ตอนที่ 2181 ข้าจะยืนอยู่เบื้องหน้าเจ้าตลอดไป

การต่อสู้ครั้งนี้ดำเนินมาสามเค่อแล้ว

ความอันตราย ยากลำบาก คาวเลือด เต็มไปด้วยบรรยากาศปานกดดันและสิ้นหวัง

สัตว์ประหลาดฟ้าดาราที่ตายในมือของหลินสวินและซย่าจื้อ อย่างน้อยก็สามร้อยตัวแล้ว ในนั้นไม่ขาดตัวที่เทียบเท่าระดับจักรพรรดิขั้นห้าและหก

และคนที่สังหารพวกร้ายกาจเหล่านี้ล้วนเป็นซย่าจื้อ

ใครต่างรู้ดี ว่าถ้าไม่ใช่เพราะมีซย่าจื้อ หลินสวินคนเดียวไม่มีทางยืนหยัดมาถึงตอนนี้ได้

แต่ตอนนี้ไม่มีกระบวนสังหารไร้ชีพและกระบวนค่ายกลมรรคสิ้นฟ้าอาสัญแล้ว แม้แต่ซย่าจื้อยังเต็มไปด้วยบาดแผล…

สถานการณ์อันตรายอย่างที่สุด!

เสียงที่เผยความสะใจเหล่านั้นยังคงดังขึ้น อีกทั้งยิ่งพูดยิ่งรุนแรง

จักรพรรดิสงครามเฟิงหลิงไฟสุมอก แต่ทำได้เพียงมองดูตาปริบๆ!

ทว่าทั้งหมดนี้เสมือนไม่ส่งผลกระทบต่อชายหญิงที่ยังคงอาบเลือดเข่นฆ่า

“เมื่อก่อนบาดแผลที่ข้าเคยได้รับรุนแรงกว่านี้ อันตรายที่ประสบก็ทำให้คนสิ้นหวังยิ่งกว่าตอนนี้ ดังนั้นเจ้าไม่ต้องเป็นห่วงว่าข้าจะยืนหยัดไม่ไหว”

หลินสวินหายใจหอบ บนใบหน้าขาวซีดประดับด้วยรอยยิ้ม คล้ายกับต้องการพิสูจน์ให้ซย่าจื้อเห็น เขาจึงยิ่งเข่นฆ่าอย่างดุดันขึ้น

ความจริงเขาเพียงแค่เป็นห่วงว่าซย่าจื้อจะปกป้องตนโดยไม่สนอะไรเพราะเห็นว่าตนบาดเจ็บรุนแรง

“หลายปีมานี้ข้าผ่านการต่อสู้เป็นตายอย่างน้อยก็มากกว่าร้อยครั้ง หลับใหลและนิพพานมาสิบกว่าครั้งแล้ว ตอนที่ย่ำแย่ที่สุดเหลือเพียงร่างกายที่แตกหักและจิตวิญญาณที่กำลังจะดับสลายเท่านั้น”

ซย่าจื้อเอ่ยปาก เสียงกระจ่างยังคงราบเรียบเหมือนที่ผ่านมา “ดังนั้นเรื่องแบบนี้เจ้าอย่ามาแข่งกับข้า”

ยามพูดนางกวัดแกว่งทวนในมือ แทงทะลุหัวสัตว์ประหลาดฟ้าดาราตัวหนึ่ง เลือดสดสาดกระเซ็นราวกับกระแสน้ำ

หลินสวินคลี่ยิ้ม “แข่งอะไร แข่งความน่าอนาถหรือ พวกเรา… น่าอนาถพอแล้ว”

ตอนที่พูดมุมปากมีเลือดไหลออกมา

ซย่าจื้อเงียบไปครู่หนึ่งก่อนเอ่ยว่า “ต่อไปจะไม่เป็นแบบนี้อีกแล้ว”

กลิ่นอายรอบตัวนางอันตรายและดุดันกว่าเดิม แต่หลินสวินสังเกตเห็นว่าในฝ่ามือขวาขาวผ่องที่กำทวนกระดูกขาวอยู่ของนาง มีเลือดแดงสดไหลพราก…

นี่ทำให้ในใจเขาตื่นตระหนก

สัตว์ประหลาดฟ้าดาราที่รับมือยากที่สุดและน่ากลัวที่สุดนั่น ซย่าจื้อจัดการเพียงลำพังแทบจะทั้งหมด นางบาดเจ็บเพราะเหตุนี้ไปแล้วเท่าไหร่กันแน่

นางไม่พูด แต่หลินสวินกลับไม่สามารถทนให้สถานการณ์เช่นนี้ดำเนินต่อไปได้อีก!

“รู้ไหม จำนวนครั้งที่ถูกเจ้าปกป้องมากขึ้น ในใจข้ากลับจะยิ่งไม่สบายใจ ข้าคิดมาตลอดว่าเมื่อไหร่ข้าหลินสวินจะสามารถไม่ต้องยืนอยู่ด้านหลังเจ้าอีกต่อไป”

หลินสวินสูดหายใจลึกคราหนึ่ง ดวงตาที่ประหนึ่งเต็มไปด้วยเลือดของหลินสวินเผยความแน่วแน่ “ตอนนี้ข้ามีคำตอบแล้ว ตั้งแต่นี้ไป ข้าจะยืนอยู่เบื้องหน้าเจ้าตลอดไป!”

