ตอนที่ 1963 มหาลักษณ์ไร้รูป ขุ่นมัวดั่งหนึ่ง

ตอนที่ 1963 มหาลักษณ์ไร้รูป ขุ่นมัวดั่งหนึ่ง ไอแรกกำเนิดอบอวล ฟ้าดินแห่งนี้เงียบเชียบไร้เสียง

พลังมหามรรคอุบัติขึ้นตรงหน้าหลินสวินช้าๆ ประหนึ่งความขุ่นมัวแรกกำเนิด ไม่อาจบ่งบอกลักษณะได้ กฎเกณฑ์พร่ามัวถักทอกันอยู่ในนั้น แผ่วลอยไหลเวียน

บางคราวควบรวมเป็นเตาหลอม มีท่วงทำนองศักดิ์สิทธิ์ที่บรรจุหมื่นมรรค มีอานุภาพกำราบอดีตปัจจุบันและอนาคต

บางคราวแปรสภาพเป็นหุบเหว ความลึกของมันไร้สิ้นสุด ความใหญ่ของมันเหลือประมาณ ประหนึ่งกลืนกินห้วงอากาศสิบทิศไปสิ้น

บางครั้งปรากฏการณ์ประหลาดทั้งหมดก็กลับคืนสู่ความขุ่นมัวอีกครั้ง

มรรควิถีทั้งตัวหลินสวินก็วิวัฒน์เป็นวงจรเช่นนี้ หล่อหลอมและควบรวมอย่างต่อเนื่อง…

เขตแดนมรรค เป็นเขตแดนที่ควบรวมขึ้นด้วยมรรคที่ตนเองครอบครอง เปรียบดั่งโลกใบหนึ่ง เพราะคุณลักษณะแตกต่างกัน อานุภาพที่มีจึงไม่เหมือนกัน

โดยทั่วไปแล้ว มรรควิถียิ่งล้ำลึก คุณลักษณะของเขตแดนมรรคที่จะควบรวมได้ก็จะยิ่งสูง อานุภาพที่มีก็ยิ่งแข็งแกร่ง

เพียงแต่คิดจะควบรวมเขตแดนมรรคที่คุณลักษณะเรียกได้ว่าหายากในโลก นอกจากมรรควิถีล้ำลึกแล้ว ยังต้องมีความแน่วแน่ มีจิตวิญญาณและสติปัญญาอันยิ่งใหญ่ด้วย จำต้องทุ่มเลือดเนื้อไม่สิ้นมาปรับปรุงให้สมบูรณ์

นอกจากนี้ ยังจำเป็นต้องมีจุดเปลี่ยน!

ดังเช่นหลินสวิน ตั้งแต่บรรลุระดับมกุฎราชันอริยะขั้นต้น ก็ควบรวมต้นแบบเขตแดนมรรคออกมาได้แล้ว

แต่กระทั่งตอนนี้ผ่านมาหลายปี เขามีพลังปราณระดับมกุฎราชันอริยะขั้นปลายแล้ว แต่จะหลอมเขตแดนมรรคขั้นสมบูรณ์สูงสุดได้ ยังขาดจุดเปลี่ยนครั้งหนึ่งดังเดิม!

อีกไม่กี่วันก็จะเริ่มเดินทางไปเขตต้องห้ามเซียนโบราณแล้ว ถึงตอนนั้นอันตรายและการห้ำหั่นที่ต้องเผชิญจะต้องน่ากลัวอย่างไม่อาจจินตนาการได้

เรื่องนี้ทำให้หลินสวินเกิดความกดดันขึ้นในใจเช่นกัน

แต่ถ้าพัฒนาเขตแดนมรรคถึงขั้นสมบูรณ์สูงสุดแล้ว ตอนที่เข้าไปในเขตต้องห้ามเซียนโบราณ ก็เท่ากับมีรากฐานพลังในการรักษาชีวิตตัวเองเพิ่มขึ้นมาอีกอย่าง

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วดุจสายน้ำ

หลินสวินดำดิ่งกับการอนุมานมรรควิถีของตนโดยสมบูรณ์ การหยั่งรู้และใจความที่ได้รับในช่วงหลังจากบรรลุระดับมกุฎราชันอริยะทั้งหมดล้วนผุดขึ้นในใจ ดั่งน้ำพุอันใสกระจ่าง

