ตอนที่ 2157 เขายอดยุทธ์ที่ปกคลุมด้วยระเบียบ

ขณะที่จ้องจดหมายในมือ แววตาจินเทียนเสวียนเยวี่ยก็เปลี่ยนเป็นเข้าใจยาก

“ที่แท้คุณชายสามซูชิงหานที่ชิงจู๋คนนี้ปรนนิบัติ ดันเป็นผู้เข้าวัฏจักรที่ตื่นรู้ก่อนข้าคนหนึ่ง…”

ใช่แล้ว ชิงจู๋ในขณะนี้ในร่างกายถูกจิตรับรู้ที่ตื่นขึ้นของจินเทียนเสวียนเยวี่ยแทนที่อยู่

“เจ้าหมอนี่เป็นคนดีจริงๆ”

จินเทียนเสวียนเยวี่ยหยิบคัมภีร์ลับฝึกปราณบนโต๊ะ ดวงตาเปี่ยมชีวิตชีวามีรอยยิ้ม

พอเข้าสู่โลกวัฏจักร มรดกและมรรควิถีในอดีตก็จะหายไป คิดจะเหยียบย่างบนมรรคาอีกครั้งก็ต้องหาวิชาฝึกปราณอื่น

จินเทียนเสวียนเยวี่ยพบว่าตนโชคดี เพิ่งตื่นรู้ก็ได้วิชาฝึกปราณที่ผู้เข้าวัฏจักรอีกคนทิ้งไว้ให้

มิหนำซ้ำพอนางประเมินก็ดูออก ว่าวิชาฝึกปราณนี้ไม่ธรรมดาเป็นอย่างยิ่ง!

แต่ไม่นานนักจินเทียนเสวียนเยวี่ยก็ชะงักไป เอาจดหมายกับคัมภีร์ลับฝึกปราณมาวางไว้ตรงหน้าด้วยกัน มองดูลายมือแต่ละตัวนั้น ในใจก็ให้เกิดความรู้สึกคุ้นเคยอย่างหนึ่ง

แต่จินเทียนเสวียนเยวี่ยแยกไม่ออกว่าความรู้สึกคุ้นเคยนี้มาจากชิงจู๋หรือมาจากตัวนางเอง

อึ้งเหม่อไปครู่ใหญ่ จินเทียนเสวียนเยวี่ยจึงเริ่มจัดระเบียบความทรงจำของชิงจู๋

ไม่นานนักนางก็พบว่าตั้งแต่เล็กจนโต ในความทรงจำของชิงจู๋แทบจะมีแต่เรื่องที่เกี่ยวกับนางและคุณชายสามซูชิงหานของนางผู้นั้น

เป็นเพื่อนเล่นกันแต่เด็กโดยไม่คิดอะไรมาก เติบโตและใช้ชีวิตมาด้วยกัน ชิงจู๋อายุมากกว่าหน่อย ในใจจึงมองซูชิงหานเป็นน้องชายมาตลอด

พร้อมๆ กับอายุที่เพิ่มมากขึ้น ความสัมพันธ์ของชิงจู๋กับซูชิงหานก็ยิ่งสนิทชิดเชื้อ

ครู่ใหญ่จินเทียนเสวียนเยวี่ยรำพึงในใจอย่างอดไม่ได้ นี่เป็นพี่สาวที่ร่าเริงและใส่ใจจริงๆ ถ้าไม่ได้นางอยู่เคียงข้าง เกรงว่าซูชิงหานที่ฝึกปราณไม่ได้คนนี้คงจะโดดเดี่ยวมากกระมัง

หืม?

ไม่นานนักจินเทียนเสวียนเยวี่ยก็จับความทรงจำที่ต่างออกไปบางอย่างได้ ความทรงจำเหล่านี้เกิดขึ้นเมื่อครึ่งปีก่อน

ตอนนั้นจู่ๆ ชิงจู๋ก็พบว่าคุณชายสามเหมือนโตขึ้นชั่วข้ามคืน…

และด้วยความรู้สึกและภาพความทรงจำเหล่านี้ของชิงจู๋ ก็ทำให้จินเทียนเสวียนเยวี่ยได้เห็นซูชิงหานที่แตกต่างจากเมื่อก่อน

นางตัดสินได้ทันที ว่าผู้เข้าวัฏจักรที่อยู่ในร่างซูชิงหานตื่นรู้ในตอนนั้น!

แต่ว่า…

พอนางเห็นซูชิงหานที่เปลี่ยนไปเป็นคนละคน ในใจจินเทียนเสวียนเยวี่ยก็มีความรู้สึกคุ้นเคยปรากฏขึ้นอีกอย่างอดไม่ได้

ความรู้สึกนั้นคล้ายกับเคยเห็นที่ไหนมาก่อน ทั้งยังคุ้นเคยมากด้วย…

สักพักจินเทียนเสวียนเยวี่ยก็ใจสั่น ในสมองเหมือนมีสายฟ้าพริบวาดผ่านไป ทำลายหมอกหนาที่โอบล้อมอยู่

“เป็นคุณชายนี่เอง!”

