ตอนที่ 2072 กล่องกระบี่ลึกลับ

ตอนที่ 2072 กล่องกระบี่ลึกลับ

“ลุกขึ้นเถอะ”

ขณะที่มองดูจี้เหลิ่งที่แทบอ่อนยวบลงไปกับพื้น หลินสวินก็ก้าวเดินไปที่ประตูห้วงอากาศของคลังสมบัติบานนั้น

จี้เหลิ่งอึ้งไปสักพัก ครู่ใหญ่ถึงคล้ายได้สติกลับมา แล้วจึงรับรู้ได้ว่าอย่างน้อยตนในตอนนี้… ก็ไม่ตายแล้ว!

เขาลุกขึ้นมา รู้สึกแค่ว่าเหงื่อเหนียวเหนอะไปทั้งตัว เสื้อผ้าเปียกชุ่มไปนานแล้ว แต่ในใจกลับเปรมปรีดิ์ที่รอดชีวิตหลังผ่านเคราะห์

มองเห็นเงาร่างหลินสวินหายลับไปในประตูบานนั้น

จี้เหลิ่งก็ตามเข้าไปอย่างไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียว

เขาไม่กล้าหนี พูดอีกอย่างก็คือ เขาไม่กล้าทำผิดแล้ว!

เพียงแต่ในใจเขายังงุนงงอยู่บ้างเหมือนเดิม ทำไม… ชายหนุ่มที่ดูน่ากลัวจนพาให้ผู้คนสะท้านใจถึงปล่อยตนไปแบบนี้

คลังสมบัติของนักพรตเอ้อตั้งอยู่ในแดนลับที่แคบถึงที่สุดแห่งหนึ่ง มีพื้นที่เพียงไม่กี่สิบจั้งเท่านั้น แต่ดีชั่วก็ยังเป็นแดนลับแห่งหนึ่ง

สิ่งที่ดึงดูดที่สุดในคลังสมบัติก็คือผลึกมรรคคล้ายภูเขาลูกน้อยส่องแสงเจิดจ้ากองแล้วกองเล่าพวกนั้น ประเมินหยาบๆ อย่างน้อยก็มากถึงแปดสิบล้านก้อน!

เทียบกับของอย่างหินวิญญาณและแกนวิญญาณแล้ว ผลึกมรรคสูงค่ากว่าอย่างไม่ต้องสงสัย เพียงพอสำหรับการฝึกปราณของผู้แข็งแกร่งระดับอริยะขึ้นไป

แต่สำหรับระดับมกุฎกึ่งจักรพรรดิ ผลึกมรรคไม่ได้มีประโยชน์มากเท่าไรแล้ว

ทว่าเมื่อเห็นผลึกมรรคราวแปดสิบล้านก้อนกองอยู่ตรงนั้น ภาพเช่นนั้นก็ทำให้หลินสวินตาเบิกกว้าง เขาฝึกปราณมาจนตอนนี้ ได้เห็นสมบัติหายากมากมายจนเจนตา แต่ยังเป็นครั้งแรกที่ได้เห็นผลึกมรรคมากมายขนาดนี้

พอสะบัดแขนเสื้อครั้งหนึ่ง กองภูเขาผลึกมรรคย่อมๆ กองแล้วกองเล่านี้ก็ถูกหลินสวินเก็บไป

“เหตุใดนักพรตเอ้อถึงไม่เอาสมบัติพวกนี้ไปเก็บในสมบัติเก็บของ แต่มากองไว้ตรงนี้”

หลินสวินเอ่ยถาม

จี้เหลิ่งที่ยืนพินอบพิเทาอยู่ไกลออกไปรีบตอบว่า “ผู้อาวุโสไม่รู้อะไร โลกมืดปั่นป่วนเกินไป เคราะห์สังหารปะทุขึ้นบ่อยครั้ง นักพรตเอ้อกังวลว่าหากพกสมบัติไว้กับตัวทั้งหมด เกิดประสบเคราะห์เข้าจะกลายเป็นสะดวกกับศัตรูไป”

“ถ้าวางอยู่ในคลังสมบัติ ต่อให้เขาตายไปแล้วก็ให้ลูกบุญธรรมของเขากับคนที่ใกล้ชิดมารับช่วงสมบัติต่อได้ ไม่ปล่อยให้ศัตรูได้เปรียบ”

หลินสวินถึงร้องอ้อ

ในแดนลับแห่งนี้ นอกจากผลึกมรรคจำนวนมหาศาลเหล่านั้นแล้วยังมีสมุนไพรเทพ วัตถุดิบวิญญาณที่ผนึกอยู่ในกล่องสำริดมากมาย

สำหรับบุคคลระดับอริยะแล้ว สมบัติเหล่านี้ล้วนเรียกได้ว่าหายาก แต่สำหรับหลินสวินมันไม่ได้มีความหมายมากนัก

หลินสวินเก็บของพวกนี้ติดมือไปบางส่วน แล้วประเมินและค้นหาต่อ

“ผู้อาวุโส ท่านดูนี่”

จี้เหลิ่งท่าทางเหมือนสุนัขรับใช้ มายังตรงกลางแดนลับ เหยียบลงไปบนพื้นเบาๆ ก็เกิดแรงสะเทือนระลอกหนึ่ง อบอวลไปด้วยละอองแสงเป็นริ้วๆ

