ตอนที่ 1781 เขตแดนมรรค

นิ้วชี้เรียวยาวขาวเปล่งปลั่ง กระจ่างใส สะอาดสะอ้าน ไม่เจือกลิ่นอายใดๆ สักนิด

แต่ก็เป็นนิ้วนี้ ที่ในสายตาของฮูหยินชุดเขียวผู้นั้นกลับเหมือนปิดฟ้าบังตะวัน ปกคลุมไปทุกด้าน ทำเอานางรู้สึกไม่อาจหลีกหนีได้

จบกัน…

ในใจนางมีแต่ความคิดนี้โผล่ขึ้นมา

ฟุบ!

ประทับนิ้วบางๆ รอยหนึ่งปรากฏขึ้นที่หว่างคิ้วของนาง แล้วจากนั้นก็ปริแยกเป็นโพรงเลือด

ก่อนตายฮูหยินชุดเขียวยังคิดไม่ออก ว่าชายหนุ่มคนนี้เป็นบุคคลน่ากลัวเช่นไรกันแน่ เหตุใดถึงเย้ยฟ้าได้ปานนี้…

เสียงปึงดังขึ้น ศพของนางตกลงไปจากกลางอากาศ

“คนที่สอง”

และตอนนี้เงาร่างของหลินสวินก็หายไป พุ่งเข้าสังหารคนอื่นนานแล้ว

ตูม!

ทวนศึกสีทองเล่มหนึ่งแทงเข้ามา ซัดลมพายุเต็มฟ้า คมทวนแหลมคมชี้ตรงไปที่คอหอยของหลินสวิน

หลินสวินยื่นมือออกไปจับทวนศึกแล้วสะบัดข้อมือ ชายที่ถือทวนศึกอยู่ถูกซัดกระเด็นออกไปทันทีเหมือนว่าวที่ขาดลอย

ฉึบ!

หลินสวินขว้างทวนศึกที่ชิงมาออกไป

ท่ามกลางสายตาตกตะลึงทั้งหมด ร่างผู้สูงส่งที่ถูกซัดกระเด็นนั้นถูกทวนศึกของตนแทงทะลุทันควัน!

ซ่า! เลือดสดๆ สาดกระเซ็น คนผู้นั้นก้มมองดูทวนศึกที่เสียบทะลุทรวงอกของตัวเอง สีหน้าประหวั่นพรั่นพรึงและงุนงง

นี่ยังเป็นคนอยู่ไหม

“คนที่สาม”

เงาร่างหลินสวินไหววูบ พุ่งไปสังหารคู่ต่อสู้อีกคน

เขาว่องไวเกินไปแล้ว พลังก็น่ากลัวเกินไป อานุภาพบดขยี้โดยสมบูรณ์ จวบจนตอนนี้เพิ่งผ่านไปไม่กี่อึดใจเท่านั้น ก็สังหารคู่ต่อสู้ไปสามคนแล้ว

ความสง่างามอหังการไร้ศัตรูใดต้านทานเช่นนั้นทำเอาฟ้าดินเงียบสงัด ทุกคนต่างหวาดหวั่น นิ่งอึ้งอยู่เช่นนั้นโดยสิ้นเชิง

ก่อนหน้านี้ตอนเห็นเหล่าคนใหญ่คนโตจากสำนักยุทธ์เตาโอสถลงมือ ทุกคนยังนึกว่าหลินสวินจะต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย

ถึงอย่างไรในใจผู้ฝึกปราณคนใดก็ตามในโลกลำนำสวรรค์ สำนักยุทธ์เตาโอสถก็เหมือนสำนักเซียนอันสูงส่งแห่งหนึ่ง ประหนึ่งเก่งกล้าสามารถไปเสียทุกอย่าง

แต่เมื่อการต่อสู้เกิดขึ้นจริงๆ ทุกคนถึงค้นพบอย่างน่าประหลาดว่าต่อหน้าหลินสวิน เหล่าผู้สูงส่งของสำนักยุทธ์เตาโอสถที่พวกเขามองว่าไม่อาจดูหมิ่นได้นั้น กลับถูกสังหารเหมือนตุ๊กตาดินไร้ราคา

ภาพนองเลือดตะลึงโลกเช่นนั้นพลิกความรู้ความเข้าใจของพวกเขาไปจริงๆ!

ตูม!

กลางฟ้าสูง หลินสวินหมายหัวคนที่ถือดาบโค้งสีเลือดนั่น พลังหมัดปานสายฟ้า มีท่วงท่าไร้ศัตรู

“หยุดนะ!”

หม่าไท่เจิ้นที่อยู่ไกลออกไปตะคอกดังลั่น เขาสีหน้าคล้ำเขียวหาใดเทียบไปแล้ว

เพียงไม่กี่อึดใจสั้นๆ ก็มีคนตายไปหลายคน สถานการณ์เช่นนี้ทำให้เขายากจะเชื่อได้ จิตใจงุนงง

เมื่อได้สติเต็มที่ในตอนนี้ หม่าไท่เจิ้นก็ไม่อาจเยือกเย็นได้อีกต่อไปแล้ว

ปัง!

