ตอนที่ 1644 สัมบูรณ์

ปัง!

สุดท้าย บุตรนรกถูกตีจนร่างกระแทกพื้นแข็งของสังเวียนเทพมารอย่างแรง ส่งเสียงร้องน่าอนาถ ลุกไม่ขึ้นอีกแล้ว

ปีกทั้งสิบหกคู่ของเขาปักมีเลือดสดไหลริน ร่างใหญ่เป็นรูพรูน เต็มไปด้วยแผลจากพลังหมัด กระบี่ และพลังดรรชนี

บนห้วงอากาศ ดวงตาดำของหลินสวินเย็นเยียบ เต็มไปด้วยความไร้ปรานี

ฟุ่บ!

เขาบุกสังหารลงมาอย่างไม่ลังเล

ทว่าระหว่างทางก็ถูกพลังมหาศาลไร้รูปขวางไว้

เป็นซุ่นจี้ เขาขมวดคิ้วถลึงตาใส่หลินสวินแวบหนึ่งพร้อมสื่อจิต ‘ข้ารู้ว่าเจ้าอยากฆ่าเขา แต่ในกำแพงเมืองด่านจักรพรรดิ หากเจ้าทำเช่นนั้น รู้หรือไม่ว่าจะชักนำอะไรมาสู่ตัวเอง’

เริ่มแรกหลินสวินยังไม่จำยอมนัก ได้ยินเช่นนี้พลันขมวดคิ้ว ‘หรือต้องชดใช้ด้วยชีวิต’

‘คงไม่ถึงกับชดใช้ด้วยชีวิต แต่กลับสามารถขังเจ้าหนึ่งพันปีได้ หนึ่งพันปีเชียวนะ อาจจะไม่ถึงแก่ชีวิต แต่เจ้าทนได้หรือ’

ซุ่นจี้รีบพูด

เขารู้ดีว่าสำหรับคนหนุ่มที่เรียกได้ว่าโดดเด่นอย่างไม่เคยพบเจอมาก่อนเช่นหลินสวิน เวลามีค่าแค่ไหน

เพราะพวกเขายังมีศักยภาพที่ยิ่งใหญ่ ยังมีโอกาสต่อสู้เพื่อความสำเร็จ อย่าว่าแต่หนึ่งพันปี แค่หนึ่งร้อยปีก็อาจจะสูญเสียโอกาสมากเกินไปแล้ว!

ดั่งคำว่าการต่อสู้มหามรรค พลาดแค่ก้าวเดียวก็อาจเกิดความบกพร่องที่ไม่สามารถชดเชยได้

‘ข้าเข้าใจแล้ว’

หลินสวินสูดหายใจลึก พยายามข่มไอสังหารในใจไว้

เขาย่อมไม่มีทางทนถูกขังหนึ่งพันปีได้ นี่เป็นความทรมานยิ่งกว่าฆ่าเขาเสียอีก

‘ก็ให้เป็นไปตามนี้เถอะ เขาแพ้แล้ว ส่วนเจ้า… ก็ได้รับประโยชน์ไปไม่น้อยแล้ว”

ซุ่นจี้พูดถึงตอนท้ายสีหน้าเผยความพิกลเสี้ยวหนึ่ง เจ้าหมอนี่แม้ไม่ได้ฆ่าบุตรนรก แต่ก็ได้สมบัติไปไม่น้อยเลยจริงๆ

อย่างกระบี่อเวจี ประทับนรกมืดดำ รวมถึงยันต์วิญญาณเลือดหมื่นอริยะนั่น

หลินสวินมองไปยังบุตรนรก ตอนนี้เขากลับคืนสู่ร่างมนุษย์แล้ว ร่างกายหลั่งเลือด ใบหน้าซีดเซียว หมอบอยู่บนพื้นอย่างน่าอนาถยิ่ง

“ตามเดิมพัน เจ้าควรจะคุกเข่าตบหน้าตัวเองแล้วใช่หรือไม่”

หลินสวินพูด

ร่างของบุตรนรกพลันตัวสั่น ตะโกนอย่างเดือดดาล “แน่จริงเจ้าก็สังหารข้าสิ!”

“กล้าพนันไม่กล้ายอมรับหรือ เหอะๆ”

หลินสวินเยาะเย้ย จู่ๆ ก็พูดว่า “ไม่อย่างนั้นเจ้าก็เอากาหลอมจิตออกมา ครั้งนี้ข้าจะปล่อยเจ้าไปสักครั้ง”

บุตรนรกโกรธจนกระอักเลือดไม่หยุด เจ้าสารเลวสมควรตายนี่ แย่งสมบัติตนไปมากขนาดนั้นยังไม่พอ ยังจ้องจะชิงกาหลอมจิตอีก!

ซุ่นจี้สีหน้าพิกล รีบสื่อจิต ‘สหายน้อย กาหลอมจิตจะเอาไม่ได้เด็ดขาด สมบัตินี้กฎกรรมใหญ่เกินไป เป็นสิ่งที่จักรพรรดินรกเลือดทมิฬหลงเหลือไว้ ขอเพียงแค่จักรพรรดินรกเลือดทมิฬไม่ตาย สมบัตินี้แม้จะถูกเจ้าชิงไปก็ไม่มีทางถูกควบคุมได้แน่’

กาหลอมจิตจักรพรรดินรก!

