ตอนที่ 1888 ไร้ศัตรูนั้นว้าเหว่ปานใด

ตอนที่หลินสวินได้รับชัยชนะในการต่อสู้ครั้งที่สามสิบเจ็ด ทั่วทั้งลานแสดงมรรคถึงกับเปลี่ยนเป็นเงียบกริบอย่างน่าประหลาด

ทุกคนล้วนมีสีหน้าสะทกสะท้านจนคำพูด

ต่อให้เป็นพวกเถาซงถิง อวี๋ฮูหยิน ในใจก็ไม่อาจสงบได้เช่นกัน

ฉู่ชิวที่ก่อนหน้านี้แสดงความสามารถได้โดดเด่นและสะดุดตามากที่สุด ก็ทำได้เพียงหยุดเท้าก่อนที่การต่อสู้ครั้งที่สามสิบเจ็ดจะเริ่มต้นเท่านั้น

ชัยชนะครั้งนี้ของหลินสวินได้ทำลายสถิติของฉู่ชิวอย่างไร้ข้อกังขา กลายเป็นคนแรกที่คว้าชัยสามสิบเจ็ดครั้งรวด ซ้ำยังยืนหยัดอยู่บนสังเวียนเพียงคนเดียวจนถึงบัดนี้!

ก่อนหน้านี้เป็นสิ่งที่ไม่ว่าใครต่างก็คาดไม่ถึง

ที่ตามมาติดๆ คือเสียงฮือฮาเซ็งแซ่ทั้งลานแสดงมรรค

“จินตู๋อีคนนี้… ร้ายกาจเกินไปแล้ว!”

มีคนตื่นเต้นตะโกนลั่น

ก่อนการคัดเลือกถกมรรค ในหมู่ผู้แข็งแกร่งที่ถูกผู้คนตั้งความหวังไว้มากที่สุด มีฉู่ชิว มีกู่เจี้ยนสิง และมีจั๋วเฟิ่งอิ่ง…

ไม่มีหลินสวินแค่คนเดียว

แต่ยามนี้กลับเป็นคนที่ทำให้พวกเขาคิดไม่ถึงอย่างหลินสวินที่กำราบกู่เจี้ยนสิง ทำลายสถิติการต่อสู้อันเลิศล้ำของพวกจั๋วเฟิ่งอิ่ง ฉู่ชิวอย่างต่อเนื่อง!

ใครบ้างจะไม่แปลกใจ ไม่ตกใจ

“ยามเมื่อม้ามืดตัวนี้พุ่งออกมา ก็ทำให้ผู้คนประหลาดใจ และตอนนี้เขายิ่งมีท่าทีกร้าวแกร่งพร้อมทะยานสู่อันดับหนึ่ง ใครจะเชื่อได้”

มีคนสีหน้ามึนงง

“หมดกัน เดิมทีข้าพนันว่าฉู่ชิวจะเป็นที่หนึ่งในการคัดเลือกถกมรรค ทุ่มทรัพย์สมบัติทั้งบ้านเดิมพันไปหมดแล้ว คราวนี้… จบเห่แล้ว”

ยังมีคนมากมายทำหน้าเจ็บช้ำระกำใจ ทุบอกกระทืบเท้า

และยามนี้บุคคลเด่นสะดุดตาอย่างพวกกู่เจี้ยนสิง เกาหลิงเทียน จั๋วเฟิ่งอิ่ง ฉู่ชิว แต่ละคนต่างก็สีหน้าซับซ้อนเช่นกัน

พวกเขาดีดลูกคิดใคร่ครวญถึงคู่ต่อสู้แต่ละคนอย่างดิบดี แต่มีหนึ่งเดียวที่คาดไม่ถึง คือการมีพวกร้ายกาจไม่เป็นไปตามครรลองอย่างจินตู๋อีโผล่ออกมา

ท่วงท่าแข็งกร้าวไม่มีสิ่งใดขวางได้นั่น ห้อทะยานไม่เห็นฝุ่นชัดๆ!

สำหรับพวกเขาแล้วเหมือนห่างชั้นถึงที่สุด!

“อวี๋ฮูหยิน ข้ากังวลใจว่าคนหนุ่มเช่นนี้ ลัทธิเทพดาราเมฆของพวกเจ้าจะรับไม่ไหวน่ะสิ”

เถาซงถิงทอดถอนใจ

ในใจอวี๋ฮูหยินก็พลิกตลบเช่นกัน พอได้ยินก็ฝืนกล่าวว่า “รับไม่ไหวก็ต้องไหว อย่างไรก็ต้องทุ่มเต็มกำลังไปช่วงชิงให้จงได้!”

