนผนึกอริยมรรคพวกนั้น เป็นถึงกระบวนค่ายกลที่ทัพพันธมิตรแปดดินแดนทุ่มแรงกายแรงใจทั้งหมดวางเอาไว้ สามารถล้อมสังหารมกุฎอริยะได้!

แต่ตอนนี้กลับถูกทำลายเหมือนเป็นกระดาษเปื่อย!

“เป็นใครกันแน่”

พวกเซ่าเฮ่า จ้าวจิ่งเซวียนเฝ้ารอยิ่งกว่าเดิมแล้ว ใจที่เดิมตกไปอยู่ตาตุ่มพลันฮึกเหิมขึ้นมาทันที สีหน้าเผยให้เห็นความคาดหวัง

ในช่วงความเป็นตายกลับมีความหวังสายหนึ่งมาเยือนจากที่ห่างไกล ใครเล่าจะไม่ตื่นเต้น

ด้านสนามรบที่กว้างใหญ่นั้น ยามนี้ล้วนเกิดสภาวการณ์อลหม่านอย่างหนึ่ง กำลังพลของทัพพันธมิตรแปดดินแดนที่ปิดล้อมอยู่ในพื้นที่ต่างๆ ของเมืองอารักษ์มรรคพวกนั้น ต่างได้รับผลกระทบจากสถานการณ์ที่ผิดแปลกเช่นนี้ สีหน้าปรวนแปร ใจยากสงบ

เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่

จากนั้น…

ในทัพใหญ่แปดดินแดนที่เดิมรักษาการณ์อยู่ด้านหลัง พลันถูกแสงโลหิตแดงก่ำสายหนึ่งแหวกออกเป็นทางกว้างมหึมา

แสงโลหิตแดงก่ำสายนั้นคือร่างไร้วิญญาณมากมายที่ถูกฆ่า แผ่ขยายลุกลามมาด้วยความเร็วที่น่าตกตะลึง!

ทุกหนแห่งที่พาดผ่าน ร่างไร้วิญญาณจะกองพะเนิน น้ำเลือดสาดพรม!

ไม่มีใครต้านทานได้ ด้วยรวดเร็วรุนแรงและน่ากลัวเกินไป ต่อให้เป็นอริยะแท้ ทันทีที่เข้าใกล้ก็จะกลายเป็นซากศพในพริบตา

“คนผู้เดียวหรือ เป็นไปได้อย่างไร!?”

มีคนร้องออกมาทันที เต็มไปด้วยความยากจะเชื่อ

เวลานี้ในที่สุดทุกจิตรับรู้และทุกสายตาก็มองเห็นได้อย่างชัดเจน

นั่นคือเงาร่างสูงโปร่ง เพรียวบาง อบอวลด้วยเงาแสงมืดมิดเหมือนรัตติกาลนิรันดร์ร่างหนึ่ง กำลังก้าวมาทางนี้

เมื่อนางก้าวเดิน ทุกหนแห่งที่พาดผ่านล้วนถูกฉากรัตติกาลมืดมิดบดบัง บนเวิ้งฟ้าก็มองไม่เห็นแสง ราวกับกลางวันแปรเปลี่ยนเป็นรัตติกาลมืดมิด

ศัตรูที่ขวางหน้านาง ไม่มีใครไม่กลายเป็นศพกองพะเนินใต้ฝ่าเท้า

น้ำเลือดสาดพรมรวมกันราวน้ำตก

โครงกระดูกล้นออกมาเหมือนภูเขา

นี่ก็เหมือนภาพวาดนรกที่สะเทือนใต้หล้าภาพหนึ่ง

การมาของนางนำพาความตายมาด้วย เหลือไว้เพียงภูเขาศพทะเลเลือด!

ไม่ว่าใครเห็นภาพนี้เข้าก็ล้วนหนาวสั่นไปทั้งตัว ราวตกสู่ถ้ำน้ำแข็ง ไม่อาจเชื่อสายตาตัวเอง

เส้นทางตรงดิ่งเลือดชโลมสายหนึ่ง เริ่มต้นจากเงาร่างนางแล้วทอดยาวไปข้างหลัง มุ่งเข้ามาใกล้เมืองอารักษ์มรรค

กระบวนผนึกอริยมรรคเก้าชั้นก็เป็นแค่เครื่องประดับ ถูกทลายออกจากกันอย่างง่ายดาย

ต่อให้มีกระบวนค่ายกลหลายหมื่นแล้วอย่างไร

เมื่อใดที่ขวางทางก็ต้องทิ้งร่างลงไปกองกับพื้น!

“นางเป็นใคร นี่เป็นไปได้อย่างไร!?”

มกุฎอริยะแปดดินแดนคนหนึ่งตะโกนขุ่นเคือง ยังไม่กล้าเชื่อตาตัวเอง

คนผู้หนึ่งอานุภาพไม่อาจต้าน ไม่มีสิ่งใดกีดขวาง กดข่มทัพใหญ่แปดดินแดนเป็นทางโลหิตอย่างแข็งกร้าว ใครจะกล้าเชื่อ

“เป็นนางหรือ”

แต่ทันทีที่เห็นเงาร่างสูงเพรียวซึ่งอาบไล้ด้วยความมืดดั่งรัตติกาลนิรันดร์นั้น นัยน์ตากระจ่างของจ้าวจิ่งเซวียนก็เบิกกว้าง มีความรู้สึกว่าเหมือนเคยรู้จัก

“ไม่ใช่พี่ใหญ่!”