ตอนที่ 2223 ยอมแพ้?

ตอนที่ 2223 ยอมแพ้?

เมืองใบไม้ทองกว้างใหญ่อย่างที่สุด ครอบครองอาณาเขตไกลถึงหลายหมื่นลี้ ท้องถนนภายในนั้นแน่นขนัดดุจดั่งใยแมงมุม ตึกอาคารตั้งเรียงราย

แต่พวกหลินสวินไม่ได้รอนานนัก ก็มีคนใหญ่คนโตจากเผ่าจักรพรรดิเจินโห่วกลุ่มหนึ่งเคลื่อนย้ายผ่านอากาศมาเยือน

แต่ละคนไอสังหารพลุ่งพล่าน สั่นสะท้านเมฆลม ชักนำการเคลื่อนไหวสะเทือนเลื่อนลั่นกลางเมือง

ผู้นำคือชายเครายาวชุดม่วงคนหนึ่ง นัยน์ตาเขียวมรกตเจือประกายแสงอำมหิตเลือดเย็น ทั่วร่างคละคลุ้งอานุภาพน่าสะพรึงที่เป็นของระดับจักรพรรดิ

พวกเขาองอาจกึกก้อง เคลื่อนไหวดังกระหึ่มจากในเมือง เห็นได้ชัดว่าเย่อหยิ่งและทรงพลังหาใดเปรียบ

“ถึงขั้นมีคนกล้าวิ่งมาอาละวาดในเมืองพวกเรา ข้าว่าเขาคงคร้านจะมีชีวิคอยู่แล้ว!”

ชายที่ผมเขียวทั่วศีรษะคนหนึ่งน้ำเสียงเข้มขรึม

คนอื่นๆ ต่างก็ท่าทางโหดเหี้ยมอำมหิตเช่นกัน

ในแดนเจินหลงมีเผ่าเจินหลงเป็นประมุข ส่วนในเมืองใบไม้ทองก็มีพวกเขาเผ่าเจินโห่วเป็นประมุข!

ตอนนี้ถึงกับมีเผ่ามนุษย์ต้อยต่ำมุ่งหน้ามาหาเรื่อง นี่ทำให้คนของเผ่าจักรพรรดิเจินโห่วเหล่านี้ถึงขั้นไม่ค่อยอยากเชื่อเท่าใดนัก

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่พวกเหลือขออย่างเผ่ามนุษย์พวกนั้นกล้าโอหังปานนี้

“เอ๋ พวกเขาไม่ได้เผ่นหนี!”

ไม่นานพวกเขาทั้งขบวนก็มองเห็นพวกหลินสวินที่ยืนอยู่บนหอกำแพงเมือง ต่างอดแปลกใจไปพักหนึ่งไม่ได้

“อย่าบอกนะว่าคิดจะบุกเข้ามา”

ชายชุดม่วงที่เป็นผู้นำขมวดคิ้วมุ่น รู้สึกไม่ชอบมาพากล

“ผู้อาวุโสกลัวอะไร นี่เป็นถึงอาณาเขตของพวกเราเผ่าเจินโห่ว ต่อให้ราชันสวรรค์มาเองก็ต้องสวามิภักดิ์ต่อพวกเรา!”

ชายผมเขียวคนนั้นกล่าวแล้วพรวดพราดพุ่งออกไป “ข้าจะไปหยั่งเชิงความสามารถของสวะพวกนั้นก่อนสักหน่อย!”

สวบ!

เงาร่างของเขาเคลื่อนย้าย มาถึงเบื้องหน้าหอกำแพงเมืองนั้น กวาดสายตามองพวกหลินสวินปราดหนึ่ง น้ำเสียงอึมครึม “แค่พวกสวะอย่างพวกเจ้า…”

พูดยังไม่ทันจบก็เห็นซีดีดนิ้วคราหนึ่ง

ปัง!

เจ้าคนที่ผมเขียวทั่วศีรษะ จองหองและบุ่มบ่ามคนนี้ ร่างกายแตกระเบิดกลางทาง ละอองเลือดสาดกระเซ็นปานน้ำตก

หลินสวิน ซย่าจื้อ ต้าหวงล้วนสีหน้าราบเรียบ ทำเหมือนมองไม่เห็น

และห่างออกไปผู้แข็งแกร่งเผ่าเจินโห่วอย่างพวกชายชุดม่วงแต่ละคนล้วนไม่อยากเชื่อ ไม่พูดจาสักคำก็ฆ่าคนแล้ว?

พวกเขายังไม่เคยเจอศัตรูที่กร้าวแกร่งดุดันเช่นนี้มาก่อน!

“เจ้าของเรื่องมาแล้ว เจ้าลงมือหรือให้ข้าลงมือ” ซีเอ่ยถามเสียงเย็นใสกังวาน

“ข้าแล้วกัน”

หลินสวินเดินขึ้นไปข้างหน้า เพิ่งทำท่าจะพูดอะไรก็เห็นชายชุดม่วงที่เป็นผู้นำคนนั้นถึงกับโค้งตัวคารวะตรงๆ กล่าวอย่างหวาดหวั่นสั่นกลัว “ข้าน้อยโหวเทียนสิงเผ่าเจินโห่ว คารวะผู้อาวุโสทุกท่าน!”

