ตอนที่ 1607 พลิกสถานการณ์

ฟุ่บๆๆ!

ฝนโลหิตกำลังสาดพรม ซากศพเนื้อละเอียดร่วงหล่น เสียงกรีดร้องโหยหวนและเสียงคำรามอย่างหวาดผวาสิ้นหวังถักทอเข้าด้วยกัน สั่นสะเทือนฟ้าดิน

ใต้หล้าเหมือนตกสู่ความมืดมิดแห่งรัตติกาลนิรันดร์ โลหิตราวหมึกเขียนแดงก่ำ ตามการสังหารของซย่าจื้อที่แผ่ขยายไปในฉากรัตติกาล

ครั้งนี้ทัพพันธมิตรแปดดินแดนออกโจมตีเต็มกำลัง แค่มกุฎอริยะยังมีมากนับร้อยคน

บ้างนั่งบัญชาอยู่ด้านหลัง ปิดล้อมทั้งเมือง

บ้างเป็นทัพหน้า ออกจู่โจมสังหาร

บ้างก็อยู่ในทัพใหญ่ คอยจัดกระบวนทัพ

นอกจากนี้ยังมีอริยะแท้ไม่รู้เท่าไรนำผู้แข็งแกร่งของแต่ละดินแดน ถล่มจู่โจมเมืองอารักษ์มรรคจากทิศทางต่างกันออกไป

แต่ตอนนี้บนสนามรบที่กว้างใหญ่นั้น ในจุดที่ซย่าจื้อยืนอยู่กลับกลายเป็นตาพายุ!

มกุฎอริยะมากมายพุ่งเข้ามาอย่างต่อเนื่อง วางแผนพึ่งพาข้อได้เปรียบในด้านจำนวนมากำราบซย่าจื้อ

แต่แน่นอนว่าเปล่าประโยชน์!

นางตัวคนเดียวถือทวนกระดูกขาว เงาร่างอาบไล้ด้วยม่านรัตติกาลนิรันดร์ พลังทำลายรุนแรงเหมือนเข้าไปในแดนไร้ผู้คน!

พวกเซ่าเฮ่า จ้าวจิ่งเซวียน เจ้าคางคก อาหลู่เดิมจะเข้าไปช่วย แต่กลับพบว่าในการต่อสู้ที่น่ากลัวเช่นนี้ พวกเขาไม่อาจเข้าไปยุ่งแต่แรก

ใช่ว่าเพราะศัตรูมากเกินไป หากแต่เพราะซย่าจื้อคนเดียวก็เหมือนคลองกั้นขวางหน้าเมืองอารักษ์มรรค ไม่มีใครข้ามไปได้!

สิ่งที่ทำให้ผู้คนตกตะลึงที่สุดคือ มกุฎอริยะพวกนั้นน่ากลัวระดับใด แต่ละคนอานุภาพร้ายกาจราวกับนายเหนือหัว

แต่ในสายตาของซย่าจื้อกลับเหมือนฝูงแมงเม่าบินเข้ากองไฟ เมื่อใดที่เข้าใกล้ก็จะถูกฆ่าตายคาที่ สิ่งที่เรียกว่าหมดจดชัดเจน รวดเร็วรุนแรงคืออย่างนี้นี่เอง

เพียงครู่เดียวก็มีมกุฎอริยะสามสิบกว่าคนล้มตาย ศพและน้ำเลือดของพวกเขาหยาดย้อมฟ้าดินหน้าเมืองทั้งแถบเป็นสีแดงน่าพรั่นพรึง

ตรงกันข้าม ตั้งแต่ต้นจนจบซย่าจื้อไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย ไม่แปดเปื้อนโลกีย์ ตัวคนเดียวกลับขวางศัตรูได้ทั้งหมด!

“เป็นไปได้อย่างไร!”

“นาง… ทำไมนางถึงแข็งแกร่งเช่นนี้”

“นี่คือพลังไร้คู่ต่อกรที่แท้จริงในระดับมกุฎอริยะแท้หรือ”

ในที่นั้นมีเสียงตกตะลึงไม่รู้เท่าไรดังขึ้น เต็มไปด้วยความเดือดดาล หวาดกลัว ยากจะเชื่อ สีหน้าของมกุฎอริยะแต่ละคนต่างคล้ำเขียวและไม่น่าดูหาใดเปรียบ

“ทุกคนกระจายกันออกไป ถล่มเมืองเต็มกำลัง!”

มีคนคำราม

เมืองอารักษ์มรรคนี้ครอบครองพื้นที่กว้างใหญ่ ตอนนี้ไม่อาจบุกแนวป้องกันที่ซย่าจื้ออยู่ได้ ก็ได้แต่กระจายกันออกไป พุ่งเป้าสำคัญไปที่การบุกเมือง

ถึงอย่างไรต่อให้อีกฝ่ายแข็งแกร่งแค่ไหน สุดท้ายก็ตัวคนเดียว จะป้องกันเมืองทั้งเมืองได้อย่างไร

ขอแค่ถล่มเมืองนี้ได้ คมประกายของทัพใหญ่แปดดินแดนจะต้องโจมตีผู้แข็งแกร่งของดินแดนรกร้างโบราณที่อยู่ในเมืองจนพังทลายได้อย่างแน่นอน

ตูม!

