ตอนที่ 1885 หนึ่งกระบี่ดุจสายรุ้ง พลังชีวิตเผาไหม้เป็นธุลี

คำขอที่ฉู่ชิวยกขึ้นมาคือหลังจากชนะสิบครั้งรวดแล้วจะอยู่ที่สังเวียนต่อไป ให้ผู้แข็งแกร่งคนอื่นท้าสู้

ส่วนคำขอที่กู่เจี้ยนสิงยกขึ้นมาก็คือ หลังจากชนะสิบครั้งรวดแล้ว สามารถไปท้าสู้ผู้แข็งแกร่งที่สังเวียนอื่นได้

แต่ไม่ว่าจะเป็นวิธีการท้าสู้แบบไหนต่างก็ดูออกว่า ไม่ว่าเป็นฉู่ชิวหรือกู่เจี้ยนสิงต่างเหมือนพุ่งเป้าใส่กัน ประชันกันเป็นการส่วนตัว ไม่ยินยอมหยุดลงแค่ชนะสิบครั้งรวด!

ที่ทำให้ทุกคนฮือฮาที่สุดก็คือ พวกเถาซงถิงต่างยอมรับเรื่องนี้!

“นี่ไม่ยุติธรรม!”

ผู้แข็งแกร่งที่เข้าร่วมการคัดเลือกถกมรรคบางคนคัดค้าน

ชนะไปสิบครั้งรวดแล้วยังจะสู้ต่อ แต่สังเวียนมีเพียงสิบแปดแห่ง ผู้เข้าร่วมคนอื่นย่อมไม่พอใจ

ควรรู้ว่าก่อนหน้านี้ผู้แข็งแกร่งมากมายต่างรอให้บุคคลแห่งยุคอย่างฉู่ชิว กู่เจี้ยนสิงชนะสิบครั้งติด แล้วค่อยขึ้นไปบนสังเวียน

ทำเช่นนี้ความกดดันในการแข่งขันที่ต้องพบก็จะน้อยลงมาก

จะคิดได้อย่างไรว่าดันเกิดเรื่องเช่นนี้ได้

“พลังของคนก็มีวันหมด พวกเขาจะชนะสิบครั้งหรือยี่สิบครั้งรวดก็ได้ แต่ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป พลังกายของพวกเขาต้องใช้จนหมด ยิ่งไปกว่านั้นใครจะกล้ารับประกันว่าพวกเขาจะไม่ได้รับบาดเจ็บ”

เถาซงถิงลุกขึ้น เสียงดั่งอสนีดังไปทั้งที่นั้น “ผู้แข็งแกร่งที่แท้จริงไม่เคยกลัวการท้าสู้!”

เขาหยุดไปครู่หนึ่งก็พูดต่อว่า “หลังจากชนะสิบครั้งรวดแล้ว จะท้าสู้ต่อก็ได้ แต้ถ้าแพ้แล้วก็จะท้าสู้ไม่ได้อีก!”

พอพูดเช่นนี้ออกไป ทำให้ผู้แข็งแกร่งที่รู้สึกไม่พอใจหมดคำพูด ไม่มีกำลังตอบโต้

ตามกฎแล้ว ต่อให้ถูกเอาชนะก็รอท้าสู้ที่สังเวียนอื่นอีกได้

อย่างเกาหลิงเทียนที่ถูกหลินสวินเอาชนะไป แม้จะแพ้แล้วแต่ก็ท้าสู้ต่อไป

แต่คำพูดของเถาซงถิงกลับพุ่งเป้าไปที่ผู้แข็งแกร่งที่ชนะสิบครั้งไปแล้ว พวกเขาสู้ต่อไปได้ แต่ขอเพียงแพ้แล้ว ก็ไม่อาจท้าสู้ต่อได้อีก

เทียบกันแล้วยังถือว่ายุติธรรม

คลื่นลมเหล่านี้ไม่มีผลกระทบต่อหลินสวินแต่อย่างใด

ในตอนนี้หลังจากเอาชนะเกาหลิงเทียนได้แล้ว เขาก็เอาชนะคู่ต่อสู้ได้สองคนอย่างต่อเนื่อง ได้รับชัยชนะหกครั้งรวด

ชนะได้อย่างง่ายดายนัก คู่ต่อสู้คนที่ห้าและหกก็ถือเป็นคนโดดเด่นในรุ่นเดียวกัน แต่เทียบกับเกาหลิงเทียนแล้วกลับด้อยกว่าไม่น้อย

ย่อมไม่อาจสร้างภัยคุกคามให้หลินสวินได้

ผู้ท้าสู้คนที่เจ็ดเป็นบุคคลระดับมกุฎราชันอริยะขั้นปลายที่เป็นปฐมาจารย์ควบคุมสัตว์คนหนึ่ง รุ่มรวยประสบการณ์ต่อสู้หาใดเทียบ

เขตแดนมรรคของเขามีนามว่า ‘โลกโลหิตหมื่นวิญญาณ’ เต็มไปด้วยพลังวิญญาณของนกปีศาจสัตว์เทพนานาประเภท แข็งแกร่งกว่า ‘โลกมายาหุ่นกระบอก’ ของตงหลิวซื่อเล็กน้อย

แต่สำหรับหลินสวินแล้ว เขตแดนมรรคเช่นนี้นองเลือดและชั่วร้ายเกินไป เป็นการหลอมวิญญาณสรรพชีวิตมาใช้เอง ดังนั้นไม่ถึงกับมีความหมายให้ใช้อ้างอิง

