ตอนที่ 2165 ก้าวลำพังในมหาสมุทรวิญญาณ เหยียบย่างสู่หยั่งสัจจะ

ตอนที่ 2165 ก้าวลำพังในมหาสมุทรวิญญาณ เหยียบย่างสู่หยั่งสัจจะ

โลกมหาสมุทรวิญญาณ

ในอารามทรุดโทรมที่อยู่กลางป่าเขาแห่งหนึ่ง เปลวไฟลุกโชน

เด็กหนุ่มบัณฑิตที่สวมอาภรณ์เก่าซอมซ่อคนหนึ่งนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น ถือม้วนตำราในมือ กำลังอ่านอย่างจดจ่อ หว่างคิ้วฉายแววมุ่งมั่น

เด็กหนุ่มบัณฑิตนามหลันอวี่ชิง ถือกำเนิดในครอบครัวที่แร้นแค้น เพื่อจะให้เขาได้เรียนหนังสือ บิดามารดาเเทบจะใช้ของทุกชิ้นในบ้าน

และตอนนี้เขาเดินทางอยู่กลางป่าเขา เพื่อจะมุ่งหน้าไปสอบที่เมืองหลวง ไขว่คว้าชื่อเสียงความสำเร็จ

ลมหนาวระลอกหนึ่งพัดมา ประตูอารามบานใหญ่ที่ปิดสนิทถูกพัดจนเกิดเสียงดังปึงๆ

จากนั้นเงาตะคุ่มที่บิดเบี้ยวสายหนึ่งลอดผ่านช่องประตูเข้ามา กลายเป็นผีที่หน้าเขียวเขี้ยวคม ทั่วร่างมีหมอกควันพวยพุ่งตนหนึ่ง

หลันอวี่ชิงสะดุ้งตกใจ ความคิดแรกในสมองไม่ใช่กริ่งเกรง หากแต่คิดว่าถ้าตนตายไปบิดามารดาอายุมากที่อยู่ในบ้านจะทำอย่างไร…

อารามทรุดโทรมลมพัดกระหน่ำ ผีแลบลิ้นสีแดงฉานออกมา ม้วนเกี่ยวรอบลำคอของหลันอวี่ชิงราวกับผืนแพรก็ไม่ปาน

จบกัน!

หลันอวี่ชิงอดหลับตาไม่ได้ ในใจเศร้าสะท้าน บิดามารดากินน้อยใช้สอยประหยัด ไม่ง่ายกว่าจะเลี้ยงตนจนเติบใหญ่ แต่เขายังไม่ทันได้ตอบได้แทนคุณก็จะสิ้นชีพในอารามร้างแห่งนี้แล้ว… สวรรค์ไม่ยุติธรรมปานใด!

คอเขารัดแน่น รู้สึกเพียงว่าลำคอถูกรัดพัน เบื้องหน้าพร่าเลือนจวนจะสิ้นสติรอมร่อม

ผีหน้าเขียวเขี้ยวคมเห็นเช่นนี้ก็อดเผยรอยยิ้มหยันออกมาไม่ได้ บัณฑิตตัวน้อยเลี่ยงไม่ได้ที่จะขี้ขลาดเกินไป ถึงกับถูกทำให้ตกใจจนเป็นลมไปทั้งอย่างนี้…

ลิ้นสีแดงฉานของมันออกแรงมากขึ้น หมายจะม้วนร่างของหลันอวี่ชิงเข้าปาก

และในเวลานี้ดวงตาที่ปิดสนิทของหลันอวี่ชิงพลันเบิกโพลง นัยน์ตาคู่นั้นลุ่มลึกดุจหุบเหวใหญ่ที่มองไม่เห็นจุดสิ้นสุด ทำให้ผู้คนใจผวา

ผีหน้าเขียวเขี้ยวคมอึ้งไป

“ไสหัวไป!”