คนอื่นๆ ต่างอดส่ายหน้าไม่ได้

ถึงตอนนี้แล้วพวกเขามีหรือจะดูไม่ออก ว่าจินตู๋อีผู้นี้ดูเหมือนจะเป็นผู้ฝึกปราณอิสระคนหนึ่ง ความจริงเป็นไปได้มากว่าจะเป็นพวกปีศาจที่มาจากโลกอื่นในฟ้าดารา

ลัทธิเทพดาราเมฆแม้จะเป็นสำนักอันดับสองในแคว้นเมฆา แต่คิดจะรับปีศาจเช่นนี้เป็นผู้สืบทอด เกรงว่าจะไม่ไหว

ในลานแสดงมรรคฮือฮา กระตุ้นบรรยากาศของการคัดเลือกถกมรรคถึงขีดสุด สายตาทั้งหมดแทบจะมองไปยังร่างหลินสวินเป็นจุดเดียว

เพียงแต่เขากลับดูเหมือนไม่รู้สึก ยืนนิ่งบนสังเวียน รอคอยอย่างเงียบๆ

“คงไม่กระมัง นี่เขาคิดจะสู้ต่ออย่างนั้นหรือ”

ผู้ชมการต่อสู้บางส่วนตกใจยกใหญ่

ทั้งที่นั้นก็ชุลมุนไปพักหนึ่ง

“ข้าล่ะอยากรู้ยิ่งนัก ว่าเขาจะสามารถยืนหยัดได้ถึงขนาดไหนกันแน่”

และมีคนมากมายเหิมฮึก ฉายแววตั้งตาคอยออกมา

ในพื้นที่เข้าร่วมต่อสู้ ผู้เข้าร่วมการคัดเลือกเหล่านั้นต่างรู้สึกว่าในปากมีรสขม จินตู๋อีไม่ออกไป ไหนเลยพวกเขาจะมีโอกาสเฉิดฉายจรัสแสง

แต่ก็มีคนไม่เชื่อ คิดว่าเวลานี้ไปท้าสู้หลินสวินย่อมเป็นโอกาสดีที่จะสร้างชื่ออย่างหนึ่ง

ต่อให้แพ้ก็ยังถูกผู้คนจับตามอง!

แต่ถ้าชนะขึ้นมา…

ย่อมทำให้ชื่อของตนกึกก้องสะท้านฟ้าอย่างแน่นอน!

ไม่นานนักการต่อสู้ครั้งที่สามสิบแปดของหลินสวินก็เปิดฉากขึ้น

ไม่มีข้อยกเว้น ก็ยังคงเป็นหลินสวินที่ชนะ

เขาที่อยู่บนสังเวียน มั่นคงจนน่ากลัว ประหนึ่งภูผาเทพที่แน่นปึกไม่ไหวติง จนบัดนี้ยังไม่มีใครสามารถสั่นคลอนได้!

ในช่วงเวลาต่อมา ผู้แข็งแกร่งคนแล้วคนเล่าไม่เกรงกลัวบาป พุ่งขึ้นสังเวียนต่อสู้กับหลินสวิน…

และมีผู้แข็งแกร่งบางส่วนที่แต่เดิมปราชัยใต้น้ำมือหลินสวิน หลังจากพักฟื้นคืนแรง ก็พุ่งโถมขึ้นมาบนสังเวียนอีกครั้ง…

แต่น่าเสียดาย ทั้งหมดล้วนปราชัย

และพร้อมๆ กับการต่อสู้ครั้งแล้วครั้งเล่าเริ่มต้นและปิดม่าน เสียงฮือฮา และตกใจในลานแสดงมรรคก็ดังขึ้นในโสตหูไม่ว่างเว้น

เพียงแต่เวลาต่อมา ผู้คนต่างพากันรู้สึกสะท้านขวัญชาวาบอย่างหนึ่ง

หลินสวินมั่นคงเกินไปแล้ว ความรู้สึกที่ให้แก่ผู้คนเหมือนไม่อาจถูกโค่นสยบตลอดกาล

ในระหว่างนี้ไม่รู้มีคนเท่าไหร่คาดการณ์ว่าเขาจะปราชัยในการต่อสู้สักครั้ง แต่สุดท้ายล้วนถูกความจริงฟาดหน้า!

เวลาเคลื่อนคล้อย

ห้าชั่วยามหลังการคัดเลือกถกมรรคเริ่มขึ้น หลินสวินคว้าชัยห้าสิบครั้งรวดบนสังเวียน

เจ็ดชั่วยาม คว้าชัยรอบที่หกสิบแปดติดต่อกัน

เก้าชั่วยาม คว้าชัยไปแปดสิบสี่ครารวด

……

ภายในลานแสดงมรรคหลิงเฟิง สายตาของเหล่าผู้ชมการต่อสู้ล้วนอึ้งค้าง จิตใจชาหนึบ

ความสะท้านสะเทือน ตกใจ แปลกประหลาด ตื่นเต้น ฮึกเหิมและไม่อยากจะเชื่ออะไร… ล้วนไม่มีเหลือแล้ว

เหลือเพียงแต่ความรู้สึก ‘อึ้งงัน’

จนกระทั่งตอนที่หลินสวินคว้าชัยชนะครั้งที่เก้าสิบเก้า แม้แต่ผู้เข้าร่วมที่อยู่ในเขตพื้นที่ต่อสู้คนอื่นๆ ล้วนเกิดความสิ้นหวังในใจ