ตอนที่ 2111 ไม่เสื่อมไม่ดับ เกรียงไกรเพียงข้า

ตอนที่ 2111 ไม่เสื่อมไม่ดับ เกรียงไกรเพียงข้า

กล่าวพลาง ชิงอิงเล่าเรื่องหนึ่งให้หลินสวินฟัง

ไม่กี่เดือนก่อนหลังจากหลินสวินสังหารมหาจักรพรรดิปาฉี สำนักโบราณจรัสเทพส่งจักรพรรดิกระบี่เทียนฉงออกมา ส่วนแดนกษิติครรภ์ส่งจักรพรรดิธรรมเทียนตูออกมาหมายจะตามฆ่าหลินสวิน

ทั้งสองต่างเป็นพวกน่าสะพรึงที่ถูกเรียกว่า ‘สามยอดนักฆ่า’ พลังต่อสู้ของแต่ละคนล้วนอยู่เหนือกว่ามหาจักรพรรดิปาฉี ซ้ำสิ่งที่เชี่ยวชาญที่สุดก็คือมรรคแห่งการลอบสังหาร

แต่ระหว่างทางทั้งสองต่างถูกหยุดยั้ง

ผู้ที่ลงมือก็คือจักรพรรดิยุทธ์เมี่ยฉยงและต้าหวงที่อยู่ใต้อาณัติของเจ้าหอวิหคทองแดง

เมื่อได้รู้เรื่องเหล่านี้ หลินสวินยังเสียวสันหลังวาบระลอกหนึ่ง เพิ่งตระหนักเอาป่านนี้ ว่าที่แท้ในเงามืดศิษย์พี่รองก็ช่วยตนสลายเคราะห์สังหารล้นฟ้าครั้งหนึ่งตั้งแต่ต้น!

และก็เป็นเวลานี้ หลินสวินถึงรู้ฐานะของชายผีสุราและหมาขนทองที่นำทางตนบนมหาสมุทรเลือดไร้สงบก่อนหน้านี้

และเริ่มเข้าใจเจตนาของศิษย์พี่รองเพิ่มขึ้นมาเล็กน้อยแล้วเช่นกัน

ไม่ใช่ไม่พบ หากแต่เขาแค่อยากดูว่าตนจะมีศักยภาพมากน้อยแค่ไหนต่างหาก!

และแดนปรินิพพานที่จะปรากฏหนึ่งปีหลังจากนี้ ก็คือบททดสอบอย่างหนึ่ง

คิดๆ แล้วหลินสวินก็เอ่ยถาม “แม่นางเคยบอกว่าหากข้ามาพบเจ้า ก็จะบอกเรื่องที่เป็นประโยชน์ไร้โทษเรื่องหนึ่งแก่ข้า นี่คือเรื่องอะไรเล่า”

ชิงอิงระบายยิ้มกล่าวว่า “ผู้อาวุโสจ้งชิวศิษย์พี่รองของคุณชาย ปีนั้นก็แจ้งมรรคบรรลุจักรพรรดิ ก้าวสู่เส้นทางมกุฎจักรพรรดิในแดนอำพรางแห่งนี้ ยามนี้ปราณของคุณชายก็อยู่ระดับมกุฎกึ่งจักรพรรดิสามชั้นฟ้าแล้ว จำเป็นต้องเตรียมพร้อมเพื่อการแจ้งมรรคบรรลุจักรพรรดิเช่นกัน เรื่องดีที่ว่าก็เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้”

แม้หลินสวินจะเตรียมใจมาแล้ว ก็ยังถูกประโยคนี้ทำให้ตกใจอยู่ดี เป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับการแจ้งมรรคบรรลุจักรพรรดิหรือ

นี่เป็นถึง ‘เรื่องดี’ ที่เขาคิดไม่ถึงอย่างสิ้นเชิงเรื่องหนึ่ง!

“นี่ก็เป็นสิ่งที่ศิษย์พี่รองของข้าจัดเตรียมหรือ” หลินสวินกล่าว

ชิงอิงพยักหน้ากล่าวว่า “เกี่ยวข้องกับผู้อาวุโสจ้งชิวจริงๆ แต่เรื่องนี้ก็เกี่ยวข้องกับคนที่คุณชายคิดไม่ถึงด้วย”

หลินสวินอึ้งไป “โปรดชี้แนะด้วย”

“จักรพรรดิกระบวนลู่” ริมฝีปากชิงอิงชื่อนี้ออกมาเบาๆ เนตรดาราเผยแววเลื่อมใสจากจากใจ

มือที่เพิ่งยกถ้วยชาขึ้นของหลินสวินค้างอยู่ตรงนั้น กล่าวว่า “เจ้าว่าใครนะ”

ชิงอิงกล่าวอย่างจริงจัง “จักรพรรดิกระบวนลู่ หรือก็คือท่านลู่ที่เลี้ยงดูท่านจนเติบใหญ่”

ภายในใจหลินสวินประหนึ่งแม่น้ำพลิกสมุทรคว่ำก็ไม่ปาน แววตาล้วนอึ้งค้างไป แดนอำพรางของเรือนเร้นหมอกแห่งนี้ เรื่องดีที่เกี่ยวข้องกับการแจ้งมรรคบรรลุจักรพรรดิ ไปเกี่ยวข้องกับท่านลู่ได้อย่างไรกันเล่า

ชั่วขณะนี้เขายังอดอึ้งงันอยู่ตรงนั้นไม่ได้

หลายปีมานี้หลินสวินมั่นใจว่าท่านลู่ที่ถูกเหยี่ยนซิงไล่ฆ่ายังไม่ตาย แต่ท่านลู่ไปอยู่ที่ไหนกันแน่เขาเองก็ไม่รู้

ไม่มีเบาะแสใดๆ สักนิด!

