ตอนที่ 1914 หลินสวินที่ปล่อยพลังถึงขีดสุด

ตอนที่ 1914 หลินสวินที่ปล่อยพลังถึงขีดสุด พลังที่คุ้นเคย กลิ่นอายที่คุ้นเคย ทุกสิ่งที่คุ้นเคย…

ยามที่สารกาย พลังชีวิต และจิตวิญญาณของหลินสวินคืนสู่ร่างเดิม ก็เหมือนมังกรคืนสมุทร พยัคฆ์คืนป่าเขา ทั้งร่างล้วนต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง

เลือดลมอึงอล นัยน์ตาดุจอสนี พลังต้นกำเนิดกำลังกู่ก้องอยู่ในร่าง ทุกท่วงท่าอิริยาบถ สำแดงบารมีแสนผงาดผยองราวกับเทพมาร

ไม่ได้เจอนานเลย…

ในใจหลินสวินทอดถอนใจ

สวบ!

แสงเคลื่อนสายหนึ่งพุ่งออกมา นี่คือดาบบินเล่มหนึ่ง ยาวเจ็ดชุ่น บางเฉียบวาววับ แสงเทพเจิดจ้าบาดตาไหลเวียน

“สมบัติ ข้าก็มี”

แสงเจิดจรัสสายหนึ่งพุ่งออกจากตัวหลินสวินทะยานสู้ฟ้า ประหนึ่งดาวหางที่เหินทะลุสุริยันจันทรา นำพาประกายคมไร้ทัดเทียม ปะทะเข้ากับดาบบิน

เมื่อมองดีๆ นั่นก็คือดาบหัก!

เคร้ง!

ในประกายแสงซ่านเซ็นสี่ทิศ ห้วงอากาศละแวกใกล้เคียงล้วนแตกระเบิดโครมคราม กระแสปราณม้วนตลบไม่ว่างเว้น

ดาบบินนั่นส่งเสียงหึ่งสั่นกึกๆ เกิดรอยแตกทันที

เสียงอุทานตกใจดังขึ้น ชายร่างผอมแห้งที่บังคับดาบบินสีหน้าตกใจ นั่นเป็นถึงศาสตราอริยะบริสุทธิ์ของเขา จวนจะควบรวมออกมาเป็นครรภ์วิญญาณอาวุธ ทว่ากลับเสียหายในการต่อสู้ฟาดฟัน!

แทบจะเวลาเดียวกันพวกชายวัยกลางคนชุดม่วงก็โถมเข้ามาจากต่างทิศ

สวบ!

ประทับอสนีเรียบง่ายสีเขียวอันหนึ่งหมุนโคจรอยู่กลางห้วงอากาศ ชักนำมรสุมอสนีทั่วฟ้า ซัดกระหน่ำลงมา

มอ!

เงามายาวัวขุยแดงเพลิงตัวหนึ่งพุ่งขวิดออกมา ส่งเสียงคำรามสะเทือนฟ้าดิน ดุจดั่งคลื่นเสียงสีเงินที่จับต้องได้แผ่กว้างออกไป

ฉึบ!

ทวนศึกสีทองเล่มหนึ่งกรีดฟ้าดุจดั่งประกายสายฟ้าสีทอง ดุกร้าวถึงที่สุด คล้ายกับสามารถเจาะทะลวงตะวันจันทราภูผานทีได้

การโจมตีสามรูปแบบมาจากระดับกึ่งจักรพรรดิสามคน จู่โจมเข้าใส่หลินสวิน ชั่วพริบตาพื้นที่แถบนี้ล้วนโกลาหลวุ่นวาย ยอดเขาหลายลูกใกล้ๆ พังครืนสนั่นหวั่นไหว กลายเป็นฝุ่นผง

“ทลาย!”

หลินสวินไม่สนใจสักนิด กระตุ้นดาบหักตรงๆ มันกลายเป็นรุ้งยาวสายหนึ่งเข้าปะทะดุเดือดกับประทับอสนีสีเขียว

ส่วนร่างเขากลับสำแดงนัยเร้นลับหุบเหวกลืนกิน รอบกายเขตแดนมรรคขั้นสำเร็จส่วนใหญ่พวยพุ่งออกมา พาดขวางเคลื่อนไปเบื้องหน้า

ตูม!

คลื่นเสียงสีเงินที่โถมเข้ามานั่นแตกระเบิด ถูกเขตแดนมรรคที่ประหนึ่งหุบเหวใหญ่กลืนกิน แม้แต่เงามายาวัวขุยแดงเพลิงตัวนั้นก็ยังถูกกระแทกเข้าหนัก เกือบแตกสลายกลางห้วงอากาศ

และพร้อมกันนั้นปราณกระบี่ไท่เสวียนไร้สิ้นสุดพลันทะยานออกมา ปราณกระบี่แต่ละสายล้วนใส่ทวนศึกสีทองที่ทะลวงฆ่าเข้ามาได้อย่างแม่นยำ

เคร้งๆๆ!

