ตอนที่ 2099 ความจริงในปีนั้น กระบี่ศุภโชค

ตอนที่ 2099 ความจริงในปีนั้น กระบี่ศุภโชค

ภาพต่างๆ ไหวเคลื่อน เริ่มปรากฏตรงหน้าหลินสวินเหมือนสายน้ำไหล

จักรวรรดิจื่อเย่า

นครต้องห้าม ท้องฟ้าเหนือภูเขาชำระจิตของตระกูลหลินดำสนิทดุจสีหมึก พลังระเบียบต้องห้ามที่มองไม่เห็นปกคลุม ทำให้กลางฟ้าดินเต็มไปด้วยความกดดัน

ปาฉีชี้ไปยังภูเขาชำระจิตที่ไกลออกไป น้ำเสียงเย็นชา ‘เจ้ามีกระดูกกระบี่โดยกำเนิด แต่ยังไม่แข็งแกร่งพอ ที่นั่นมีทารกเพิ่งคลอดไม่นาน ชีพจรปราณวิญญาณต้นกำเนิดแต่เกิดแข็งแกร่งถึงขั้นไม่อาจจินตนาการ เจ้าไปชิงมันมา’

ข้างกายเขา อวิ๋นชิ่งไป๋ที่ท่าทางยังเป็นเด็กหนุ่มสวมอาภรณ์ขาวยิ่งกว่าหิมะ หน้าตาหยิ่งทะนง

แต่เมื่อได้ยินคำพูดของปาฉี เขาก็เลือกปฏิเสธเป็นครั้งแรกในชีวิต

‘ไม่!’

เขานึกถึงเหตุการณ์นองเลือดที่เกิดขึ้นกับบ้านตนในวัยเด็ก นึกถึงภาพต่างๆ ที่เป็นเพราะตนครองกระดูกกระบี่ จึงทำให้บิดามารดาประสบเคราะห์นอนจมบ่อเลือด

เขาไม่อยากให้เรื่องแบบเดียวกันเกิดขึ้นด้วยน้ำมือตนอีกครั้ง!

เพี๊ยะ!

ปาฉีตบหน้าอวิ๋นชิ่งไป๋อย่างไร้ปรานี กล่าวด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก ‘หากเจ้าไม่ไป ข้าจะชิงกระดูกกระบี่ของเจ้าไปให้เด็กทารกคนนั้นแล้วให้เขาเป็นผู้สืบทอด ส่วนเจ้า… ก็ต้องตาย!’

อวิ๋นชิ่งไป๋สั่นไปทั้งตัว เขาเงียบไปครู่ใหญ่ จากนั้นก็ย่างเท้า ก้าวไปทางตระกูลหลินแห่งภูเขาชำระจิตที่ไกลออกไปอย่างยากลำบาก

ชุดคลุมขาวเปลี่ยนเป็นมืดสลัวท่ามกลางรัตติกาล

ในรัตติกาลที่ดำสนิท พลังระเบียบต้องห้ามซัดโหม พลังเจตจำนงที่น่าเกรงขามสูงส่งกวาดมองมา

พร้อมกันนั้นปาฉีก็ได้ยินคำสั่ง

‘ลงมือ!’

นั่นคือเสียงของจอมจักรพรรดิไร้นาม ปาฉีหน้าเปลี่ยนสี กัดฟันเดินตามหลังอวิ๋นชิ่งไป๋ ก้าวไปยังตระกูลหลินแห่งภูเขาชำระจิต

…

บนภูเขาชำระจิต แสงโคมดุจมังกร อึกทึกครึกครื้น

แต่เมื่ออวิ๋นชิ่งไป๋ปรากฏตัว บรรยากาศที่ครึกครื้นนั้นก็ถูกทำลาย การต่อสู้ปะทุขึ้นอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง…

ภาพพลันเปลี่ยนไป

ปาฉีฉวยโอกาสตอนที่ภูเขาชำระจิตเกิดความโกลาหล เดินเข้ามาในห้องที่แสงเทียนจุดสว่างอย่างไร้สุ้มเสียง

ในห้องประดับด้วยผ้าและโคมไฟสวยงาม มีของเล่นเด็กที่ได้รับมามากมาย เต็มไปด้วยความอบอุ่น บนเตียงนั้นมีเด็กทารกคนหนึ่งนอนอยู่ในผ้าห่อเงียบๆ

ปาฉีก้าวไปข้างหน้า ในดวงตาเจือแววเร่าร้อนที่ไม่อาจเก็บกลั้น ยกดาบกระดูกเล็กบางโปร่งแสงเล่มหนึ่งที่เตรียมไว้นานแล้วขึ้นมา…

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เด็กทารกส่งเสียงร้องอย่างเจ็บปวดถึงที่สุด บนหน้าอกที่ผอมบางอ่อนเยาว์ของเขาถูกแหวกออกเป็นรอยแผลเรียวบาง กำลังมีน้ำเลือดแดงก่ำหลั่งชโลมออกมา

ปาฉีเก็บชีพจรปราณวิญญาณขาวกระจ่างที่มีเลือดนองติดเต็มนั้นลงไป ซ่อนไว้ในกล่องสำริดใบหนึ่งอย่างระวัง

‘เด็กดี ข้าขอแค่พรสวรรค์ของเจ้า ชีวิตของเจ้าเป็นของจอมจักรพรรดิไร้นาม อ้อ เจ้ายังเด็ก คงไม่รู้จักจอมจักรพรรดิไร้นามสินะ…’

ปาฉีกำลังค้อมเอวเตรียมอุ้มเด็กทารกขึ้นมา แต่เวลานี้เองที่เหตุไม่คาดฝันพลันปรากฏ…

ปึง!

