ตอนที่ 1799 ร่วมดื่มกับจักรพรรดิ

อวี่ชิงหยาง

หนึ่งในจักรพรรดิที่เจิดจรัสที่สุดในประวัติศาสตร์ของเผ่าจักรพรรดิตระกูลอวี่ ครองอำนาจบนโลกมาแปดพันปี ถูกคนทั่วไปยกย่องว่าเป็นจักรพรรดิดาบชิงหยาง

ทั่วเขตแดนดาราจื่อเหิงก็เรียกได้ว่าเป็นบุคคลในตำนานระดับยอดจักรพรรดิ!

คนในตระกูลอวี่อย่างพวกอวี่เสวี่ยหลิน ไหนเลยจะไม่รู้จักบรรพชนคนนี้ของตน

เพียงแต่พวกเขาคิดไม่ถึง ว่าผู้อาวุโสชิงหยางที่หายไปไม่รู้กี่ปีจะปรากฏตัวในตระกูลยามนี้!

อวี่อวิ๋นเหอปากแห้งลิ้นฝืด ถูกทำให้ตกตะลึงอยู่ตรงนั้น ที่แท้บรรพชนคนนี้ของตนก็กลับมาที่เผ่าแล้วจริงๆ…

เขามองหลินสวินวูบหนึ่งอย่างอดไม่ได้ ไม่แปลกที่ก่อนหน้านี้พี่หลินจะนิ่งสงบเช่นนั้น เกรงว่าเขาคงรู้เรื่องพวกนี้อยู่ก่อนแล้วกระมัง

‘อวิ๋นเหอ รีบมาคารวะผู้อาวุโสเร็วเข้า’

อวี่ปี้คงสื่อจิต

อวี่อวิ๋นเหอพลันได้สติ รีบก้าวมาข้างหน้าคุกเข่าลงกับพื้น “ลูกหลานไม่รักดีอวี่อวิ๋นเหอ คารวะผู้อาวุโส”

“ลูกหลานไม่รักดีอวี่ปี้หยวน คารวะผู้อาวุโส”

“ลูกหลานไม่รักดี…”

ชั่วขณะเดียวบุคคลสำคัญของตระกูลอวี่ทั้งหมดในที่นั้น รวมถึงคนรุ่นหลังมากมายอย่างพวกอวี่อวิ๋นเจิงต่างคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความรู้สึกตื่นเต้นและว้าวุ่นใจ

ในที่นั้นก็เหลือเพียงหลินสวินและชายชราชุดนักพรตสองคนที่ยังยืนอยู่ สถานการณ์เงียบสงัดน่าครั่นคร้ามหาใดเปรียบขึ้นมาทันที

นี่ก็คือมาดสง่างามของระดับจักรพรรดิ!

“ผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตข้าอวี่ชิงหยางไว้ ยามนี้ได้มาถึงภูเขาเทพนพเลิศนี่ ทว่าไม่เพียงถูกมองเป็นคนถ่อย ยังถูกคนรุ่นหลังอย่างพวกเจ้าข่มเหงประทุษร้าย ช่างไร้สาระซะจริง…”

เสียงเฉยชาของชายชราชุดนักพรตดังก้องอยู่ในที่นั้น

อะไรนะ

เจ้าหมอนั่นถึงกับเป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตผู้อาวุโสชิงหยางไว้หรือ…

ผู้อาวุโสระดับกึ่งจักรพรรดิเจ็ดคนอย่างพวกอวี่เสวี่ยหลินราวกับถูกฟ้าผ่าทีละคน สีหน้าซีดเผือด

ต่อให้พวกเขาผ่าสมองออกมาก็คิดไม่ถึง ว่ามกุฎมหาอริยะคนหนึ่งจะมีความเกี่ยวข้องที่ยิ่งใหญ่กับบรรพชนตระกูลตนเช่นนี้!

ในที่สุดอวี่อวิ๋นเหอก็เข้าใจว่าทำไมหลินสวินถึงมีป้ายคำสั่งของผู้อาวุโสชิงหยางป้ายนั้น ที่แท้เจ้าหมอนี่ก็เคยช่วยผู้อาวุโสชิงหยางมาก่อน…

พวกอวี่ปี้คงก็อดสูดหายใจเย็นเยียบไม่ได้ ในใจสั่นสะท้าน

“ผู้อาวุโส พวกเราไม่รู้เรื่องนี้มาก่อน ขอท่านโปรดอภัย!”

อวี่เสวี่ยหลินกล่าวด้วยเสียงรันทด

“ใช่แล้ว หากรู้ว่าสหายน้อยคนนี้เป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตผู้อาวุโสไว้แต่แรก ต่อให้มอบความกล้าคับฟ้ากับพวกเรา ก็ไม่มีทางกล้าทำเรื่องเลอะเลือนเช่นนี้เด็ดขาด”

“ขอผู้อาวุโสเมตตา!”

