ตอนที่ 2068 กฎเกณฑ์ของโลกมืด

ตอนที่ 2068 กฎเกณฑ์ของโลกมืด

ชายหนุ่มชุดดำนามว่ามู่ชวน ราชันระดับอมตะเคราะห์ด่านเจ็ด

หากอยู่ในดินแดนรกร้างโบราณ ราชันที่ก้าวสู่มรรคาอมตะย่อมจัดอยู่ในหมู่บุคคลผู้มีอิทธิพล เรียกได้ว่าเป็นราชันของฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งแล้ว

แต่ในเมืองผีครอบงำนี้ เห็นได้ชัดว่ามู่ชวนเป็นแค่ ‘เจ้าตัวเล็ก’ คนหนึ่ง ไม่อย่างนั้นคงไม่มีทางวิ่งออกมานอกเมืองเพื่อเชิญชวนเรียกแขก

นอกประตูเมืองที่ทรุดโทรมมีผู้คุ้มกันสองคนยืนอยู่ สีหน้าและแววตาไม่อำพรางความอำมหิตแม้แต่น้อย

“เอ๋ หาลูกค้าได้อีกแล้วหรือ”

ผู้คุ้มกันคนหนึ่งในนั้นเหมือนรู้จักมู่ชวนเป็นอย่างดี ยิ้มพลางหยอกล้อ

สายตาของผู้คุ้มกันอีกคนมองไปยังหลินสวิน กล่าวด้วยเสียงแข็งกร้าว “สามพันผลึกมรรค”

มู่ชวนอธิบายเสียงเบาอยู่ข้างๆ “สหายยุทธ์ นี่คือค่าใช้จ่ายที่คนมาใหม่ต้องชำระในการเข้าเมืองครั้งแรก เช่นนี้แล้วจะได้ป้ายประจำตัวมาป้ายหนึ่ง ภายหน้าก็จะเข้าออกเมืองผีครอบงำได้ตามใจ”

หลินสวินร้องอ้อคราหนึ่ง โยนถุงเก็บของใบหนึ่งออกมาลวกๆ

ครานี้มู่ชวนและผู้คุ้มกันสองคนนั่นต่างอึ้งไป คล้ายคิดไม่ถึงว่าหลินสวินจะยอมจ่ายเงินมหาศาลอย่างรวดเร็วเช่นนี้

“มีปัญหาหรือ” หลินสวินกล่าว

มู่ชวนยิ้มกล่าว “ไม่มีปัญหา”

“เอาไป” ผู้คุ้มกันคนหนึ่งส่งมอบป้ายชื่อที่หล่อจากสำริดให้หลินสวิน

บนป้ายชื่อสลักสัญลักษณ์จระเข้สวรรค์ไว้ตัวหนึ่ง แยกแยะได้โดยง่าย

แต่ในสายตาของหลินสวิน ป้ายชื่อนี้กลับดูหยาบเกินทน ให้เขาหลอมออกมาลวกๆ ยังได้

แต่หลินสวินก็ไม่ได้พูดอะไรมาก เขาเพิ่งมาใหม่จึงยังไม่อยากให้ถึงขั้นเปิดศึกเพราะเงินสามพันผลึกมรรค

“สหายยุทธ์ เชิญ”

มู่ชวนพาหลินสวินเดินเข้าไปในเมือง

ผู้คุ้มกันคนหนึ่งลูบคางกล่าว “ดูเหมือนว่าเจ้ามู่ชวนนี่จะจับแกะอ้วนตัวใหญ่ได้สินะ…”

อีกคนกลับกล่าวเสียงขรึม “คนที่มาถึงโลกมืดได้ไม่มีพวกธรรมดาสักคน พวกเราเป็นคนเฝ้าประตูเมือง ทางที่ดีอย่าไปคิดเรื่องอื่นจะดีกว่า การมีชีวิตอยู่… ไม่ง่ายนัก”

ในเมืองก็ทรุดโทรมเกินทนเช่นกัน บนซากของสิ่งปลูกสร้างที่พังทลายบางส่วนมีวัชพืชขึ้นเต็มไปหมด บนท้องถนนมีคนสัญจรมากมาย มีป้ายหน้าร้านของหอสุราและโรงน้ำชาอยู่ทุกแห่งหน ไม่ต่างอะไรกับโลกภายนอก

ตลอดทางมู่ชวนสื่อจิตกล่าวรวดเร็ว ‘เจ้าเมืองของเมืองผีครอบงำตอนนี้คือ ‘นักพรตเอ้อ’ นี่เป็นถึงตัวอันตรายคนหนึ่ง มีพลังปราณระดับมกุฎมหาอริยะ ในแดนหนาวเหน็บก็นับได้ว่าเป็นบุคคลชั้นหนึ่ง’

หลินสวินฟังเงียบๆ ไม่สนใจมากนัก

อย่าว่าแต่มกุฎมหาอริยะ ต่อให้เป็นมกุฎราชันอริยะ มกุฎกึ่งจักรพรรดิ ก็ล้วนไม่อยู่ในสายตาหลินสวิน

มู่ชวนเห็นหลินสวินไม่สนใจเรื่องนี้ดวงตาก็ก็กลอกวนรอบหนึ่ง กล่าวว่า “สหายยุทธ์ ขอเสียมารยาทถามสักประโยค ท่านมาที่เมืองผีครอบงำนี้ด้วยเรื่องใด”

หลินสวินกล่าวง่ายๆ “รอคน”