จากนั้นกล่องกระบี่สำริดที่มีรอยสนิมกระดำกระด่างชิ้นหนึ่งก็โผล่ทะลุพื้นดินขึ้นมา

หลินสวินก้าวไปข้างหน้า ก็เห็นว่ากล่องกระบี่สำริดนี้เก่าแก่หาใดเทียบ กลิ่นอายวันเวลาอบอวล พื้นผิวสลักด้วยลายมรรคลึกลับลายแล้วลายเล่า มีทั้งสุริยันจันทราภูผาธารา บุปผาปักษามัจฉาแมลง คนในอดีตทำพิธีบูชา หลักการฟ้าดิน…

เป็นแค่กล่องกระบี่ชิ้นหนึ่งเท่านั้น กลับทำให้จิตใจหลินสวินรู้สึกหนักอึ้งดั่งภูผา หนาหนักไร้สิ้นสุด

กระทั่งว่าพอพินิจดูลายมรรคบนกล่องกระบี่ จะรู้สึกได้ถึงกลิ่นอายคลุมเครือชวนหวาดหวั่นใจ

“นี่คือกล่องกระบี่ที่นักพรตเอ้อชิงมาจากเจ้าเมืองคนก่อนหลังจากฆ่าเขาไป ไม่ว่าใครได้เห็นต่างก็รู้สึกได้ถึงความตระการตาและไม่ธรรมดา”

จี้เหลิ่งพูดอยู่ข้างๆ “แต่ที่น่าเสียดายก็คือ กล่องกระบี่นี้กลับว่างเปล่า”

“ว่างเปล่าหรือ”

หลินสวินอึ้งไป ยกมือขึ้นเปิดกล่องกระบี่

ดังคาด ภายในว่างเปล่าไม่มีอะไรทั้งสิ้น

เขาถือกล่องกระบี่ขึ้นมา พออยู่บนมือรู้สึกเย็นเยียบ หนักอึ้งหาใดเทียบ อย่างกับยกภูเขาลูกหนึ่ง จิตรับรู้เข้าไปสัมผัสภายใน แต่สัมผัสได้เพียงแค่กลิ่นอายคลุมเครือน่าหวาดผวาเช่นนั้น

พอมาดูใต้กล่องกระบี่ ใช้อักษรจารึกบรรพกาลสลักสัญลักษณ์แปลกประหลาดลายหนึ่ง รูปร่างคล้ายดวงตาแนวตั้งดวงหนึ่ง ทำให้คนมองรู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว พิสดารนัก

จู่ๆ เย่จื่อที่จำศีลอยู่ในเส้นผมของหลินสวินก็เอ่ยขึ้นกะทันหันว่า “ให้ข้าลองดู”

สวบ!

เย่จื่อโฉบเข้าไปในกล่องกระบี่อย่างเงียบเชียบ ไม่นานนักเสียงของเขาก็แว่วมา “หลินสวิน เจ้าปิดกล่องกระบี่ที”

ทันใดนั้นหลินสวินก็รับรู้ได้ว่าเย่จื่อคงจะพบอะไรเข้าแล้ว!

เขาปิดกล่องกระบี่ เดิมคิดจะเก็บเข้าไปในเจดีย์มหามรรคไร้สิ้นสุด ใครจะคิดว่ากล่องกระบี่จะสร้างคลื่นไร้รูป ไม่อาจถูกเก็บเข้าไปได้

ดวงตาหลินสวินฉายแววประหลาด

หลายปีมานี้เจดีย์มหามรรคไร้สิ้นสุดเคยกำราบศาสตราจักรพรรดิไปไม่น้อย ยามนี้บุคคลน่ากลัวอย่างจักรพรรดิกระบี่นภาประสานยังถูกขังอยู่ข้างใน

แต่ตอนนี้กลับไม่อาจเก็บกล่องกระบี่ลึกลับชิ้นนี้ได้ นี่ทำให้หลินสวินยิ่งรับรู้ได้ว่าสิ่งนี้พิเศษมาก!

‘รอตอนเย่จื่อ อาจจะได้รู้ปริศนาบางอย่างของกล่องกระบี่นี้’

หลินสวินลอบพูดในใจ

เขาค้นหาต่อ แทบจะขุดแดนลับที่มีขอบเขตเพียงไม่กี่สิบจั้งเท่านั้นออกมาจนหมด แต่กลับหาสมบัติที่เข้าตาไม่ได้อีกเลย

พอคิดดูก็จริง นักพรตเอ้อคนนี้ยังเป็นแค่มกุฎมหาอริยะคนหนึ่งเท่านั้น สะสมผลึกมรรคแปดสิบล้านก้อนรวมถึงวัตถุดิบเทพจำนวนมากได้ก็ไม่ง่ายแล้ว

หลินสวินไม่ชักช้าอีก เดินไปนอกแดนลับคลังสมบัติแห่งนี้

จี้เหลิ่งรีบร้อนตามไป

เขาในขณะนี้ไม่ต่างอะไรกับสุนัขรับใช้ที่ซื่อสัตย์ภักดีตัวหนึ่ง

…..

จวนเจ้าเมือง

ในโถงตำหนักอันเจิดจ้าตระการตาหลังนั้น ที่นี่เดิมทีเป็นของนักพรตเอ้อ แต่ตอนนี้ถูกหลินสวินยึดครองแล้ว