ตอนที่ 2310 ระเบียบจ่อมจม

ตอนที่ 2310 ระเบียบจ่อมจม

กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นลอยคลุ้ง

บนยอดเขาหุบเหวโลหิตเหลือเพียงอวี้คุนจื่อคนเดียว

บรรยากาศกดดันและเงียบกริบ

หลินสวินไม่ได้ลงมือต่อ กล่าวว่า “ตอนนี้ข้าคนแซ่หลินก็จะให้เจ้าเลือกสองทางเหมือนกัน”

อวี้คุนจื่อสีหน้าเขียวสลับขาว ในใจพรุ่งพรูความอับอายและโศกเศร้าอย่างบอกไม่ถูก เจ้าสำนักสำนักโบราณจรัสเทพผู้สูงส่ง คนที่เป็นเหมือนนายเหนือหัวในโลกมืด แต่กลับตกอยู่ในสภาพสิ้นหวัง ชีวิตไม่ได้ขึ้นอยู่กับตัวเอง!

“ว่ามาเถอะ”

เสียงเขาแหบพร่าต่ำลึก

ใต้เชิงเขา ในใจเหล่าผู้กล้าต่างทอดถอนใจอย่างบอกไม่ถูก

การเข่นฆ่าครั้งหนึ่ง จักรพรรดิดุจผักหญ้า ถูกสังหารอย่างไร้ปรานี ใครไม่ได้เห็นเองกับตาย่อมไม่กล้าเชื่อ ว่าจักรพรรดิเต้ายวนที่เพิ่งมีปราณระดับจักรพรรดิขั้นสี่จะมีอานุภาพท่วมฟ้าเช่นนี้แล้ว

ตอนนี้คนสูงส่งระดับอวี้คุนจื่อยังจำต้องก้มหน้าเก็บงำ!

“ทางแรก บอกความลับในการควบคุมพลังเขาลูกนี้ ข้าคนแซ่หลินจะให้เจ้าเหลือศพสภาพสมบูรณ์ อยู่ได้ในโลกสืบไปได้”

ทันทีที่หลินสวินเอ่ยประโยคนี้ออกมา อวี้คุนจื่อก็โกรธจนหัวเราะ “เป็นเช่นนี้ดังคาด!”

ในที่สุดเขาก็เข้าใจสาเหตุแล้วว่าทำไมในการต่อสู้ก่อนหน้านี้ ทั้งที่หลินสวินมีโอกาสฆ่าเขาหลายครั้ง แต่สุดท้ายกลับยั้งมือ

ที่แท้ก็เพราะนัยเร้นลับระเบียบของเขาหุบเหวโลหิต!

หลินสวินสีหน้าราบเรียบ เอ่ยต่อไปว่า “ทางที่สอง ข้าคนแซ่หลินจะจับเจ้ามา แล้วชิงทุกสิ่งที่ต้องการไปจากจิตวิญาณของเจ้า”

ทั้งสองตัวเลือก ไม่ว่าทางไหนล้วนต้องตาย ต่างกันแค่มีเกียรติหรือไม่ก็เท่านั้น

อวี้คุนจื่อหน้าอกไหวกระเพื่อม ภายในใจทะลักความเศร้าสลดที่บอกไม่ถูก

ในกาลเวลาไร้สิ้นสุดที่ผ่านมานี้ เขาปกครองสำนักโบราณจรัสเทพ ดุจดั่งเทพศักดิ์สิทธิ์เหนือสุด มองโลกและคลื่นลมเป็นเรื่องสนุก มีหรือจะเคยคาดคิดว่าวันหนึ่งถึงกับถูกเขี่ยตกลงมายังโลกปุถุชน ได้รับการปฏิบัติเช่นนี้

ครู่ใหญ่ให้หลังเขาเงยหน้าขวับ สายตาแดงก่ำ กล่าวคำราม “ต่อให้ข้าตายไป สำนักโบราณจรัสเทพก็ยังอยู่ เจ้าหลินเต้ายวน… ช้าเร็วก็ต้องประสบเคราะห์เข้าสักวัน!”

เสียงเจือแววแค้นเข้ากระดูก

หลินสวินกล่าว “ห่างจากที่นี่แสนลี้ก็คือ ‘เขาบรรพชนจรัสเทพ’ จนป่านนี้แล้ว ข้าคนแซ่หลินจะบอกเจ้าให้ก็ได้ เขาบรรพชนจรัสเทพในตอนนี้เกรงว่าคงถูกล้อมกรอบแน่นหนานานแล้ว”

“อะไรนะ!?”

อวี้คุนจื่อเบิกตากว้าง “นี่เป็นไปไม่ได้ โลกมืดแห่งนี้ใครหน้าไหนจะกล้าล้อมสำนักโบราณจรัสเทพของข้า”

หลินสวินกล่าว “ข้าบอกไปแล้ว เจ้าจะเชื่อหรือไม่เชื่อล้วนไม่สำคัญ ตอนนี้ถึงเวลาที่เจ้าควรตัดสินใจแล้ว”

อวี้คุนจื่อสีหน้าเขียวคล้ำ จ้องหลินสวินตาเขม็ง “หลินเต้ายวน เจ้าต้องกรรมสนองแน่!”

สวบ!