คนอื่นก็พากันพูดเพื่อหาทางรอดให้ตัวเอง

ชายชราชุดนักพรตสีหน้าเย็นชา สะบัดแขนเสื้อคราหนึ่ง

ตูม!

กึ่งจักรพรรดิเจ็ดอย่างพวกอวี่เสวี่ยหลินถูกพันธนาการในชั่วพริบตา

“ผู้อาวุโส…”

พวกอวี่เสวี่ยหลินตื่นตระหนก ขวัญหนีดีฝ่อ

บุคคลสำคัญของตระกูลอวี่คนอื่นๆ ในที่นั้นล้วนหน้าเปลี่ยนสี ร้อนอกร้อนใจ

“ถึงกับก่อเรื่องโกลาหลวุ่นวายในตระกูลเพื่อแย่งชิงอำนาจ วันนี้หากไม่มีข้าอยู่ สักวันรากฐานตระกูลที่ยิ่งใหญ่ต้องถูกทำลายด้วยมือของพวกเจ้าแน่”

เสียงของชายชราชุดนักพรตไม่มีคลื่นความรู้สึกแม้แต่น้อย “ตั้งแต่วันนี้ไปจะขังพวกเจ้าไว้ที่ ‘ถ้ำใต้พิภพ’ เขตหวงห้ามของตระกูลหนึ่งพันปี ให้สำนึกผิดไถ่บาป!”

เมื่อเสียงนี้ดังขึ้น พวกอวี่เสวี่ยหลินก็เหมือนจะพังทลาย

ถ้ำใต้พิภพ!

นั่นเป็นถึงแดนกักขังคนบาปของตระกูล เต็มไปด้วยเพลิงนรก ถ้าถูกขังอยู่ในนั้น ต่อให้มีพลังปราณระดับกึ่งจักรพรรดิก็จะได้รับความทรมานและทุกข์ทนเหลือคณา

“พวกเรา… ขอบคุณผู้อาวุโสที่เมตตา!”

ครู่ใหญ่พวกอวี่เสวี่ยหลินจึงเอ่ยปาก อกสั่นขวัญหาย จิตใจตายด้าน

เดิมทีนี่คือการเคลื่อนไหวชิงอำนาจของตระกูลที่ทำสำเร็จแล้ว แต่ด้วยการปรากฏตัวของอวี่ชิงหยาง ทุกอย่างจึงเปลี่ยนไป…

ชายชราชุดนักพรตสะบัดมือ พวกอวี่เสวี่ยหลินทั้งเจ็ดคนหายไปกลางอากาศ ถูกเคลื่อนย้ายไปกักขังอย่างสมบูรณ์

“พวกเจ้าล่ะ รู้ความผิดดีใช่ไหม”

สายตาของชายชราชุดนักพรตมองไปยังบุคคลสำคัญของตระกูลอวี่คนอื่นๆ ในที่นั้น

“รู้ รู้ขอรับ!”

“ผู้อาวุโสโปรดเมตตา ตั้งแต่ต้นจนจบพวกเราไม่เคยทำเรื่องที่ผิดต่อตระกูลมาก่อน”

บุคคลสำคัญของตระกูลอวี่พวกนั้นก็ลนลานแล้ว พวกอวี่เสวี่ยหลินล้วนเป็นถึงระดับกึ่งจักรพรรดิ แต่ตอนนี้กลับถูกขังหนึ่งพันปีโดยตรง

การลงโทษที่อำมหิตเช่นนี้ทำเอาพวกเขาต่างขวัญหนีดีฝ่อ

“ปี้คง ยกให้เจ้าจัดการ”

ชายชราชุดนักพรตถอนหายใจเบาๆ เผยแววหน่ายใจอยู่บ้าง

ไม่ว่าใครเห็นลูกหลานตระกูลตัวเองไม่ได้ความเช่นนี้ ก็เกรงว่าคงรู้สึกเสียใจและผิดหวัง

“น้อมรับคำสั่งผู้อาวุโส!”

อวี่ปี้คงกล่าวอย่างเคารพ

“สหายน้อย ไป พวกเราไปดื่มเหล้ากัน”

ชายชราชุดนักพรตพูดพลางสะบัดชายเสื้อ พาหลินสวินและหนานชิวหายไปกลางอากาศ จากพื้นที่ราบแถบนี้ไปพร้อมกัน

กระทั่งพวกเขาจากไป ทุกคนจึงเป่าปากโล่งใจเฮือกใหญ่เหมือนเพิ่งตื่นจากฝัน

ยามมองไปที่อวี่ปี้คงอีกครั้ง สีหน้าของพวกเขาก็เปลี่ยนเป็นสับสนหาใดเปรียบ