“ต้องเป็นเขาแน่!”

พริบตานั้นในที่สุดจินเทียนเสวียนเยวี่ยก็เข้าใจแล้ว ว่าความรู้สึกอันคุ้นเคยนั้นมาจากไหนกัน

รูปลักษณ์ของคนผู้หนึ่งเปลี่ยนได้ แต่ลายมือของเขา อิริยาบถของเขา นิสัยที่เคยชินตอนกระทำการต่างๆ ของเขากลับเปลี่ยนได้ยากนัก!

แต่ก่อนจินเทียนเสวียนเยวี่ยเคยติดตามข้างกายหลินสวินเดินทางไปในโลกใหญ่หงเหมิง คุ้นเคยกับอิริยาบถและนิสัยของเขาเป็นที่สุด มาคิดดูตอนนี้ จะไม่รู้ได้อย่างไรว่าคนที่ตื่นรู้ในร่างซูชิงหานก็คือจิตสำนึกของหลินสวิน

ความยินดียากบรรยายผุดขึ้นในใจจินเทียนเสวียนเยวี่ย นางคิดไม่ถึงว่าหลังจากเข้าสู่โลกกำลังภายในจะได้มาติดตามข้างกายหลินสวินด้วยวิธีเช่นนี้

ที่อัศจรรย์ยิ่งกว่าก็คือ ฐานะของนางกับฐานะของหลินสวินในตอนนี้ยังมีความสัมพันธ์เป็นเพื่อนสมัยเด็กที่โตมาด้วยกันแต่เล็กจนโต

นี่… หรือจะเป็นลิขิตสวรรค์

จินเทียนเสวียนเยวี่ยจิตใจไหวกระเพื่อม ดวงตาฉายแววประหลาดไม่ขาดสาย

แต่ทันใดนั้นความผิดหวังอย่างไร้สาเหตุก็ผุดขึ้นในใจ

คุณชายเขา… จากไปแล้ว!

จินเทียนเสวียนเยวี่ยอ่านเนื้อหาที่อยู่บนจดหมาย และตระหนักได้ทันทีว่าที่หลินสวินไปเข้าร่วมงานประลองยอดยุทธ์ครั้งนี้ จะต้องคิดว่าในการประลองใหญ่ขนาดนี้ สามารถทิ้งเจตจำนงมหามรรคของตนไว้ในโลกกำลังภายในแห่งนี้ได้เป็นแน่!

ถึงกับว่าหลังจากเขาทำได้ถึงขั้นนี้ เป็นไปได้สูงมากที่จะออกไปจากโลกกำลังภายใน…

ความยินดีปรีดาเต็มอกจินเทียนเสวียนเยวี่ยหายไป ในใจว่างเปล่า

ยังไม่ทันได้พบก็จากกันเสียแล้ว!

“ไม่ได้ ข้าต้องไปหาคุณชาย ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องพบหน้าให้ได้พบสักครั้ง…”

จินเทียนเสวียนเยวี่ยสูดหายใจลึกเฮือกหนึ่ง ทำการตัดสินใจ

……

เมืองหลวงราชวงศ์ต้าเฉียน

หอบรรลุเมฆ ที่นี่เป็นสถานที่รวมตัวซึ่งเฉียนอวี้หลิวนัดไว้กับหลินสวิน

“พี่ซู เจ้าบอกความจริงมา เจ้าเป็นผู้เข้าวัฏจักรใช่ไหม”

ทันทีที่ได้พบกันเฉียนอวี้หลิวก็เอ่ยถามทันที แววจริงจังอันหาได้ยากเผยบนใบหน้าเรียวพริ้มพรายเหนือธรรมดา

หลินสวินพยักหน้า ดูเยือกเย็นนัก

“เป็นเช่นนี้ดังคาด” ดวงหน้างามเฉียนอวี้หลิวซับซ้อน คล้ายผิดหวังอยู่บ้าง “เช่นนี้แล้ว ภายหน้าเจ้ายังต้องจากโลกนี้ไปใช่ไหม”

หลินสวินมองเฉียนอวี้หลิวแปลกๆ อยู่บ้าง เอ่ยว่า “เป็นเช่นนี้จริงๆ”

เฉียนอวี้หลิวสูดหายใจลึกเฮือกหนึ่ง “ข้าเฉียนอวี้หลิวโตจนป่านนี้ยังเพิ่งเคยพบคนที่ไม่ได้มาจากโลกนี้เป็นครั้งแรก ก่อนเจ้าจากไป จะเล่าเรื่องโลกที่เจ้าอยู่แห่งนั้นให้ข้าฟังได้หรือไม่”