แต่น่าเสียดาย หลินสวินเหมือนไม่ได้ยิน สำแดงมรรคกับหมัด หลอมวิชากับท่วงท่า หมัดอันเรียบง่ายหมัดเดียวกลับมีพลานุภาพทำลายภูผาธารา

ชั่วพริบตาดาบโค้งสีเลือดก็ถูกกระแทกแหลก ระเบิดออกดังสนั่น

ทรวงอกเจ้าของดาบโค้งยุบลง ถูกพลังหมัดเจาะเป็นโพรงเลือดใหญ่เท่าชามข้าวรูหนึ่ง

“คนที่สี่”

หลินสวินเอ่ยปากเรียบๆ ทั้งร่างของเขาสะอาดสะอ้าน ไม่แปดเปื้อนมลทินแม้สักนิด แต่ในสายตาของทุกคนตอนนี้กลับเป็นดั่งเทพมารอันไร้ศัตรู!

“เป็นไปได้… เป็นไปได้อย่างไรกัน…”

บนเขาเทพขลุ่ยหิมะ กงหยางฉี่อกสั่นขวัญหาย

เหล่าผู้แข็งแกร่งสำนักกระบี่ี่สวรรค์ดำเนินที่อยู่ใกล้กันต่างนิ่งอึ้งอยู่เช่นนั้น

อวี่อวิ๋นเหออ้าปากค้าง นัยน์ตาเบิกกว้าง ร่างกายสั่นระริกเพราะหวาดกลัว

ส่วนมู่ซิวหย่วนที่อยู่ข้างๆ เขายิ่งยวบยาบ ตกใจจนหน้าถอดสี ริมฝีปากสั่นระริก จิตใจไม่อยู่กับตัว

เขามีปราณระดับราชันเท่านั้น จะเคยเห็นการเข่นฆ่านองเลือดระหว่างมกุฎมหาอริยะเช่นนี้ได้อย่างไร

ผู้ฝึกปราณในเมืองนับไม่ถ้วนหัวสมองขาวโพลนไปหมด ไม่อาจเรียกสติกลับมาได้อยู่นาน เทพคืออะไรพวกเขาไม้รู้

แต่ในสายตาของพวกเขาตอนนี้ หลินสวินที่ยืนอยู่เหนือเก้าชั้นฟ้าผู้นั้นเป็นดั่งเทพ!

“เจ้ามารชั่ว!”

หม่าไท่เจิ้นโกรธเกรี้ยวโดยสมบูรณ์แล้ว ยื่นมือข้างหนึ่งออกไปกลางอากาศ

วิ้ง!

พลังกฎเกณฑ์ไร้สิ้นสุดแผ่กระจายปกคลุมเวิ้งฟ้า

ชั่วพริบตายอดเมฆแถบนั้นก็มีโลกหินหนืดสีแดงดั่งเปลวเพลิงแห่งหนึ่งปรากฏขึ้น ส่งกลิ่นอายน่าครั่นคร้ามราวเผาฟ้าทำลายดินออกมา

เขตแดนมรรค!

ขอเพียงเป็นผู้บรรลุระดับราชันอริยะ ล้วนหล่อหลอมพลังกฎเกณฑ์มหามรรคของตนเอง แล้วหลอมรวมเป็นพลังเขตแดนอันน่ากลัวได้ ถูกเรียกขานว่าเป็นเขตแดนมรรค

ที่ที่เขตแดนมรรคปกคลุม ราชันอริยะก็จะกลายเป็นผู้อยู่เหนือสุดดั่งนายเหนือหัว!

ตอนนี้ที่หม่าไท่เจิ้นสำแดงออกมา ก็คือเขตแดนมรรคที่เขาเคี่ยวกรำหลอมออกมาไม่รู้กี่ปี…

“เพลิงเทพธุลี!”

ในเขตแดนนี้มีกฎเกณฑ์ธาตุไฟกระจายตัวราวกับโลกทะเลเพลิง หากถูกขังอยู่ข้างใน อย่างเบาก็ผิวหนังปริแตก อย่างหนักก็สลายเป็นเถ้าธุลีปลิวว่อน น่ากลัวหาใดเทียบจริงๆ

“สวรรค์!”

“นี่ก็คือพลังเขตแดนมรรคในตำนานหรือ”

“วิธีต่อสู้ของราชันอริยะ น่าเหลือเชื่อจริงๆ…”

เสียงตกตะลึง สั่นสะท้าน และฮือฮานับไม่ถ้วนดังขึ้น

ทันทีที่หม่าไท่เจิ้นลงมือก็กลายเป็นจุดสนใจในทันที ความสง่างามของราชันอริยะทำให้ผู้คนนับไม่ถ้วนชื่นชม