ตอนที่ 1660 ศิษย์พี่เสวี่ยหยา

หลังจากสงบจิตใจลง หลินสวินอดขมวดคิ้วไม่ได้ “เหตุใดเจ้าจึงมั่นใจวว่าข้าจะสามารถหา ‘ผู้อาวุโส’ ที่เจ้าพูดเจอ”

สีหน้าของหญิงกระโปรงแดงเผยแววประหลาด “เพราะจักจั่นทองเคยบอกข้าว่า สหายน้อยมาจากคีรีดวงกมล”

คีรีดวงกมล!

ดวงตาดำขลับของหลินสวินวูบไหว เอ่ยว่า “เจ้าว่าต่อ”

จักจั่นทองสามารถดูออกว่าตนมีส่วนเกี่ยวข้องกับสำนักคีรีดวงกมลนั้นไม่แปลก ที่แปลกคือเหตุใดเขาจึงต้องบอกดอกกระบี่พันปีก

หญิงกระโปรงแดงสูดหายใจลึกอีกครั้ง คล้ายพยายามทำให้ตนสงบ จากนั้นจึงพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

“ผู้อาวุโสที่ถ่ายทอดวิชามรรคให้ข้าก็มาจากคีรีดวงกมล ฉายามรรค ‘เสวี่ยหยา’ จัดอยู่ในอันดับที่สิบเก้าของผู้สืบทอดคีรีดวงกมล”

“เขา… น่าจะเป็นศิษย์พี่ของสหายน้อย!”

สิ้นเสียง แม้แต่หลินสวินยังอดอึ้งอยู่ตรงนั้นไม่ได้ ผู้อาวุโสที่เบิกสติปัญญาและถ่ายทอดวิชามรรคให้ดอกกระบี่พันปีก ดันเป็นศิษย์พี่สิบเก้าของตนหรือ

คิดๆ ไปแล้ว ดอกกระบี่พันปีกในตอนนี้ครอบครองรากฐานพลังที่จะบรรลุจักรพรรดิแล้ว!

เช่นนั้นพลังปราณของศิษย์พี่สิบเก้าของตนจะสูงแค่ไหน

‘ศิษย์พี่เสวียนคงบอกว่าข้าได้รับเจดีย์มหามรรคไร้สิ้นสุด ทั้งครอบครอง ‘มรรคคาถา’ ฉบับนั้น ก็เท่ากับเป็นผู้สืบทอดที่ได้รับการยอมรับจากเจ้าแห่งคีรีดวงกมลแล้ว จัดอยู่ในลำดับที่ห้าสิบ แต่ประเด็นคือ… จนตอนนี้ข้าเคยเจอแค่ศิษย์พี่เสวียนคงเท่านั้น… อย่าว่าแต่เจ้าแห่งคีรีดวงกมล แม้แต่คีรีดวงกมลอยู่ที่ไหนก็ยังไม่รู้…’

หลินสวินจมสู่ห้วงความคิดไปชั่วขณะ

ศิษย์พี่เสวียนคงก็คือราชันผีเสวียนคง ยามอยู่ในเมืองมรณะของแดนธรรมสถูปที่แดนมกุฎ เป็นราชันผีเสวียนคงที่บอกเล่าเรื่องราวบางส่วนเกี่ยวกับคีรีดวงกมลให้หลินสวินฟัง

เพียงแต่ในประสบการณ์ฝึกปราณหลายปีมานี้ น้อยครั้งมากที่หลินสวินจะได้สัมผัสกับเรื่องที่เกี่ยวข้องกับคีรีดวงกมล

นี่ทำให้พอจู่ๆ เขาได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับ ‘เสวี่ยหยา’ ผู้เป็นศิษย์พี่สิบเก้าในตอนนี้ จึงมีความรู้สึกไม่ทันตั้งตัวอย่างอดไม่ได้

แต่เห็นได้ชัดยิ่งว่าหญิงกระโปรงแดงมั่นใจแล้วว่าเขาเป็นศิษย์น้องของเสวี่ยหยา ผู้สืบทอดคีรีดวงกมล