ผู้แข็งแกร่งเจินโห่วใกล้ๆ เขาเหล่านั้นต่างพากันอึ้งงัน แทบจะกระโดดเหยงขึ้นมา เรื่องอะไรกัน

ห่างจากเมืองไปไม่ไกล ไม่ว่าสิ่งมีชีวิตเผ่าใดที่เป็นพยานเห็นภาพเหตุการณ์นี้ต่างก็มีอาการปากอ้าตาค้าง ‘จักรพรรดิสงครามเทียนสิง’ ของเผ่าเจินโห่วถึงกับโค้งคารวะต่อเผ่ามนุษย์ที่ต่ำต้อยพวกนั้น?

นี่บ้าไปแล้วชัดๆ!

หากแพร่ออกไปเผ่าเจินโห่วจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนได้อีก

แต่ก็มีสิ่งมีชีวิตมากมายตระหนักได้ว่าสถานการณ์ไม่ปกติ ผู้แข็งแกร่งเผ่ามนุษย์เหล่านั้น… เกรงว่าไม่ใช่มนุษย์ทั่วไปจะเทียบชั้นได้!

“ไม่ลงมือแล้ว?” หลินสวินคล้ายยิ้มแต่ไม่ได้ยิ้ม

โหวเทียนสิงเหงื่อกาฬท่วมศีรษะ กล่าวอย่างสั่นกลัว “ก่อนหน้านี้พวกข้าไม่มีตากันเอง หวังว่าใต้เท้าผู้อาวุโสทุกท่านจะเมตตาอย่าโกรธเคืองพวกข้าเลย”

ต้าหวงหัวเราะเยาะ “ระดับจักรพรรดิผู้สูงส่งกลับถูกทำให้ตกใจจนกลายเป็นสภาพนี้ ไม่เอาอ่าวจริงๆ!”

โหวเทียนสิงอักอ่วน ก้มหน้าต่ำ ยิ่งถ่อมตนมากขึ้นเรื่อยๆ “ผู้อาวุโสทุกท่าน หากไม่รังเกียจเชิญตามข้าน้อยไปเป็นแขกในเผ่าด้วย ไม่ว่าอย่างไร ครั้งนี้สรุปแล้วเผ่าเจินโห่วของพวกข้าก็มีความผิดค้ำคออยู่ก่อน พวกข้าย่อมต้องชดเชยสิ่งที่ทำผิดพลาด”

“ได้”

หลินสวินพยักหน้าตอบตกลง

โหวเทียนสิงคล้ายยกภูเขาออกจากทันที เผยรอยยิ้มกระตือรือร้นออกมา กล่าวว่า “ผู้อาวุโสทุกท่าน โปรดตามข้ามา”

จากนั้นเขาก็นำทางอยู่เบื้องหน้า พวกหลินสวินทั้งขบวนก็เดินตามอยู่ข้างหลัง

ในฐานะนายเหนือหัวที่ปกครองอาณาเขตสามสิบล้านลี้แถบนี้ ที่ตั้งของเผ่าจักรพรรดิเจินโห่วไม่ได้อยู่ในเมืองใบไม้ทองแห่งนี้ หากแต่ตั้งอยู่ในเทือกเขางามวิจิตรแถบหนึ่งที่อยู่ห่างจากเมืองนี้ออกไปแปดร้อยลี้ เรียกได้ว่าเป็นเขาแดนมงคลแห่งหนึ่ง

ในภูเขาประกายวิญญาณไหลเวียน แสงศักดิ์สิทธิ์คละคลุ้ง น้ำตกกระเซ็นน้ำพุไหลสาด ต้นไม้เก่าแก่กระจายทั่ว โถงเรือนเก่าแก่ตั้งตระหง่านเรียงรายให้เห็นทุกแห่งหน

โหวเทียนสิงพาพวกหลินสวินเข้าไปในโถงคฤหาสน์แห่งหนึ่ง หลังจากนั่งลงแล้วโหวเทียนสิงก็กล่าวขออภัยซ้ำแล้วซ้ำอีกก่อน จากนั้นจึงเอ่ยถามถึงสาเหตุการมาของพวกหลินสวิน

หลินสวินไม่มีอะไรต้องปิดบัง บอกกล่าวเรื่องที่จะมุ่งหน้าไปเผ่าเจินหลงให้ฟัง

“ทุกท่านจะไปเผ่าเจินหลงเพื่ออะไรหรือ” โหวเทียนสิงอดเอ่ยถามไม่ได้

ต้าหวงกล่าวอย่างเย็นเยียบ “นี่ใช่เรื่องที่เจ้าจะถามได้หรือ”

โหวเทียนสิงอึกอักทันที กล่าวว่า “ไม่ปิดบังผู้อาวุโสทุกท่าน ที่ตั้งของเผ่าเจินหลงอยู่ในส่วนลึกของทะเลตะวันออก นามว่า ‘วังมังกร’ แต่สถานที่แห่งนี้อยู่ที่ไหนกันแน่ เผ่าเจินโห่วของพวกข้าก็ไม่รู้แน่ชัดเช่นกัน”

พอเห็นหลินสวินขมวดคิ้ว โหวเทียนสิงก็รีบกล่าวเป็นพัลวัน “แต่ผู้อาวุโสทุกท่านวางใจ เผ่าเจินโห่วของข้าสามารถติดต่อกับผู้แข็งแกร่งเผ่าเจินหลงได้แน่”