หลายปีมานี้เขาศึกษาคัมภีร์ร้อยสมุนไพรทั่วหล้า จึงได้รู้นัยน์เร้นลับมหามรรคที่สรรพสิ่งในใต้หล้ามี…

เขาหยั่งรู้คัมภีร์มหามรรคหวงถิง หยั่งถึงสุดยอดความลับที่มีอยู่ในอวัยวะตันห้า…

คัมภีร์มรรคที่เขาครอบครอง ต่างหลอมรวมเข้าไปในมรรควิถีของตนในระหว่างที่ฝึกปราณโดยไม่รู้ตัวมานานแล้ว

อย่างคัมภีร์กลืนกินไร้สิ้นสุด มรดกจากเจ้าแห่งมรรคาสวรรค์ คัมภีร์เก้ากระถางสยบหล้าที่มาจากเผ่าจักรพรรดิตระกูลอวี่ คัมภีร์มหาครรภ์จุติที่อริยสงฆ์ตู้จี้กับนางพญาหงส์ทมิฬสร้างขึ้น คัมภีร์กระบี่ไท่เสวียนที่มาจากจักรพรรดิกระบี่ไท่เสวียน…

นอกจากนี้ การกรำศึกและเข่นฆ่านับไม่ถ้วนที่ประสบมาในหลายปีมานี้ ใจความและประสบการณ์ที่หล่อหลอมออกมาจากเลือดและเพลิง ความเป็นและความตาย ต่างก็เป็นดั่งการตกตะกอนและสั่งสมอย่างหนึ่ง แปรเปลี่ยนเป็นส่วนหนึ่งของมรรควิถี

แต่ว่าจะหยั่งรู้หรือได้ใจความขนาดไหน ก็ไม่อาจมีอิทธิพลและแปรเปลี่ยนหัวใจมหามรรคของหลินสวินได้

มรรควิถีของเขาบรรจุหมื่นมรรค สำแดงหมื่นวิชาได้ แต่กลับไม่อาจทดแทนได้!

เพราะมรรคที่เขาเสาะแสวง เป็นวิถีที่ ‘อดีตปัจจุบันอนาคต มรรคข้าเป็นหนึ่ง’!

ศิษย์พี่เสวียนคงเรียกได้ว่า ‘ใต้หล้าบนล่าง ไร้ศัตรูในระดับอริยะ’ ในม้วนหยกที่เขาทิ้งเอาไว้ก็บันทึกการหยั่งรู้และใจความของการไร้ศัตรูในระดับอริยะ

การศึกษาม้วนหยกนี้ ทำให้ความเข้าใจต่อ ‘มรรคที่ไม่เคยมีมาก่อน’ ของหลินสวินยิ่งลึกซึ้งขึ้น ทั้งยังแน่วแน่ในมรรคาของตนยิ่งขึ้น

การสัมผัส หยั่งรู้ ใจความ และประสบการณ์ทั้งหมดนี้… ล้วนกำลังปะทุอยู่ในใจหลินสวิน เหมือนศักยภาพแฝงมหามรรคที่สั่งสมอย่างหนึ่ง

หอสูงเก้าชั้นขึ้นจากกองดิน ไม้ใหญ่หลายคนโอบเกิดจากหน่ออ่อน

คำกล่าวที่ว่าสั่งสมจนแน่นหนาแล้วแผ่ออกช้าๆ ก็เป็นเช่นนี้

หลินสวินค่อยๆ ลืมทุกสิ่ง จิตใจว่างเปล่า ล่องลอยไปกับทิวาราตรี ลืมกาลเวลาที่ผันผ่าน ประสานความเปลี่ยนแปลงของสรรพสิ่ง ทั้งยังลืมฟ้า ลืมดิน ลืมคนไปสิ้น…

สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเขามีแต่มรรควิถีเฉกเช่นแรกกำเนิด แผ่วพลิ้วพลิกตลบ ไม่อาจบ่งบอกลักษณะ

กลิ่นอายพิบัติเคราะห์อุบัติขึ้นจากส่วนลึกของเวิ้งฟ้า พลังน่าหวาดหวั่นอันตรายฉายวาบ ประหนึ่งระเบียบมหามรรคอันสูงส่งถูกละเมิด!