เสียงเสนาะหูดึงดูดเป็นเอกลักษณ์ของชิงอิงดังขึ้น “จักรพรรดิกระบวนลู่ถูกผู้แข็งแกร่งทั่วหล้าขนานนามว่าจักรพรรดิไร้มงกุฎ คนทั่วหล้าน้อยคนนักจะรู้ว่าจักรพรรดิกระบวนลู่ยังมีอีกหนึ่งฐานะ นั่นก็คือเจ้าของเรือนเร้นหมอก”

“หากไม่ใช่เพราะแผนการของผู้เฒ่าเช่นเขา พลังของเรือนเร้นหมอกไม่มีทางกระจายอยู่ทั่วทางเดินโบราณฟ้าดาราเช่นปัจจุบันเด็ดขาด”

“แม้แต่ผู้อาวุโสจ้งชิวยังคิดว่า หากไม่ใช่เพราะข้อจำกัดเรื่องพลังปราณ ความสำเร็จในมหามรรคของจักรพรรดิกระบวนลู่ต้องไม่ต่ำกว่าเขาอย่างแน่นอน!”

“ถึงอย่างไรในศึกมรรคของเหล่าจักรพรรดิสมัยบรรพกาล จักรพรรดิกระบวนลู่ซึ่งมีปราณระดับกึ่งจักรพรรดิ ก็สามารถวางกระบวนสังหารไร้ชีพที่เป็นกระบวนอันดับเก้าทั่วหล้า สังหารห้าจักรพรรดิห้าคน ทำร้ายจักรพรรดิบาดเจ็บสาหัสแปดคน ทำให้ทั่วทั้งฟ้าดาราสะท้านสะเทือนเพราะเรื่องนี้”

“สามารถจินตนาการได้ว่าหากจักรพรรดิกระบวนลู่บรรลุจักรพรรดิอย่างแท้จริง พลังที่เขาครอบครองจะแข็งแกร่งขนาดไหน”

เอ่ยถึงตอนท้ายเสียงของชิงอิงยังเจือแววหวนรำพึงเสี้ยวหนึ่งอย่างอดไม่ได้ ไม่ปิดซ่อนความเลื่อมใสในใจสักนิด

หลินสวินฟังอย่างอึ้งงัน

สิ่งที่นึกถึงในสมอง กลับเป็นสมัยยังเด็กยามอยู่ในคุกใต้เหมือง เฒ่าชราที่นิสัยเกรี้ยวกราดเจ้าอารมณ์ ท่านลู่ที่มีข้อเรียกร้องเข้มงวดต่อการฝึกฝนวิถีสลักวิญญาณของตนคนนั้น…

ที่แท้เขาไม่เพียงเป็นท่านอาจารย์ของจ้าวหยวนจี๋จักรพรรดิแห่งจักรวรรดิจื่อเย่า ไม่เพียงเปิดสำนักศึกษามฤคมรกต และไม่เพียงทิ้งมรดกมังกรเคราะห์เก้ากระบวนแปรไว้ในภาคีนักสลักวิญญาณ

เขายังเป็นถึง ‘จักรพรรดิไร้มงกุฎ’ ที่เคยชื่อเสียงเลื่องระบือฟ้าดารา เป็นเจ้าเรือนเร้นหมอกในโลกมืดอีกด้วย!

หลินสวินถาม “เจ้าเล่า เกี่ยวข้องอย่างไรกับท่านลู่”

“ข้า?”

ชิงอิงครุ่นคิดคราหนึ่งถึงค่อยเอ่ยว่า “ตั้งแต่ข้าจำความได้ ข้าก็ช่วยเขาจัดการงานทุกอย่างในเรือนเร้นหมอก ข้าเคยกราบเขาเป็นอาจารย์ ทว่าเขาไม่เคยตอบรับ แต่เขาไม่ก็ไม่เคยห้ามยามข้าไปอ่านตำราเกี่ยวกับมรรคสลักวิญญาณบางส่วนที่เขาเขียนเองกับมือ”

เนตรดาราคู่นั้นของนางผุดแววผิดหวังเสี้ยวหนึ่ง “ในใจข้ามองเขาเป็นบิดาหรืออาจารย์เสมอมา แต่เขาดูเหมือนจะปฏิบัติต่อข้าเป็นเพียงหญิงรับใช้ที่จัดการธุระคนหนึ่งมาแต่ไหนแต่ไร…”

หลินสวินเงียบกริบ

สำหรับเรื่องเช่นนี้ เขาเองก็ไม่สะดวกพูดอะไร

“ต่อมาหลังศึกมรรคของเหล่าจักรพรรดิยุคบรรพกาลปิดม่าน เขาก็หายตัวไป ผู้อาวุโสจ้งชิวเคยไปตามหาเขาแล้วแต่ก็หาไม่พบ และไม่กี่ปีมานี้เองที่ข้าเพิ่งรู้ว่าปีนั้นเขาไปสถานที่ที่มีชื่อว่าจักรวรรดิจื่อเย่า”

ชิงอิงกล่าวถึงตรงนี้ก็ทอดสายตามองหลินสวิน “ตอนนี้คุณชายน่าจะเข้าใจบ้างแล้ว หลังจากศึกมรรคของเหล่าจักรพรรดิ จักรพรรดิกระบวนลู่ก็ไปยังสถานที่ที่ท่านจากมาเมื่อสมัยเด็ก”

หลินสวินเองก็อดทอดถอนใจไม่ได้