“หลังจากหาศิษย์พี่เสวี่ยหยาเจอ เจ้าอยากให้ข้าทำอะไร”

ครู่ใหญ่กว่าหลินสวินจะเอ่ยถาม ไม่ว่าเขาจะยอมรับหรือไม่ เขาก็มีส่วนเกี่ยวข้องที่ตัดไม่ขาดกับคีรีดวงกมลแล้ว

เจดีย์มหามรรคไร้สิ้นสุดในมือเขา ก็คือสมบัติพิทักษ์สำนักของคีรีดวงกมล

วิชาอริยะยุทธ์ที่เขาฝึกตอนนี้ ก็คือหนึ่งใน ‘เก้าวิชา’ พิทักษ์สำนักของคีรีดวงกมล!

หญิงกระโปรงแดงหยิบกระบี่ไผ่ที่ยาวเพียงเจ็ดชุ่น กว้างหนึ่งนิ้วเล่มหนึ่งออกมา

กระบี่ไผ่เป็นสีเหลืองหม่น เผยกลิ่นอายเก่าแก่ บนนั้นสลักอักษรโบราณว่า ‘สดับหิมะ’ ที่ลึกล้ำงดงาม

มือทั้งคู่ของหญิงกระโปรงแดงประคองกระบี่นี้ หว่างคิ้วแฝงความเลื่อมใส พูดอย่างจริงจัง “ข้าอยากคืนกระบี่นี้ให้กับผู้อาวุโสเสวี่ยหยา ผู้อาวุโสเสวี่ยหยาเคยบอกว่า หากวันหน้ามีวาสนาได้พบกันอีก กระบี่นี้จะเป็นหลักฐานยืนยัน”

กระบี่ไผ่สดับหิมะ!

ความจริงในใจหญิงกระโปรงแดงอาลัยอาวรณ์มาก

นางยังจำได้อย่างชัดเจนว่าเมื่อหนึ่งแสนหกหมื่นปีก่อน นางยังเป็นแค่ภูตต้นหญ้าที่อ่อนแอและไร้สติปัญญาต้นหนึ่ง

ขี้ขลาด หวาดกลัว โดดเดี่ยวไร้ที่พึ่ง

ได้แต่หลบอยู่ในร่องหิน แอบกินประกายแสงดื่มน้ำค้าง ต้องตระหนกตกใจและหวาดกลัวอยู่ทุกครั้งมาเนิ่นนาน เพราะขอเพียงแค่มีสัตว์ปีศาจอสูรมารเข้าใกล้ก็จะมองนางเป็นอาหาร

ใช้ชีวิตเช่นนี้อยู่หลายปี ในค่ำคืนที่ฟ้าร้องคำรามสายฟ้าฟาดและฝนตกกระหน่ำ เรื่องที่นางกังวลที่สุดก็เกิดขึ้น

อสูรมารอสรพิษลายจุดเงินทองปรากฏตัวกะทันหัน ร่างใหญ่โตนั่นเหมือนกับเทือกเขา อยู่ในรัตติกาลที่สายฟ้าวาบไหวแล้วดูสยดสยองและชั่วร้ายยิ่ง

นางยังไม่ทันหลบก็ถูกอสูรมารตัวนี้มองเห็นเข้า

จวบจนตอนนี้นางยังจำได้ว่าตอนนั้นตนสิ้นหวัง สับสนและไร้ที่พึ่งเพียงใด ราวกับเงาดำแห่งความตายได้ปกคลุมลงมาแล้วอย่างไรอย่างนั้น

ระหว่างความเป็นความตาย มีความหวาดกลัวยิ่งยวด

ตอนนั้นนางสาบานว่าครั้งนี้หากใครสามารถช่วยตนไว้ได้ ชาตินี้ทั้งชาติจะตอบแทนบุญคุณด้วยชีวิต ไม่เสียใจทั้งชีวิต!