“หืม?”

“เคราะห์ต้องห้ามหรือ!”

ขณะนี้เฒ่าดึกดำบรรพ์ที่จำศีลอยู่ในเรือนมรรคโลกาสวรรค์บางคนใจสั่นระรัว สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ

“เคราะห์ต้องห้ามที่น่ากลัวนัก ตั้งแต่ดึกดำบรรพ์จนตอนนี้เหมือนจะไม่เคยได้ยินว่ามีกลิ่นอายพิบัติเคราะห์เช่นนี้มาก่อน…”

“ทุกหนึ่งแสนปี ใต้หล้าแห่งนี้ก็จะเกิด ‘เคราะห์ฟ้าเปลี่ยน’ ที่ผิดปกติขึ้น ศึกมรรคสิบทิศในสมัยปลายยุคดึกดำบรรพ์ หรือศึกมรรคของเหล่าจักรพรรดิยุคบรรพกาลล้วนปะทุขึ้นเพราะฟ้าดินแปรผันครั้งใหญ่ หรือพิบัติเคราะห์ต้องห้ามนี้จะเป็นเค้าลางทำนองนี้เช่นกัน”

“ไม่ นี่เป็นเพียงเคราะห์ต้องห้ามเท่านั้น ไม่ใช่ภัยพิบัติที่เกี่ยวข้องกับใต้หล้า ข้าสงสัยว่าเคราะห์ต้องห้ามนี้จะถูกใครกระตุ้นขึ้นมา”

“ถูกใครกระตุ้นหรือ ในแคว้นกลางมรรคแห่งนี้จะมีใครทำเช่นนี้ได้”

เจตจำนงอันน่าหวาดกลัวสายแล้วสายเล่าม้วนตลบพุ่งทะลุเมฆาในเรือนมรรคโลกาสวรรค์

ในขณะเดียวกัน

ในอาณาเขตของเรือนมรรคใหญ่และขุมอำนาจเก่าแก่ต่างๆ ในแคว้นกลางมรรคอันกว้างใหญ่ไพศาล ต่างมีเฒ่าดึกดำบรรพ์ที่หลบเร้นเก็บตัวมาไม่รู้นานเท่าไรคนแล้วคนเล่าตื่นตะลึง

“พลังต้องห้าม!”

“กี่ปี่แล้ว พลังน่ากลัวขนาดนี้ทำไมถึงปรากฏขึ้นอีกครั้งได้”

“ไปตรวจสอบเร็วเข้า!”

……

“เอ๋?”

ซย่าสิงเลี่ยที่มาเป็นแขกในเรือนมรรคโลกาสวรรค์เลิกคิ้ว มองไปบนฟ้าอย่างรวดเร็ว แสงเทพมหามรรคอันน่าครั่นคร้ามไหววูบในดวงตาทั้งสอง

แววตาดุจคบเพลิง มองทะลุทั่วหล้าได้

ข้างๆ เขา พวกไท่ซูหง จักรพรรดิสงครามเจวี๋ยอิ้น จักรพรรดิหญิงวิญญาณเพลิง จักรพรรดิมารผลาญนภาต่างใจสะท้านเช่นกัน หยุดสิ่งที่ทำอยู่

เพียงแต่ไม่ว่าจะเป็นเฒ่าดึกดำบรรพ์ที่หลบเร้นอยู่ในเรือนมรรคโลกาสวรรค์ สัตว์ประหลาดเฒ่าที่กระจายอยู่ตามขุมอำนาจใหญ่ต่างๆ ในแคว้นกลางมรรค หรือพวกซย่าสิงเลี่ย ยังไม่ทันได้สัมผัสกลิ่นอายต้องห้ามนั้นโดยละเอียด ก็ถูกพลังมหัศจรรย์คลุมเครือชนิดหนึ่งปิดบัง

“นี่…”

“ใครลงมือกัน ถึงกับปิดบังพลังต้องห้ามได้”

“ฝีมือน่าตกตะลึงนัก!”