กลิ่นอายอันตรายที่ไม่สามารถอธิบายได้แผ่ออกจากร่างที่เปื้อนเลือดและเต็มไปด้วยบาดแผลของหลินสวิน

เขาหันไปยิ้มให้ซย่าจื้อน้อยๆ “จำไว้ ตลอดไป!”

ตูม!

ราวกับทำลายพันธการสายหนึ่งบนร่างออกไป หลินสวินในตอนนี้ปลดปล่อยมรรควิถีทั้งตัวถึงที่สุด!

เสมือนเตาหลอมที่ผ่านการตีหลอมมานับพันครั้ง เดือดพล่าน ลุกโชน โคจรดุดันกลางลมคาวฝนเลือดนั้น!

“นี่…” จักรพรรดิสงครามเฟิงหลิงสั่นไปทั้งตัว เงยหน้าขึ้นโดยพลัน ก็เห็นเงาร่างสูงใหญ่ของหลินสวิน ตอนนี้ราวกับสุริยันดวงโตลุกโชนถึงที่สุด สาดแสงไร้จำกัด

“เจ้าหมอนี่คิดจะทำอะไร”

“ทะลวงระดับ!”

“น่าขัน! ใกล้ตายรอมร่อ ยังกล้าทะลวงระดับบรรลุจักรพรรดิ รนหาที่ตายจริงๆ!”

เหล่าสัตว์ประหลาดเฒ่าบนกำแพงเมืองหมื่นมรรคต่างตกใจ สังเกตเห็นว่ากลิ่นอายบนร่างหลินสวินกำลังเกิดการเปลี่ยนแปลงน่าตกใจ

บรรลุจักรพรรดิ!

คำนี้ตั้งแต่อดีตถึงปัจจุบันกักขังบุคคลโดดเด่นมาเท่าไรแล้ว

ตอนที่ทะลวงระดับนี้มีคนมากน้อยเท่าไรที่ร่วงหล่น

ในฐานะคนที่ผ่านมาก่อน สัตว์ประหลาดเฒ่าเหล่านี้รู้ดีว่าด่านการแจ้งมรรคบรรลุจักรพรรดินี้น่ากลัวและอันตรายเพียงใด

หวนคิดถึงยามพวกเขาทะลวงระดับ ใครบ้างที่ไม่ได้เตรียมพร้อมอย่างดี ไม่เพียงต้องวางกระบวนค่ายกลล่วงหน้า ยิ่งต้องให้ผู้อาวุโสมากมายคุ้มครองอยู่ข้างๆ กลัวเพียงว่าจะเกิดเรื่องไม่คาดฝันอะไรยามทะลวงระดับ

แต่เจ้าหลินสวินนี่ ต่อสู้มาถึงตอนนี้ ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลแล้ว ใกล้เผชิญความตาย ตรงหน้ายิ่งมีทัพใหญ่สัตว์ประหลาดโจมตีเข้ามาราวกับกระแสน้ำ

ภายใต้สถานการณ์ที่อันตรายอย่างที่สุดนี้ เขากลับเลือกจะทะลวงระดับ นี่ไม่ต่างอะไรกับการรนหาที่ตาย!

“ไม่ทะลวงระดับก็ตาย ทะลวงระดับก็ตาย เจ้าเศษเดนนี่เลือกทำเช่นนี้ตอนนี้ พิสูจน์ได้ชัดว่าเขาจนหนทางแล้ว จนตรอกสิ้น จำต้องเดิมพันทุกสิ่ง”

มีเฒ่าดึกดำบรรพ์เอ่ยเยาะ “น่าเสียดาย นี่ถูกกำหนดให้เป็นการดิ้นรนก่อนตาย!”

ตูม!

ตอนที่คุยกันนั้น กำแพงเมืองหมื่นมรรคที่ทอดยาวราวกับไร้สิ้นสุดขวางอยู่กลางฟ้าดาราพลันสะเทือนขึ้นมาในตอนนี้

ทันใดนั้นก็เห็นว่าในฟ้าดาราปรากฏเมฆเคราะห์สีดำไร้สิ้นสุด กลิ่นอายทำลายล้างที่อันตรายถึงชีวิตทับซ้อนกับพลังเคราะห์ระเบียบไร้เทียมทานอันคลุมเครือ แผ่ขยายออกมา

“โฮก!”

ทัพใหญ่สัตว์ประหลาดฟ้าดาราเหล่านั้นต่างแตกตื่น สัมผัสได้ถึงความน่ากลัวไร้สิ้นสุดด้วยสัญชาตญาณ

พวกมันส่งเสียงคำรามกึกก้อง ต่างหนีไปจากบริเวณนี้ หลบไปไกลไม่กล้าเข้าใกล้อีก