เสียงหนึ่งเปล่งออกมาจากปากหลันอวี่ชิง

คำเดียว ลิ้นยาวแดงฉานที่เดิมเกี่ยวรัดบนลำคอเขาพลันแตกระเบิดเป็นเสี่ยงๆ

ผีตนนั้นเจ็บปวด เพิ่งคิดจะหลบก็ถูกคลื่นเสียงอันน่าสะพรึงซัดโดน ชั่วพริบตาก็จิตสิ้นวิญญาณสลาย มลายหายไปในอากาศ

“เจ้าหมอนี่ ช่างเป็นบัณฑิตที่มีเคราะห์มากจริงๆ…” หลันอวี่ชิงพึมพำกับตัวเอง

ขณะพูดกลิ่นอายรอบกายเขาพลิกม้วน ชั่วอึดใจก็กลายเป็นผู้มีปราณขอบเขตมกุฎระดับจิตผสานวิญญาณขั้นสัมบูรณ์คนหนึ่ง!

คนที่ตื่นรู้ภายในร่างของหลันอวี่ชิงย่อมเป็นหลินสวิน

เขาหยัดตัวลุกยืน เปิดประตูอารามเก่าโทรมบานใหญ่ มองป่าเขาที่มืดสนิทนั่นแล้วเปล่งเสียงกังวานดุจกลองระฆังออกมา

“ภูตผีเร่ร่อนก็กล้ารบกวนข้าคนแซ่หลินฝันหวาน ไม่รู้จักดีชั่ว!”

ในรัตติกาลมืด มองเห็นว่าแถวๆ ป่าเขาที่มืดทึบแถบนั้นมีเสียงร้องโหยหวนสะอื้นไห้รุนแรงดังมาเป็นระลอก และไม่นานก็กลับสู้ความเงียบสงัดเหมือนก่อนหน้านี้

ที่แห่งนี้เดิมเป็นสุสานรกร้าง มักมีภูตผีวิญญาณร้ายปรากฏตัวเป็นประจำ เกือบร้อยปีมานี้ไม่มีใครกล้ามาเยือน

แต่ในคืนนี้ภูตผีเร่ร่อนทั้งหมดล้วนถูกเสียงสายหนึ่งของหลินสวินกำราบ!

แน่นอน หลินสวินทำเช่นนี้เพียงเพื่อระบายแค้นแทนหลันอวี่ชิง

เขาเชื่อมต่อกับความทรงจำของหลันอวี่ชิงแล้ว ค่อนข้างยอมรับและชื่นชมเด็กหนุ่มบัณฑิตที่ฐานะยากจนคนนี้

ใจกตัญญูบริสุทธิ์ ประพฤติตนมีเมตตา ที่หาได้ยากคือตัวอยู่ในสภาพยากจนข้นแค้น แต่กลับมีอุดมการณ์เทียมฟ้า

คนเช่นนี้ชะตากลับมากเคราะห์ ล้มลุกคลุกคลานมาจนป่านนี้ ทำเอาหลินสวินยังทนไม่ได้ไปพักหนึ่ง

‘พบกับข้า อย่างน้องก็สามารถทำให้ภาคภายหน้าเจ้าไม่ต้องเป็นทุกข์อีกต่อไปแล้วกระมัง…’

ในวันนี้หลินสวินเข้าสู่วัฏจักร ก้าวสู่โลกมหาสมุทรวิญญาณ ใช้สถานะของหลันอวี่ชิงเดินทางทั่วหล้า

…

โลกแห่งนี้มีมหาสมุทรที่ชื่อ ‘มหาสมุทรวิญญาณ’ แห่งหนึ่ง ถูกขนานนามว่าแดนศักดิ์สิทธิ์ใจกลางระดับมหาสมุทรวิญญาณทั่วหล้า

ลือกันว่าส่วนลึกของมหาสมุทรนี้มีศุภโชคสูงสุด เพียงแต่ในอดีตถึงบัดนี้มีคนสามารถเข้าไปในนั้นได้น้อยนัก

