ตอนที่ 1752 ช่วยเจ้าฆ่าตัวตาย

ฟ้าถล่มดินทลาย สั่นสะเทือนและปั่นป่วน

ในสนามรบ หลินสวินพลันส่งเสียงคำรามยาว กลางจุดชีพจรรอบกายปลดปล่อยปราณกระบี่ไท่เสวียนไร้สิ้นสุดออกมา

ปราณกระบี่ขนัดแน่น ไพศาลโชติช่วง เจิดจ้าไร้ขอบเขต ตัดสลับไปมากลายเป็นภูเขาแห่งกระบี่เจ็ดสิบสองลูก

เขากระบี่แต่ละลูกนั้นล้วนมีปราณกระบี่ไท่เสวียนสามพันแปดร้อยสายก่อตัว สำแดงออกมาเป็นอสูรปฐพีเจ็ดสิบสองตน

ฉะนั้นจึงเรียกว่า ‘เขากระบี่อสูรปฐพี’!

ตูม!

ฟ้าดินร้องโหยหวน เขากระบี่อสูรปฐพีเจ็ดสิบสองลูกแผ่ขยาย ดั่งหมายจะสยบสังหารกลางโลก ปลดปล่อยปราณกระบี่อันน่าสะพรึงไร้ขอบเขตออกมา

ชั่วพริบตาเสียงอุทานดังขึ้นในที่นั้น

ก็เห็นเขากระบี่แต่ละลูกกดทับลงมา ในสนามรบมีผู้แข็งแกร่งสิบกว่าคนหลบไม่ทันถูกเขากระบี่กดทับร่างจนระเบิดแหลก กลายเป็นฝนเลือดแดงฉานสาดกระเซ็น

ภาพที่เผด็จการนองเลือดนั่น ทำเอาคนมากมายหน้าเปลี่ยนสียกใหญ่ วิญญาณเกือบกระเด็นหลุดออกมา

แข็งแกร่งเกินไปแล้ว!

ต่อหน้าหลินสวิน มกุฎมหาอริยะแพ้ไม่เป็นท่าในการโจมตีเดียวปานกระดาษเปื่อย ถูกสังหารดั่งเชือดไก่ เรียบง่ายสบายมือ อานุภาพไม่อาจต้าน

“ไก่ดินสุนัขกระเบื้อง ต่อให้มีมากแค่ไหนก็ไร้ประโยชน์”

หลินสวินเสียงเย็นเยียบ สองกระบี่ในมืออย่างอเวจีและยอดสังหารส่งเสียงดังชิ้งๆ กลายเป็นโลกันตร์ที่น่าสะพรึงกับและธารนรกสีแดงฉานออกห้ำหั่น

เงาร่างของเขาก็เหมือนเหวใหญ่เคลื่อนที่!

มาดเทพมารที่ประหนึ่งไร้ทัดเทียมนั่นทำให้พวกเหวินฉิงเสวี่ย เมิ่งอี้ต่างมือเท้าเย็นวาบ ภายในใจปรากฏกระแสหนาวเหน็บที่ไม่อาจควบคุม

นี่…

เป็นสัตว์ประหลาดพลิกฟ้าแบบไหนกันแน่

ตัวคนเดียวนะ!

กลับเหมือนไร้ศัตรู อาละวาดในสนามรบ ออกห้ำหั่นอย่างเหิมเกริม!

วู้ม…

มีคนเรียกไพ่ตายออกมา นั่นเป็นอักษรมรรคบทหนึ่ง ประทับกลิ่นอายมหามรรค แต่ละอักษรดุจอาทิตย์ดวงใหญ่ที่บาดตาลุกโชน น่าสะพรึงลึกลับอัศจรรย์

แต่แค่พริบตาเดียวก็ถูกหลินสวินใช้เจดีย์มหามรรคไร้สิ้นสุดสยบ อักษรมรรคทั้งบทแตกกระจายลอยล่อง มอดดับกลางห้วงอากาศ

เปลืองแรงเปล่าอย่างสมบูรณ์

ผู้แข็งแกร่งที่เรียกไพ่ตายออกมาคนนั้นถูกหลินสวินฉวยจังหวะฟันสังหารตรงๆ กระบี่คู่สลับไขว้ดุจดั่งกรรไกรตัดสวรรค์ ฟาดฟันคนผู้นั้นออกเป็นชิ้นๆ!

“เขาแข็งแกร่งขนาดนี้ได้อย่างไรกัน”

“บัดซบ!!”

“ทำไม… ทำไมถึงเป็นเช่นนี้…”

ในสนามรบผู้แข็งแกร่งไม่รู้เท่าไหร่ตกใจเดือดดาล สีหน้าบิดเบี้ยวเขียวคล้ำ ตาแทบถลน ไม่อยากเชื่อว่าชายหนุ่มที่มาจากดินแดนรกร้างโบราณคนหนึ่งเท่านั้น กลับพลิกฟ้าเช่นนี้ได้อย่างไรกัน

พลังต่อสู้ระดับนั้นก็เหมือนนายสูงสุดในระดับมกุฎมหาอริยะ มีมาดสยบศัตรูทั้งปวง และทำให้จิตใจคนหนาวสะท้านหวาดสะพรึง

ส่วนอีกด้านหนึ่งอาหูควบคุมสมบัติวิเศษอัศจรรย์มากมาย ทั้งบุกทั้งรับพร้อมพรัก ต่อสู้กับศัตรูทั้งกลุ่มอย่างชำนาญ

แม้จะไม่ได้ได้เปรียบเสียทีเดียว แต่ขณะเดียวกันก็ไม่ได้ถูกกดข่ม อยู่ในสถานการณ์พอฟัดพอเหวี่ยงอย่างสมบูรณ์

แต่แม้จะเป็นเช่นนี้ก็ยังทำให้คนตกใจไม่หาย

ตัวคนเดียวเหมือนกัน พลังต่อสู้ที่อาหูสำแดงออกมาบางทีอาจไม่ได้เผด็จการและโหดเหี้ยมเท่าหลินสวิน แต่ก็ไม่ได้ด้อยกว่าตรงไหน!