ประตูห้องระเบิดกระจุย ร่างผอมสูงหนึ่งพุ่งเข้ามา เมื่อเห็นภาพเหี้ยมโหดนองเลือดที่เกิดขึ้นในห้อง ดวงตาเขาก็แทบถลน ลงมืออย่างเดือดดาล

คนผู้นี้คือท่านลู่!

ภาพมาถึงตรงนี้แล้วพลันสลายหายไป

หลินสวินกำสองหมัดแน่นนานแล้ว เล็บจิกเข้าไปกลางฝ่ามือ ข้อนิ้วล้วนซีดขาว

ลมหายใจเขากระชั้นถี่ นัยน์ตาคั่งโลหิต หน้าคล้ำเขียวหาใดเปรียบ

ภาพพวกนี้ล้วนเป็นความทรงจำของปาฉี เห็นได้ว่ากระจัดกระจายไม่สมบูรณ์ แต่ก็พอจะทำให้หลินสวินเห็นว่าเหตุการณ์นองเลือดของตระกูลหลินเปิดฉากอย่างไร!

…

เมื่อภาพปรากฏอีกครั้ง ตระกูลหลินแห่งภูเขาชำระจิตก็ถูกทะเลเพลิงโหมกระหน่ำปกคลุมแล้ว

ปาฉียืนอยู่กลางอากาศ มือซ้ายจับตัวอวิ๋นชิ่งไป๋ไว้แน่น

อวิ๋นชิ่งไป๋กลับแผดเสียงคำราม ‘เพราะอะไร แค่ชิงชีพจรปราณวิญญาณต้นกำเนิดมาก็พอแล้วไม่ใช่หรือ ทำไมต้องฆ่าคนด้วย!?’

‘ไร้เดียงสา!’

สายตาปาฉีมองไปยังเวิ้งฟ้า ในส่วนลึกของความมืดนั้น พลังระเบียบต้องห้ามม้วนซัดรุนแรง ชายหญิงคู่หนึ่งกำลังสู้กันอย่างดุเดือดอยู่ในนั้น

พูดให้ถูกคือผู้หญิงคนนั้นสู้อยู่คนเดียว นางสวมชุดกระโปรงเขียว ผมดำพลิ้วไหว ทั่วร่างแผ่อานุภาพน่าหวาดกลัวไร้ขอบเขต

‘เห็นหรือยัง หากไม่ได้พลังเจตจำนงของท่านจอมจักรพรรดิคนนั้น เจ้าคิดว่า… ที่นี่จะเป็นสถานที่ซึ่งใครมาได้ตามใจชอบหรือ’

เสียงของปาฉียังคงเย็นชา แต่กลับเจือความประหวั่นพรั่นพรึงอย่างไม่อาจระงับ

แต่อวิ๋นชิ่งไป๋กลับฟังไม่ออกนานแล้ว เขาเหมือนเสียสติ หวีดร้องลั่นอย่างต่อเนื่อง ‘เพราะอะไร เพราะอะไร…’

‘ท่านลู่ รีบพาลูกของข้าหนีไป!’

ส่วนลึกของความมืดบนเวิ้งฟ้า เสียงที่ร้อนรนหาใดเปรียบของหญิงสาวดังขึ้น ‘ต้อง… ต้องให้เขาใช้ชีวิตต่อไปให้ดี!’

‘คุณหนู…!’

ลู่ป๋อหยาที่ร่างสูงผอมบางโกรธจนผมตั้ง แผดเสียงคำรามราวกับสัตว์ป่า เต็มไปด้วยความเดือดดาลและคลุ้มคลั่ง

‘เร็วเข้า!’

หน้าเงาร่างของผู้หญิงคนนั้นพลันปรากฏกระบี่มรรคเล่มหนึ่งก่อนสะบัดเบาๆ

ฟ้าดินที่ถูกพลังระเบียบต้องห้ามปกคลุมถูกเฉือนออกเป็นรอยแยกมหึมา ทะยานไปสู่โลกภายนอกอย่างแข็งกร้าว

ตูม!

ภาพแตกเป็นเสี่ยงไปอีกครั้ง

หลินสวินสีหน้าปรวนแปรไม่หยุด ในหัวยังปรากฏเงาร่างของหญิงสาวที่สู้กับพลังระเบียบต้องห้ามคนนั้น

ชุดกระโปรงเขียว ผมดำพลิ้วไหว ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายที่น่ากลัวไร้ขอบเขต

ท่านลู่เรียกนางว่าคุณหนู

ส่วนนางก็สะบัดกระบี่ฟันฟ้าดิน เปิดทางรอดชีวิตจากพลังระเบียบต้องห้ามที่ปกคลุมให้ท่านลู่