หนึ่งปีต่อมา

ริมฝั่งมหาสมุทรวิญญาณ

หลันอวี่ชิงพลันสะดุ้งตื่น

เขาอึ้งค้างอยู่เนิ่นนาน กว่าจะพบว่าในอกของตนซ่อนม้วนตำราเล่มหนึ่งเอาไว้ ในม้วนตำราบันทึกเรื่องราวต่างๆ ที่เขาทำในช่วงหนึ่งปีมานี้

เรื่องเหล่านั้นแปลกหน้าขนาดนั้น แต่เมื่อคิดโดยละเอียดกลับคุ้นเคยถึงเพียงนั้น

จิตสำนึกของหลันอวี่ชิงเลือนราง ก่อนหน้านี้นานมาแล้วเขาเคยอ่านม้วนตำราเล่มหนึ่ง ในตำราบันทึกเรื่องมหัศจรรย์ที่ชื่อว่า ‘ความฝันในหนานเหลียง’ เอาไว้

เพียงแต่เขากลับคิดไม่ถึงว่า เรื่องราวที่วิเศษมหัศจรรย์เช่นนี้จะเกิดขึ้นกับตัวเอง!

“ไม่ว่าเจ้าเป็นใคร บุญคุณในวาสนาเช่นนี้ ข้าหลันอวี่ชิงไม่อาจลืมเลือนไปชั่วชีวิต วันหน้าหากมีโอกาสย่อมต้องตอบแทนบุญคุณทั้งหมดแน่!”

เนิ่นนานหลันอวี่ชิงหยัดตัวขึ้น ก่อนจะคารวะไปทางส่วนลึกของมหาสมุทรวิญญาณ

และในเวลานี้หลินสวินได้ออกจากโลกมหาสมุทรวิญญาณแห่งนี้เรียบร้อยแล้ว

ในช่วงเวลาหนึ่งปีนี้เขาเดินทางทั่วหล้า ชมภูผาธารา หยั่งถึงมหามรรค ปราณเหยียบย่างสู่ขอบเขตมกุฎระดับมหาสมุทรวิญญาณอย่างราบรื่น

และภายหลังจึงเข้าสู่มหาสมุทรวิญญาณ โจมตีคู่ต่อสู้คนแล้วคนเล่ามจนปราชัยเหนือสายน้ำแห่งกาลเวลา สุดท้ายก็แจ้งมรรควิถีแห่งตน เรียกได้ว่าไร้ศัตรูในระดับมหาสมุทรวิญญาณนับจาอดีตถึงปัจจุบัน!

ก่อนจากไป เขาได้บันทึกประสาบการณ์หนึ่งปีนี้ทีละอย่างทิ้งไว้ให้หลันอวี่ชิง

คนดีย่อมสมควรได้รับสิ่งดีๆ ตอบแทน

…

โลกหยั่งสัจจะ

ตอนที่หลินสวินตื่นรู้ ก็อยู่ในร่างของท่านอ๋องที่สูงศักดิ์คนหนึ่ง

นี่คือคุณชายเสเพลที่รักสนุกลอยชาย ไม่เล่าเรียนไร้วิชานามว่าเหลียงเซียว ปกติชื่นชอบเพียงเที่ยวหอสุรา หลับนอนในหอนางโลม

ดังคำกล่าวที่ว่า ‘ควบม้าเลี้ยวลัดสะพานเล็ก นารีทั้งหอกวักมือเรียกหา’

โชคดีอย่างเดียวคือคุณชายเสพลคนนี้ไม่ได้มีพฤติกรรมชั่วร้าย ตรงข้ามกลับเป็นคุณชายสูงส่งที่เจ้าสำราญผ่าเผยในสายตาของหญิงในหอนางโลม

ที่น่าเสียดายคือ ในสายตาของบิดามารดาญาติมิตรของเขา เขาก็คือคุณชายรักสนุกที่ไม่เอาการเอางาน สร้างความเสื่อมเสียแก่ตระกูลคนหนึ่ง ทำให้บนล่างทั้งตระกูลต่างรู้สึกผิดหวัง

สำหรับเรื่องนี้เหลียงเซียวไม่สนใจ หลินสวินก็ย่อมไม่สนใจอยู่แล้ว