พรวด!

ในสนามรบหลินสวินฆ่าคนเหมือนฉีกภาพวาด เพียงแค่ชั่วอึดใจ ก็ฟันคู่ต่อสู้คนหนึ่งอีกครั้ง สำแดงท่วงท่าที่บดขยี้โดยสมบูรณ์

นี่ก็ทำให้คนยิ่งกริ่งเกรงมากขึ้นเรื่อยๆ

“ฮว่าซิงหลี จวนอวี๋เหิง หากพวกเจ้าร่วมมือกับข้า เข้าร่วมในสนามรบด้วยกัน เจ้าหมอนี่ต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย”

ไกลออกไปซวีหลิงคุนทายาทเผ่าจักรพรรดิตระกูลซวี อันดับที่สิบสามบนกระดานมหาอริยะฟ้าดาราพลันเอ่ยปาก

แววตาเขาวาววามเหมือนอาทิตย์ดวงใหญ่ กล้ามเนื้อทั่วกายมีประกายแสงทองไหลริน พลังขับเคลื่อนส่งเสียงกึกก้อง อานุภาพน่าหวั่นหวาด

ความแข็งแกร่งของหลินสวิน ทำให้เขารู้สึกอยากลงมือจนแทบทนไม่ไหวแล้ว!

“เฮอะ ข้าไม่ได้เคียดแค้นพยาบาทกับเขา เหตุใดต้องเข้าไปพัวพันด้วย”

จวนอวี๋เหิงสีหน้าไร้ความรู้สึก

เขาสวมชุดขนนก กอดกระบี่แนบอก เงาร่างสูงยาวกำยำ หน้าตาหล่อเหลาห้าวหาญ นัยน์ตาทั้งคู่เจือแววยโสและเรียบเฉยจากภายในสู่ภายนอก

ในฐานะทายาทเลือดบริสุทธิ์ของเผ่าจักรพรรดิตระกูลจวนอวี๋ บุคคลแห่งยุคที่ไต่เต้าสู่สิบอันดับแรกของกระดานมหาอริยะฟ้าดาราคนหนึ่ง จวนอวี๋เหิงย่อมมีความคิดและความภาคภูมิในตัวเอง

ฮว่าซิงหลีก็เอ่ยปากเช่นกัน ใบหน้ารูปงามที่ซีดขาวเหมือนคนป่วยเผยแววยิ้มเยาะ “ขออภัย ข้าฮว่าซิงหลีหลายปีมานี้ถึงแม้จะฆ่าศัตรูนับไม่ถ้วน แต่ไม่ชอบการล้อมโจมตีเป็นที่สุด”

เซวี่ยชิงอีที่อยู่ข้างๆ ร้อนรนจนแทบจะร้องออกมา โอกาสดีขนาดนี้แล้วแท้ๆ! เหตุใด… เหตุใดถึงปฏิเสธเช่นนี้เล่า

ซวีหลิงคุนแววตาวาววาบ แปลกใจอยู่บ้าง แต่สุดท้ายก็ยังเงียบไป

ในสนามรบการต่อสู้ยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

ผู้แข็งแกร่งมากมายที่ล้อมโจมตีหลินสวิน จิตต่อสู้เริ่มสั่นคลอนรุนแรง ภายในใจสั่นระรัว เรียกความแข็งกร้าวและเหิมหาญก่อนหน้านี้ไม่ขึ้นอีกต่อไป

เพราะต่อสู้มาจนถึงเวลานี้ มีผู้แข็งแกร่งอย่างน้อยสามสิบคนถูกสังหารไปแล้ว ถูกหลินสวินใช้วิธีการเลือดเย็นเข่นฆ่า ร่างและจิตล้วนดับสูญ

หากอยู่โลกภายนอก มกุฎมหาอริยะเหล่านี้ไม่มีใครไม่ใช่บุคคลทรงอิทธิพลที่ชื่อเสียงก้องแดนดินแห่งหนึ่ง เป็นผู้ที่ขุมอำนาจใหญ่ให้ความสำคัญ ถูกคนรุ่นเดียวกันเลื่อมใสชื่นชม ถูกคนที่ลำดับอาวุโสน้อยกว่าเคารพนับถือ…

ทว่าอยู่ต่อหน้าหลินสวิน กลับถูกเชือดเหมือนไก่ดินสุนัขกระเบื้อง!

นี่สะท้านสะเทือนเกินไปอย่างไม่ต้องสงสัย น่าตกใจสะท้านโลกเกินไป หากแพร่ออกไปต้องสะเทือนฟ้าดารา ทำให้ใต้หล้าล้วนแตกตื่นเพราะเหตุนี้อย่างแน่นอน

ผลัวะ!

ผู้แข็งแกร่งคนหนึ่งถูกเท้าข้างหนึ่งของหลินสวินเหยียบหัวเละ ร่างกายเหมือนดาวตกที่ร่วงหล่น กระแทกพื้นเสียงดังสนั่น กลิ่นคาวเลือดและฝุ่นควันลอยคลุ้งเต็มฟ้า

เพียงแต่ตอนที่หลินสวินหมายจะเข่นฆ่าต่อไป จู่ๆ ในที่นั้นก็มีคนร้องเสียงดังด้วยความตื่นเต้นออกมา

“กระแสน้ำหลากมหามรรคหายไปแล้ว!”