เสียงปะทะต่อเนื่องดังบาดหู

สุดท้ายทวนศึกสีทองรวมถึงเจ้าของมันล้วนถูกปราณกระบี่ที่โหมซัดฟันเฉือนอย่างจัง เงาร่างซวนเซ ย่ำแย่จนแทบกระอักเลือด

“ฟันอีก!”

นัยน์ตาหลินสวินเยียบเย็นดุจอสนี โบกแขนเสื้อคราหนึ่ง

อานุภาพดาบหักเร่งเร้าจนถึงขีดสุด ปล่อยแสงสว่างจ้ากลางห้วงอากาศ ประกายคมของมันทำให้ฟ้าดินภูผาธาราล้วนหม่นแสง

ชายวัยกลางคนชุดม่วงที่ควบคุมประทับทอสนีสีเขียวนัยน์ตาหดรัด ทำมุทราโดยพลัน

เห็นแต่กลางมือเขาดุจดั่งดอกบัวแย้มบานก็ไม่ปาน สิบนิ้วควบรวมออกมาเป็นวิชาประทับคลุมเครือเป็นชั้นๆ ก็เห็นบนประทับอสนีสีเขียวที่ดูเหมือนพายุฝนนั้นโหมกระหน่ำ เผยกลิ่นอายทำลายล้าง น่าสะพรึงยิ่งยวดออกมา

ฉัวะ!

เพียงแต่แม้ประกายสายฟ้าสีเขียวนี้จะน่าสะพรึง แต่กลับต้านดาบหักได้เพียงชั่วครู่เท่านั้นก็ถูกฟันจนสูญสลายไปทั้งอย่างนั้น

ยามดาบหักฟันใส่ประทับสายฟ้าสีเขียวนั่น ชายวัยกลางคนชุดม่วงพลันหน้าซีด ถอยกรูดออกมาหลายก้าวทันใด ภายในใจหวาดผวา

‘ประทับฟ้าครามผสานนภาของข้าใช้วิชาลับกระตุ้น แต่กลับต้านการโจมตีของมกุฎราชันอริยะคนหนึ่งไม่ได้ พลังของเขาน่าสะพรึงปานนี้ได้อย่างไรกัน’

ชายวัยกลางคนชุดม่วงเป็นถึงสัตว์ประหลาดเฒ่าระดับกึ่งจักรพรรดิ อานุภาพดุจมหาสมุทร อยู่เหนือเหล่าอริยะ แค่การโจมตีก่อนหน้านี้ ต่อให้เป็นกึ่งจักรพรรดิยังไม่อาจสลายได้อย่างง่ายดาย ทว่าเวลานี้กลับถูกหลินสวินทำลาย ในใจเขาจะไม่ตกใจได้อย่างไร

แต่การโจมตีนี้ก็เพื่อคว้าจังหวะให้คนอื่นๆ

“ไป!”

ชายร่างผอมแห้งชักดาบศึกขาวสว่างออกมา เหยียบย่างห้วงอากาศทะยานขึ้นไป แล้วฟันลงมาอย่างหนักหน่วง

ฉัวะ!

แสงดาบดุจอสนี แหวกออกเป็นรอยพร่างพราวสายหนึ่งกลางห้วงอากาศ

ความอหังการของดาบนี้แทบจะไม่อาจหาถ้อยคำมาบรรยายได้ ปราณดาบเจิดจรัสนั่นพาดขวางกลางอากาศแปดร้อยจั้ง แน่นขนัดหาใดเปรียบ ดุจดั่งธารดาราสว่างไสวพลิกตลบ

ฟ้าดินแห่งนี้ล้วนเสมือนถูกดาบนี้ตัดออกเป็นสองส่วน ประกายดาบยังไม่ทันมาถึง กลิ่นอายเข่นฆ่าอันน่าสะพรึงก็ตลบม้วนมาเยือนแล้ว

ความผงาดผยองในมรรคดาบ ล้ำเลิศยิ่งยวดถึงขีดสุด!

หนึ่งดาบนำดารา!

นี่คือการโจมตีชั้นยอดจากวิชามรรคดาบของชายร่างผอมแห้งคนนั้น เคี่ยวกรำคมประกายมาหลายพันปีในกาลเวลาไร้สิ้นสุด ผสานรวมในมรรควิชาแห่งตนนานแล้ว

ดาบก็คือมรรคของเขา มรรคก็คือดาบของเขา!

เปลี่ยนเป็นผู้แข็งแกร่งระดับอริยะคนอื่น ลำพังแค่เจตดาบเช่นนี้ก็สามารถฉีกทึ้งจิตใจของพวกเขา รับรู้ถึงความสิ้นหวังหาใดเปรียบแล้ว

“เฮอะ!”

หลินสวินเงื้อหมัดที่เจือแสงมรรคเจิดจ้าไร้สิ้นสุด หนึ่งหมัดซัดผ่านห้วงอากาศออกไป

ตูม!

ฟ้าดินสั่นไหว สุริยันจันทราอับแสง

พลังหมัดเรืองรองดุจดั่งสามารถกลืนกินทุกอย่าง หลอมสรรพสิ่ง ซัดเข้ากับดาบนี้อย่างจัง

นี่คือหมัดที่เขตแดนมรรคผสานกับคัมภีร์กลืนกินไร้สิ้นสุด!