จู่ๆ ซีก็ลงมือ มาหยุดตรงหน้าอวี้คุนจื่อ มือเรียวดุจหยกยื่นออกมาบีบคอเขาไว้แน่น

แต่กลับช้าไปก้าวหนึ่ง ก็เห็นพลังชีวิตทั่วร่างอวี้คุนจื่อเลือนหายไปดุจกระแสน้ำ ร่างกายเลือดเนื้อของเขาล้วนแห้งเหี่ยวหมองคล้ำ เพียงไม่กี่อึดใจก็กลายเป็นเถ้าธุลีร่วงโรยจากฝ่ามือของซี

“จบชีวิตตัวเองแล้ว” ซีกล่าว

หลินสวินอึ้งไป กล่าวว่า “เจ้าเฒ่านี้ถือว่ายังมีความหยิ่งในเกียรติอยู่บ้าง แต่เขาไม่รู้เลยว่าต่อให้ไม่มีเขา ข้าก็สามารถสืบเสาะนัยเร้นลับของเขาลูกนี้ได้อยู่ดี”

ขณะพูดเขาจัดการสนามรบรอบหนึ่ง เก็บรวบรวมทรัพย์หลังศึกทั้งหมดใส่ถุงเก็บของ ถึงค่อยสำรวจเขาหุบเหวโลหิตใต้เท้า เรียกเตากระบี่ออกมา

วู้ม!

กระบี่มรรคดุจประกายอสนีพุ่งโฉบออกจากเตากระบี่ เพลิงหงส์ระเบียบสีม่วงบนตัวกระบี่คละคลุ้งด้วยระลอกคลื่นพลังที่คลุมเครือลึกลับ

จิตรับรู้หลินสวินแผ่ครอบตัวกระบี่ เลาะตามกลิ่นอายเพลิงหงส์ระเบียบก่อนจะแผ่ครอบไปทั่วทั้งเขาหุบเหวโลหิต

ครู่ต่อมา

ในจิตรับรู้หลินสวินสัมผัสได้ ว่ากลางเขาลูกนี้รายล้อมด้วยระลอกคลื่นพลังระเบียบที่แปลกประหลาดชวนประหวั่น

กลิ่นอายของเคราะห์จ่อมจม!

พริบตาเดียวหลินสวินก็ระบุได้ว่าพลังระเบียบแปลกประหลาดนั่น เหมือนกับเคราะห์จ่อมจมที่เกิดขึ้นตอนแดนปรินิพพานมาเยือนก่อนหน้านี้ไม่มีผิด

ทว่าพลังระเบียบของเขาหุบเหวโลหิตแห่งนี้เห็นได้ชัดว่าอ่อนกำลังกว่ามาก เทียบกับพลังระเบียบของแดนปรินิพพานไม่ติด

หลินสวินอดครุ่นคิดไม่ได้

เคราะห์จ่อมจมครั้งแรก ทำให้ในแดนอำพรางควบรวม ‘นรกอำพราง’ ออกมา

เคราะห์จ่อมจมครั้งที่สองก็ปะทุขึ้นใกล้เคียงกับเขาหุบเหวโลหิตลูกนี้ เป็นผลให้เขาหุบเหวโลหิตเกิดการเปลี่ยนแปลงแปลกประหลาด ไม่ใช่ระดับจักรพรรดิก็ไม่อาจย่างกรายเข้ามาได้ และเต็มไปด้วบพยับหมอกตลอดปี ต้นไม้ใบหญ้าทุกใบล้วนทนทานไม่อาจสั่นคลอน ไม่มีใครทำลายได้!

ส่วนเคราะห์จ่อมจมครั้งที่สามก็ทำให้ ‘แดนปรินิพพาน’ มาเยือน…

เมื่อเทียบกันเช่นนี้ ทำให้หลินสวินตระหนักได้ว่าพลังระเบียบภายในเขาหุบเหวโลหิตลูกนี้ เป็นไปได้สูงว่าจะเป็นพลังจากเคราะห์จ่อมจม

และเป็นไปได้มากว่าอาจเป็นพลังต้นกำเนิดโลกฟ้าดาราเช่นเดียวกับ ‘แดนปรินิพพาน’!

เมื่อคิดถึงตรงนี้ หลินสวินก็นึกถึงประสบการณ์มหัศจรรย์ที่ได้ควบคุมและครอบครองพลังระเบียบตอนที่ตนอยู่แดนปรินิพพาน หัวใจพลันเต้นแรง

ฮูม!

จิตรับรู้ของเขาเจาะลึกลงไปกลางเขาหุบเหวโลหิต เริ่มสัมผัสและหยั่งรู้พลังระเบียบกลุ่มนั้น

หากเป็นระดับจักรพรรดิคนอื่นๆ หรือต่อให้เป็นบรรพจารย์จักรพรรดิ อย่าว่าแต่หยั่งรู้เลย แค่คิดอยากหาพลังระเบียบกลุ่มนี้ยังยาก!

สาเหตุเป็นเพราะสิ่งที่ปกคลุมเขาหุบเหวโลหิตทั้งบนล่างก็คือกลิ่นอายของพลังระเบียบนี้ กีดขวางการสำรวจของจิตรับรู้ทั้งหมด

และหลินสวินก็อาศัยพลังเพลิงหงส์ระเบียบในเตากระบี่ถึงสลายกลิ่นอายกีดขวางนั่นไปได้ และมีโอกาสหยั่งรู้ทั้งหมดนี้

หนึ่งก้านธูปต่อมา