มู่ชวนอึ้งไป เขาไม่ถามเพิ่มอีกด้วยรู้จักกาลเทศะ หากแต่กล่าวว่า “ถ้าจะอาศัยอยู่ในเมือง ทุกวันต้องจ่ายหนึ่งพันผลึกมรรคไปให้จวนเจ้าเมือง”

“แน่นอนว่าสหายยุทธ์สามารถเลือกไปทำงานที่จวนเจ้าเมืองได้ เช่นเป็นผู้คุ้มกันที่อยู่ภายใต้การดูแลของจวนเจ้าเมือง หรือขุดสายแร่ รวบรวมวัตถุดิบวิญญาณ… สรุปคือขอแค่ท่านช่วยทำงานให้กับจวนเจ้าเมือง ก็อยู่ในเมืองได้ตลอดไป”

หลินสวินประหลาดใจ “แค่อยู่ในเมืองต้องทำเรื่องเช่นนี้ด้วยหรือ”

มู่ชวนถอนใจกล่าว “ต้องอยู่ในเมืองจึงจะได้รับการคุ้มครองจากจวนเจ้าเมือง ไม่ต้องกังวลว่าจะเกิดเรื่องไม่คาดฝันอะไรขึ้น หากอยู่นอกเมืองแล้วถูกคนฆ่าก็ไม่มีใครเก็บศพให้”

หลินสวินเข้าใจในทันที ว่ากันตามจริงแล้วก็เพื่อความอยู่รอด

“ไม่ใช่แค่เมืองผีครอบงำ เมืองอื่นในแดนหนาวเหน็บก็ล้วนเป็นเช่นนี้ ถ้าอยากอยู่รอดก็จำเป็นต้องจ่ายค่าตอบแทนที่เหมาะสม”

มู่ชวนกล่าว “นี่ก็คือกฎเกณฑ์ในการอยู่รอดของโลกมืด”

ยามสนทนาบนถนนเบื้องหน้าพลันมีเสียงหวีดร้องดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงหัวเราะ

หัวคิ้วหลินสวินขมวดขึ้น

จิตรับรู้ของเขามองเห็นได้อย่างชัดเจนในพริบตา บนท้องถนนเบื้องหน้านั้น ชายชุดหรูคนหนึ่งกำลังหวดแส้อ่อนสีเงินยวงใส่หญิงสาวคนหนึ่ง

ร่างหญิงสาวอาภรณ์หลุดลุ่ย ผมเผ้ายุ่งเหยิง กรีดร้องโหยหวนขดตัวอยู่กับพื้น ร่างกายที่เดิมทีขาวกระจ่างเพรียวบาง เต็มไปด้วยรอยแส้ชุ่มเลือด

แววตาของชายชุดหรูเจือความเหี้ยมโหดป่าเถื่อน ยามแส้โบกสะบัด แสงศักดิ์สิทธิ์พลุ่งพล่านไปทั่ว ดูแข็งแกร่งดุดัน เฆี่ยนผู้หญิงคนนั้นพลางกล่าวอย่างเยียบเย็น “นางชั้นต่ำ เจ้าจะยอมหรือไม่”

“รีบยอมเถอะ ได้เป็นอนุภรรยาของนายน้อยท่านเจ้าเมือง ถือเป็นโชคที่ยิ่งใหญ่แล้ว”

“ใช่แล้วๆ”

บริเวณใกล้เคียงยังมีคนมากมายมุงดู พากันกล่าวเสริม สีหน้ามีแต่ความตื่นเต้น หยอกล้อ เหี้ยมโหดและเฉยชา ไม่มีความเวทนาสักนิด

ผู้หญิงคนนั้นเหลือเพียงลมหายใจรวยริน เลือดไหลอาบไปทั้งตัว

มู่ชวนท่าทางเหมือนเห็นเรื่องแปลกจนชาชิน กล่าวว่า “สหายยุทธ์ดูสิ นั่นคือบุตรท่านเจ้าเมือง ลูกบุญธรรมที่นักพรตเอ้อรับมาเลี้ยงดู ชื่อว่าตงจินหรง อุปนิสัยเจ้าชู้เจ้าสำราญ เป็นคนนิสัยไม่ดีมาก”

นัยน์ตาดำหลินสวินล้ำลึกไม่พูดจา

มู่ชวนกล่าวเตือน “สหายยุทธ์ ท่านเพิ่งมาใหม่ แต่ต้องจำไว้ว่าอย่ายุ่งไม่เข้าเรื่อง ผู้หญิงคนนั้นดูน่าสงสารก็จริง แต่ท่านต้องจำไว้ว่านี่คือโลกมืด”

“เด็กๆ จับนางชั้นต่ำนี่กลับไปขัง เช้าเย็นข้าจะฝึกนางให้อยู่ในโอวาท ยอมจำนนอยู่กลางหว่างขาข้า!”

ตงจินหรงบุตรเจ้าเมืองออกคำสั่ง

ทันใดนั้นก็มีผู้คุ้มกันสองสามคนพุ่งออกมา จับตัวหญิงสาวที่บาดเจ็บทั่วตัวคนนั้นจากไป

เวลานี้เองหลินสวินที่เงียบมาตลอดพลันเอ่ยถาม “เจ้าบอกว่าคนที่เข้ามาในเมืองล้วนได้รับการคุ้มครองจากจวนเจ้าเมืองไม่ใช่หรือ สถานการณ์เช่นนี้… ไม่มีคนสนใจรึ”

มู่ชวนสีหน้าพิกล “สหายยุทธ์ ท่านผู้นั้นเป็นถึงบุตรท่านเจ้าเมือง กฎเกณฑ์ในเมืองล้วนมีเขาเป็นใหญ่ไม่ใช่หรือ”