ราวกับได้ยินเสียงในใจนาง และอาจจะเพราะกลิ่นอายของอสูรมารนั่นแรงกล้าและดุร้ายเกินไป จึงดึงดูดความสนใจของผู้ฝึกปราณคนหนึ่งที่ผ่านทางมา

นั่นเป็นชายในชุดบัณฑิตแขนกว้าง สวมหมวกสูง ถือตำราม้วนหนึ่ง ดูเหมือนบัณฑิตคนหนึ่งที่เดินเข้ามาในรัตติกาลซึ่งฝนตกกระหน่ำและสายฟ้าฟาด

อิริยาบถของเขาสง่างาม แววตาอบอุ่นเป็นประกาย

ชั่วพริบตานั้นนางพลันรู้สึกว่าความสิ้นหวัง ไร้ทางช่วย และห่อเหี่ยวในใจหายไปทั้งหมด ราวกับมองเห็นแสงตะวันเสี้ยวหนึ่ง ฉีกทึ้งพายุฝนยามค่ำคืนแล้วสาดส่องเข้ามาในรัตติกาลนิรันดร์ นำพาความอบอุ่นและแสงสว่างที่บอกไม่ถูกมาให้

หลังจากนั้นอสูรมารอสรพิษตัวนั้นถูกเขาใช้มือบีบไว้ ส่ายหน้ายิ้มพูด ‘อุปนิสัยดุดันจนคลั่ง จะก้าวสู่มรรคที่ถูกต้องแห่งอสูรมารบำเพ็ญได้อย่างไร ขอแนะนำเจ้าตั้งสติในใจหน่อย จึงจะมีโอกาสแจ้งมรรค’

อสูรมารอสรพิษแปลงเป็นร่างมนุษย์ คุกเข่าคำนับสามครั้งคล้ายกำลังแสดงการขอบคุณ จากนั้นก็หายไปในรัตติกาล

ชายหนุ่มคุกเข่าลง สายตาอ่อนโยน มองนางพร้อมพูดว่า ‘ดอกไม้น้อยอย่างเจ้าก็ช่างน่าสงสารจริงๆ ที่หายากคือแม้ไร้สติปัญญา กลับมีใจมุ่งมรรค เอาเถอะ ในเมื่อถูกข้าเจอเข้า ก็จะเบิกปัญญาตื่นรู้ให้เจ้า ถ่ายทอดวิชามรรค ทำให้นับจากนี้เป็นต้นไปเจ้าไม่ต้องหวาดกลัวอีก’

เสียงนั้นเหมือนดั่งน้ำในลำธารไหลแทรกซึมเข้ามาในใจ ทำให้ทั้งชาตินางก็ไม่สามารถลืมเลือนได้ จนกระทั่งตอนนี้ยังเชื่อมั่นว่านี่เป็นเสียงที่อบอุ่นที่สุดเท่าที่ตนเคยได้ยินมาทั้งชีวิต

จากนั้นชายหนุ่มจากไป ก่อนไปได้หยิบไผ่ธรรมดาท่อนหนึ่งออกมา เฉือนเป็นกระบี่ สลักคำว่า ‘สดับหิมะ’ ลงไป…

กระบี่ไผ่สดับหิมะเล่มนี้ ก็ได้กลายเป็นสิ่งที่หญิงสาวกระโปรงแดงให้ความสำคัญที่สุดในกาลเวลาอันไร้สิ้นสุดที่ผ่านมานี้ รักษาไว้ราวกับเป็นก้อนเนื้อในอก

ภายหลังนางถึงได้รู้ว่า ชายหนุ่มชุดบัณฑิตที่อ่อนโยน ผ่าเผย และสง่างามคนนั้น ก็คือผู้สืบทอดคนที่สิบเก้าแห่งคีรีดวงกมล…

เสวี่ยหยา!

……

หลินสวินจับจ้องหญิงสาวกระโปรงแดงครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ไม่ได้ปฏิเสธ รับกระบี่ไผ่มาพินิจคร่าวๆ แล้วกล่าวว่า

“ข้าไม่สามารถรับประกันได้ว่าจะเจอศิษย์พี่สิบเก้าหรือไม่ แต่ขอเพียงแค่เจอก็จะมอบสิ่งนี้ในเขาแน่”

หญิงสาวกระโปรงแดงพูดอย่างตื่นเต้น “เช่นนี้ก็ดีแล้ว เช่นนี้ก็ดีแล้ว!”