ก็เห็นปราณดาบแปดร้อยจั้งนั่นแตกระเบิดเป็นเสี่ยงๆ กลางอากาศ ส่วนพลังหมัดของหลินสวินก็เผยท่าทีบดขยี้ตลอดทาง

ง่ามมือของชายร่างผอมแห้งสะเทือนไหว รู้สึกเพียงว่าดาบนี้ของตนเสมือนฟันใส่ภูผาใหญ่ซึ่งหน้า แม้แต่ตัวดาบก็เกือบถูกซัดกระเด็นไป

‘เขาแข็งแกร่งขนาดนี้ได้อย่างไร’

ในใจชายร่างผอมแห้งหวาดผวา

ห่างกันหนึ่งระดับใหญ่ กลับมีพลังต่อสู้พลิกฟ้าปานนี้ นี่ทำให้ชายร่างผอมแห้งในฐานะกึ่งจักรพรรดิยังรู้สึกเหลือเชื่อ

ตูม!

เสียงสนั่นหวั่นไหวดังก้อง

ปราณดาบเจิดจ้านั่นถูกพลังหมัดบดขยี้อย่างสิ้นเชิง แต่พลังหมัดของหลินสวินก็อันตรธานหายไปด้วย ระลอกคลื่อนที่หลงเหลือของปราณดาบและพลังหมัดนับไม่ถ้วนราวกับคลื่นยักษ์ ม้วนตลบไปยังสี่ทิศแปดทาง ภูผาธาราแถบนี้เหมือนมีมรสุมกวาดผ่าน หินผาแหลกกระจุย ต้นไม้โค่นล้ม ฝุ่นควันคลุ้งระฟ้า

การโจมตีนี้เงาร่างของหลินสวินก็ซวนเซด้วย แต่กลับไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ!

เมื่อมองเห็นภาพนี้ทำเอากึ่งจักรพรรดิเหล่านั้นล้วนไม่อาจสงบได้ คนรุ่นเยาว์คนหนึ่ง เริ่มจากฆ่ากึ่งจักรพรรดิฝ่ายพวกเขาไปสองคน จากนั้นก็สู้หนึ่งต่อสี่โดยไม่ตกเป็นรอง พลังต่อสู้ระดับนี้ไม่อาจจินตนาการได้ชัดๆ!

เฮ่อเหลียนฉีที่เฝ้าดูอยู่ไกลๆ มาตลอดหนังหัวชาหนึบ หน้าเปลี่ยนสีอย่างสิ้นเชิง

เมื่อเทียบกับฝีมือตอนศึกถกมรรคแคว้นเมฆา จินตู๋อีในยามนี้แตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง น่าสะพรึงจนทำให้ผู้คนแทบกลั้นหายใจ!

“รีบบุกเต็มกำลัง!”

ชายวัยกลางคนชุดม่วงตวาดลั่น กระตุ้นประทับอสนีสีเขียว อานุภาพยิ่งกร้าวแกร่งขึ้น

วู้ม!

เจ้าของทวนศึกสีทองทั่วร่างดุจดั่งลุกโชน ราวกับอาทิตย์สีทองดวงใหญ่ที่เคลื่อนขวาง บุกเข้ามาจากไกลๆ

อีกด้านหนึ่งมีคนเรียกมุกวิญญาณเป็นประกายงดงามออกมาเม็ดหนึ่ง โรยร่วงมาจากฟ้าพร้อมแสงมรรคทรงพลังชวนตกใจ

และมีคนชี้ห้วงอากาศ ปรากฏเขตแดนมรรคออกมา กลายเป็นโลกเพลิงแห่งหนึ่ง ในนั้นมีดอกบัวเพลิงนับพันหมื่นโบกพลิ้วไหวเอน บัวเพลิงแต่ละดอกล้วนอุบัติเงามายาเพลิงสายแล้วสายเล่า มีนกโผผินสัตว์เดินท่อง และมีภูตผีจิตวิญญาณ…

โลกบัวเพลิง!

“เปิดได้ดี”

หลินสวินสูดหายใจลึกเฮือกหนึ่ง จิตต่อสู้ในใจเขาถูกจุดขึ้นแล้ว

พลังที่ซัดสาดในร่างเวลานี้ล้วนถูกสำแดงถึงขีดสุด ทั้งร่างดุจดั่งกลายเป็นหุบเหวใหญ่ เคลื่อนขวางกลางฟ้าดิน

“ทลาย!”

เขายืดกายพุ่งขึ้นหน้า

เขตแดนมรรคที่คล้ายเตาหลอมก็ไม่ใช่ คล้ายหุบเหวก็ไม่เชิงแผ่กว้างออกมา ครอบฟ้าบดบังสุริยัน พลังนัยเร้นลับมหามรรคทั้งปวงรวมอยู่ภายในนั้น ไหลทะลักดุจดั่งแดนแรกกำเนิด