จากนั้นมกุฎอริยะที่พุ่งสังหารเข้ามาพวกนั้นต่างกระจายกันออกไป พุ่งโฉบไปคนละทาง

นี่ทำให้พวกเซ่าเฮ่าอดหน้าเปลี่ยนสีไม่ได้ รู้ว่าศัตรูไม่สนใจอะไรแล้ว ยอมสละทุกอย่างเพื่อเหยียบย่ำเมืองอารักษ์มรรคให้ได้

วู้ม…

เวลานี้กลับเห็นซย่าจื้อพลันก้าวขึ้นไปกลางอากาศ เงาร่างเพรียวบางดึงดูดแสงแห่งรัตติกาลนิรันดร์กลางฟ้าดิน ลักษณะพลังก็พุ่งทะยานถึงขีดสุดตามไปด้วย

พริบตานั้นเงาร่างมากมายแยกออกมาจากตัวซย่าจื้อ แต่ละร่างล้วนอาบไล้ด้วยพลังของความมืดแห่งรัตติกาลนิรันดร์ เงาร่างเพรียวบางนับร้อยพันพุ่งไปยังจุดต่างๆ ของเมืองอารักษ์มรรค

รัตติกาลนิรันดร์เป็นสื่อนำ จากหนึ่งกลายเป็นพัน!

เหตุการณ์สะเทือนใต้หล้าเช่นนั้น ทำให้ทั่วทั้งลานตกตะลึงทันที

สิ่งที่คาดไม่ถึงที่สุดคือร่างแยกพวกนั้นแต่ละร่างล้วนแข็งแกร่งเป็นอย่างยิ่ง แม้จะร้ายกาจสู้ร่างต้นไม่ได้ แต่ก็มีพลังต่อสู้ไม่ด้อยไปกว่ามกุฎอริยะ!

“นี่…”

ผู้แข็งแกร่งแปดดินแดนไม่น้อยตกใจจนลูกตาแทบถลนออกมา

“นี่คือวิชามรรคอะไร”

มกุฎอริยะบางส่วนกล่าวอย่างตระหนก

เมื่อสอดส่องสายตาไป เงาร่างของซย่าจื้อนับร้อยพันอาบไล้ด้วยรัตติกาลนิรันดร์ ก้าวเดินอยู่กลางฟ้าดินแน่นขนัด น่าหวาดกลัวเหลือคณา

แม้แต่พวกเซ่าเฮ่า จ้าวจิ่งเซวียน เจ้าคางคกก็จิตหลุดไปพักหนึ่ง ในระดับมกุฎอริยะแท้ยังมีพลังที่น่าเหลือเชื่อเช่นนี้ด้วยหรือ

ตูม!

การต่อสู้เปิดฉากต่อเนื่องโดยไม่น่าหวั่นวิตกใดๆ

เพียงแต่ความตั้งใจที่จะแบ่งคนไปบุกเมืองเต็มกำลังของมกุฎอริยะแปดดินแดน ยามนี้ได้ถูกป่นเป็นจุณอย่างสิ้นเชิง

ไม่ว่าพวกเขาจะโผล่ไปที่ไหน ล้วนถูกร่างแยกของซย่าจื้อขวางไว้หมด!

ซย่าจื้อกว่าพันคนก็หมายถึงมกุฎอริยะนับพันคน จำนวนมหาศาลเช่นนั้นทำให้มกุฎอริยะแปดดินแดนพวกนั้นที่รวมกันแล้วมีแค่หลักร้อยดูไม่จืดไปทันที

แม้ว่าพลังของร่างแยกพวกนั้นจะน่ากลัวสู้ร่างต้นไม่ได้อยู่มาก แต่ภายใต้สถานการณ์มากต่อน้อยก็ยังได้เปรียบกว่าอยู่ดี!

“เยี่ยม!”

บนเมืองอารักษ์มรรค เสียงตะโกนอย่างตื่นเต้นปะทุขึ้น รวมถึงเหล่ามกุฎอริยะอย่างพวกเซ่าเฮ่า รั่วอู่ก็ยังโลหิตเดือดพล่าน ฮึกเหิมหาใดเปรียบ

คนผู้เดียวปกป้องเมืองแห่งหนึ่งได้อย่างปาฏิหาริย์!

“ลงมือพร้อมกัน!”

“ได้เลย!”

“ฆ่า!”

พวกจ้าวจิ่งเซวียน เจ้าคางคก อาหลู่ต่างเคลื่อนพลเต็มกำลัง ร่วมมือกับซย่าจื้อ เริ่มจู่โจมกลับจากทิศทางต่างๆ ของเมืองอารักษ์มรรค

ตูม ครืน…

กลางฟ้าดินเสียงกัมปนาทดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง แสงศักดิ์สิทธิ์ม้วนแผ่ออกมาดุจเขาถล่มสมุทรคำราม

ทัพพันธมิตรแปดดินแดนพวกที่พลังสู้มกุฎอริยะแท้ไม่ได้เหล่านั้นไม่กล้าเข้าใกล้อย่างสิ้นเชิง ด้วยทันทีที่โดนลูกหลงจะพบฉากจบที่ร่างแหลกสลาย

และคนต้นเรื่องทั้งหมดอย่างซย่าจื้อก็ยังคงนิ่งสงบ ตั้งแต่ต้นจนจบไม่เคยเอ่ยวาจา ประหนึ่งไม่มีคลื่นความรู้สึก

ร่างต้นของนางมือกุมทวนกระดูกขาว ก้าวเดินอยู่ในที่นั้น ขอแค่เป็นศัตรูที่ถูกนางจับจ้อง ก็ล้วนหนีจุดจบของความตายไม่พ้น!