ในกำแพงเมืองด่านจักรพรรดิ ใครบ้างไม่รู้ว่าสมบัตินี้เหลือเชื่อเพียงใด

ทว่าจนตอนนี้ยังไม่มีคนกล้าหมายตาสมบัตินี้!

เหตุผลแรกเพราะมีบุคคลอันดับหนึ่งแห่งกำแพงเมืองด่านจักรพรรดิอย่างกู่เหลียงฉวี่ เหตุผลที่สองเพราะกาหลอมจิตนี้ลวกมือเกินไป เปื้อนกฎกรรม ทั้งชีวิตก็ไม่อาจหลุดพ้นได้

‘ไม่ได้จริงหรือ’

หลินสวินไม่จำยอมนัก

กาหลอมจิตเคยช่วยบุตรนรกไว้หลายครั้ง นี่ทำให้บุตรนรก ‘ตายแล้วฟื้น’ หลายครั้ง ความมหัศจรรย์แห่งอานุภาพเหนือจินตนาการ

หากสามารถยึดครองไว้เป็นของตนได้ ไม่แน่ว่าจะสามารถมีอีกหลายชีวิตเพิ่มมา!

‘ไม่ได้’

ซุ่นจี้ส่ายหน้าอย่างเด็ดขาด

พูดเป็นเล่นอะไร หากกาหลอมจิตหายไป ยังไม่ต้องพูดถึงกฎกรรมที่ปนเปื้อนอยู่ เพียงแค่หลังจากกู่เหลียงฉวี่รู้ข่าวก็จะต้องมาสังหารทันทีแน่ ถ้าอย่างนั้นผลลัพธ์ก็รุนแรงไปแล้ว

“หลินสวิน ความแค้นครั้งนี้ข้าจะจำไว้ สักวันต้องเอาคืนเป็นร้อยเท่า!”

บุตรนรกลุกขึ้นจากพื้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความอาฆาต

ปัง!

หลินสวินถีบเขาออกจนปลิวในคราเดียว กระดูกไม่รู้หักไปกี่ท่อน ล้มลงคะมำหน้าคว่ำเหมือนหมาดมขี้ห่างไปสิบกว่าจั้งอย่างแรง

“เจ้า…”

บุตรนรกโกรธจนเกือบเป็นลมแล้ว กัดฟันกรอด

หลินสวินเอ่ยเสียงเย็น “ไม่ได้ให้เจ้าคุกเข่าลงพื้นตบหน้าตัวเองก็ถือว่าเมตตาแล้ว เจ้ายังจะกล้าขู่ข้า คิดว่าข้าไม่กล้าฆ่าคนจริงๆ หรือ”

บุตรนรกตัวสั่นอย่างรุนแรง อับอายและเคียดแค้นถึงขีดสุด สุดท้ายลุกขึ้นโดยไม่ปริปากพูด ก่อนเคลื่อนตัวออกนอกสังเวียนเทพมารไป

ครั้งนี้เขาขายหน้ามาก ไม่เพียงแค่ถูกโจมตีจนทรุด ยังเสียหน้าจนไม่เหลือ จะมีหน้าอยู่ต่อเสียที่ไหน

เดิมทีหลินสวินหมายจะหยุดไว้ ต่อให้ไม่สามารถฆ่าบุตรนรกได้ อย่างน้อยก็ยังรีดสมบัติหลายชิ้นจากเจ้าหมอนี่ได้อีก

ถึงอย่างไรเขาก็คือเด็กส่งแจกทรัพย์คนหนึ่ง

แต่กลับถูกซุ่นจี้ขวางเอาไว้ “เจ้าหนู หยุดเถอะ ล่วงเกินบุตรนรกไม่เป็นไร แต่อย่างน้อยก็ต้องเกรงที่พึ่งของเจ้าหมอนั่นสักหน่อย เมื่อนานมาแล้วจักรพรรดินรกเลือดทมิฬเองก็เคยคุมอำนาจกำแพงเมืองด่านจักรพรรดิ ทำคุณให้กับดินแดนรกร้างโบราณ อีกทั้งผลงานรบไร้เทียมทาน จนตอนนี้ยังมีสัตว์ประหลาดเฒ่าจำนวนไม่น้อยสำนึกบุญคุณเก่าของเขา บุคคลอันดับหนึ่งแห่งกำแพงเมืองด่านจักรพรรดิอย่างกู่เหลียงฉวี่ก็เป็นแค่หนึ่งในนั้น”

ดวงตาดำของหลินสวินวูบไหว สุดท้ายก็ยอม

คิดๆ แล้วบุตรนรกนี่เป็นคนวาสนาดีนัก ฐานะของเขาคือลูกหลานจักรพรรดินรกเลือดทมิฬ พรสวรรค์และรากฐานพลังก็โดดเด่นจนน่าทึ่ง

แม้แต่สมบัติบนร่างก็มากจนนับไม่ถ้วน ขนาดจักรพรรดินรกเลือดทมิฬจากไปนานขนาดนั้นแล้ว โลกปัจจุบันยังมีสัตว์ประหลาดเฒ่ามากมายสำนึกบุญคุณเก่าของเขา กลายเป็นที่พึ่งของบุตรนรก