เพียงครู่สั้นๆ ปฐมาจารย์ควบคุมสัตว์ผู้นี้ก็จบลงด้วยความพ่ายแพ้ยับเยิน

คู่ต่อสู้คนที่แปดเป็นผู้ฝึกปราณวิญญาณที่ใช้สมุนไพรเข้าถึงมรรค ควบคุมไม้เถาต่างๆ วิชาต่อสู้อัศจรรย์ล้ำเลิศ

แต่สุดท้ายก็แพ้

จวบจนตอนนี้หลินสวินได้รับชัยชนะแล้วแปดครั้งรวด ผลงานการต่อสู้ดึงดูดความสนใจอย่างมากไปแล้ว

เพราะในตอนนี้บนสังเวียนสิบแปดแห่ง นอกจากบุคคลแห่งยุคบางส่วนอย่างฉู่ชิว กู่เจี้ยนสิง จั๋วเฟิ่งอิ่งแล้ว มีเพียงหลินสวินคนเดียวที่เป็นผู้แข็งแกร่งซึ่งเป็นม้ามืดทะลวงเข้ามา ทั้งยังยืนหยัดได้ถึงตอนนี้โดยไม่พ่ายแพ้

ส่วนบนสังเวียนอื่น เจ้าสังเวียนเปลี่ยนไปหลายรอบนานแล้ว

บ้างพ่ายแพ้ตอนชนะสามครั้งติด บ้างพ่ายแพ้ตอนชนะติดต่อกันห้าครั้ง…

เทียบกันเช่นนี้ แม้ชัยชนะแปดครั้งติดของหลินสวินจะสู้พวกฉู่ชิวไม่ได้ แต่ก็เรียกได้ว่าเป็นความสำเร็จที่ไม่ธรรมดาเป็นอย่างยิ่งแล้ว

ภาพเช่นนี้ทำให้เถาซงถิงยังคิดไม่ถึง ในใจก็เต้นตึกๆ อย่างอดไม่ได้ หรือจินตู๋อีคนนี้จะเป็นอัจฉริยะชั้นยอดคนหนึ่งอย่างที่อวี๋ฮูหยินถือหางจริงๆ

เขาไม่ได้ต่อต้านหลินสวิน เพียงแต่ไม่พอใจที่หงอวี่แสดงท่าทีขัดคอเขาเพราะหลินสวิน

จนกระทั่งเมื่อหลินสวินได้รับชัยชนะเก้าครั้งรวด จู่ๆ อวี๋ฮูหยินก็ยิ้มเอ่ยว่า “พี่เถา อีกเดี๋ยวก็รู้ผลแพ้ชนะของการพนันระหว่างเจ้ากับพี่หงอวี่แล้ว”

เถาซงถิงแววตาฉายวาบ พูดว่า “หรืออวี๋ฮูหยินไม่เห็นด้วยกับการคาดเดาของข้า”

อวี๋ฮูหยินยิ้มแต่ไม่พูด

หงอวี่เอ่ย “พี่เถา ตอนนี้พูดเรื่องพวกนี้ไปก็เปล่าประโยชน์ อีกเดี๋ยวค่อยดูเรื่องแพ้ชนะก็พอ”

เถาซงถิงหัวเราะหยัน กำลังจะพูดอะไร จู่ๆ ดวงตาก็เปล่งประกาย “น่าสนใจ กู่เจี้ยนสิงถึงกับลงมือแล้ว!”

อวี๋ฮูหยินกับหงอวี่พากันอึ้งไป

ทั้งที่นั้นอึกทึกครึกโครมไม่หยุด ต่างเห็นอย่างชัดเจนว่ากู่เจี้ยนสิงที่แต่งกายชุดเขียว เท้าเหยียบกระบี่บินสีชาดลอยละลิ่วไปยังสังเวียนของหลินสวิน

“ฮ่าๆ มีเรื่องสนุกให้ดูแล้ว!”

“กู่เจี้ยนสิงได้รับชัยชนะสิบครั้งรวดไปแล้ว คนทั่วไปย่อมไม่อยู่ในสายตาเขา ตอนนี้เขาเลือกลงมือกับจินตู๋อี ก็ไม่ถือว่าลบหลู่ฐานะของตน”

“จินตู๋อีผ่านการประลองมาเก้ายกแล้ว พลังกายต้องใช้ไปมากแน่ๆ แต่กู่เจี้ยนสิงก็ห้ำหั่นมาหลายครั้ง เทียบกันแล้ว ไปท้าสู้กับจินตู๋อีตอนนี้ก็ไม่ถือว่าเอาเปรียบ”

เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังขึ้นในลานแสดงมรรคเหมือนเขาถล่มทะเลครวญ

สายตาของผู้ชมการต่อสู้ทุกคู่ต่างรวมไปยังสังเวียนที่หลินสวินอยู่

‘เจ้ากู่เจี้ยนสิงนี่ใช้วิธีนี้มาประชันกับข้านี่นา…’

มุมปากฉู่ชิวยกยิ้มขี้เล่น ‘เช่นนี้ก็ดี ถ้าเจ้าเอาชนะจินตู๋อี ข้าก็ไม่ถือสาที่จะประลองกับเจ้าสักยก’

“จินตู๋อีชนะไปสิบครั้งรวดแล้ว ขาดอีกครั้งเดียวก็จะผ่านรอบแรก มีคุณสมบัติเข้าคัดเลือกรอบที่สอง แต่กู่เจี้ยนสิงดันวิ่งออกมาตอนนี้ นี่ก็ออกจะไม่ยุติธรรมสักหน่อย”

อวี๋ฮูหยินมุ่นคิ้ว

“ในการคัดเลือกถกมรรค ขอเพียงไม่ละเมิดกฎก็พอ”