ตอนที่ 2387 กดกำราบศัตรูหนึ่งดินแดน

ในฐานะระดับจักรพรรดิ พวกซุ่นจี้ก็นับว่ามีประสบการณ์ในโลก พบเห็นการเข่นฆ่านองเลือดมามากมายแล้ว

แต่กลับไม่เคยเห็นภาพที่ฆ่าจักรพรรดิเหมือนเชือดไก่ฆ่าลิงปานนี้!

เวลาเพียงไม่กี่กะพริบตา แต่พลังที่หลินสวินสำแดงออกมาเกือบจะล้มล้างความรู้ของพวกเขา ทุกคนล้วนตกตะลึงอยู่ตรงนั้น ภายในใจสั่นสะท้านจนไม่อาจมากไปกว่านี้ได้

ส่วนผู้แข็งแกร่งคนอื่นๆ ในแนวหน้าของด่านตะวันต่างก็เบิกตาโต อ้าปากกว้าง อึ้งงันอยู่ตรงนั้น

นี่… ใช้คำว่าแข็งแกร่งมาอธิบายได้เสียที่ไหน

ในสนามรบไกลออกไป

ชายชราร่างผอมสั่นไปทั้งตัว เหงื่อเย็นผุดออกมาเหมือนของเหลว วิญญาณเกือบลอยหลุดแล้ว ถูกทำให้ตกใจกลัวโดยสมบูรณ์

ทุบสมองจนแตกเขาก็ไม่คิดว่าพวกพ้องรอบตัวจะร่วงหล่นเร็วขนาดนี้!

นั่นเป็นถึงมหาจักรพรรดิทุกคนเชียวนะ!

แต่ภายใต้น้ำมือชายหนุ่มคนนั้น กลับสิ้นท่าปานนี้!

ตึง!

ไม่รอให้ชายชราผอมแห้งตอบสนอง ก็ถูกตีสลบไป

จากนั้นก็เห็นเงาร่างหลินสวินพริบไหวกลางอากาศ

ฮูม…

ร่างแยกสามพันสายทะยานออกมาแน่นขนัด บดฟ้าบังตะวัน แต่ละร่างล้วนมีปราณระดับกึ่งจักรพรรดิ เป็นรองเพียงระดับจักรพรรดิเท่านั้น

นี่ก็คืออภินิหารพรสวรรค์กายมรรควารีดำ… สามพันลี้วารียาว

พลังที่ร่างแยกแต่ละร่างมี ต่ำกว่าเพียงหนึ่งระดับใหญ่ของกายมรรควารีดำ!

อย่างกายมรรคทั้งห้าและร่างเดิมของหลินสวินล้วนมีปราณระดับจักรพรรดิขั้นห้า แต่ร่างแยกสามพันสายของกายมรรควารีดำนี้ พลังต่อสู้ที่มีอยู่อย่างมากที่สุดก็เพียงแค่ระดับกึ่งจักรพรรดิเท่านั้น

แน่นอนว่าเป็นระดับมกุฎกึ่งจักรพรรดิ!

กองทัพดินแดนโบราณต้าหลัวที่อยู่ไกลๆ ยังคงอยู่ในอาการตกใจมึนตื้อ ไม่อาจดึงสติกลับมาจากภาพการร่วงหล่นของระดับจักรพรรดิเหล่านั้น จู่ๆ ก็เห็นภาพที่สามพันร่างแยกของหลินสวินออกมาอีก ชั่วขณะเดียวกก็รู้สึกเหมือนจะพังทลายไปทั้งตัว

แต่น่าเสียดายที่การเข่นฆ่าครั้งนี้ถูกกำหนดแล้วว่าจะไม่เสียเวลาเพราะพวกเขาแม้แต่น้อย

ตูม

กลางห้วงอากาศ สามพันร่างแยกออกเคลื่อนไหวพร้อมกัน ก็เหมือนกับหลินสวินในระดับมกุฎกึ่งจักรพรรดิสามพันคนลงมือพร้อมกัน เดิมก็เป็นกองทัพใหญ่ที่น่ากลัวไร้สิ้นสุดอยู่แล้ว

ชั่วขณะเดียวก็เห็นการฆ่าล้างปะทุขึ้นทั่วสี่ทิศในสนามรบ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง เสียงร้องโหยหวน กรีดร้อง คร่ำครวญนับไม่ถ้วน… ดังขึ้นจากจุดนี้ไปอย่างต่อเนื่อง

ทันทีที่เริ่มลงมือเข่นฆ่า กองทัพใหญ่ดินแดนโบราณต้าหลัวที่มีจำนวนมากกว่าหมื่นคนก็พังทลายลงตรงๆ ไม่รู้ว่ามีคนเท่าไหร่กรีดร้องด้วยความหวาดกลัว วิ่งหนีจ้าละหวั่น

“สวรรค์!”

“ผู้อาวุโสหลินสวินคนนั้น… ยังเป็นคนอยู่ไหม”

“แข็งแกร่งเกินไปแล้ว! ตัวคนเดียวกดกำราบศัตรูหนึ่งดินแดน!”

…ฝั่งแนวหน้าด่านตะวัน เสียงอุทานนับไม่ถ้วนดังขึ้น สีหน้าของผู้แข็งแกร่งทุกคนเต็มไปด้วยความสะท้านสะเทือนและตื่นเต้นจนตัวสั่น

“มัวอึ้งอยู่ทำไม เข้าไปฆ่าสิ!”

จักรพรรดิสงครามฉงอวิ๋นคําราม ทั้งตัวล้วนฮึกเหิมยิ่งยวด ดวงตาทอประกาย ความวิตกกังวลและหนักอึ้งในใจหายเป็นปลิดทิ้งนานแล้ว

เขารีบพุ่งเข้าไปในทันที

“ฆ่า!”

พวกจักรพรรดิสงครามเชียนเสวี่ยและซุ่นจี้ก็ตามหลังไปติดๆ

ไม้ล้มวานรเตลิด ทัพพินาศราวภูเขาล้มคว่ำ

หลังจากหลินสวินกำจัดระดับจักรพรรดิเหล่านั้น ศึกนี้ก็ถูกกำหนดแล้วว่าดินแดนโบราณต้าหลัวจะไม่มีโอกาสพลิกสถานการณ์ได้อีก

และหลังจากหลินสวินสำแดงอภินิหารพรสวรรค์อกมา ก็เป็นการเร่งความพ่ายแพ้และพังพินาศของศัตรูอย่างไม่ต้องสงสัย

ฉะนั้นเมื่อกำลังพลของดินแดนรกร้างโบราณภายใต้การนําของจักรพรรดิสงครามฉงอวิ๋นเพิ่งเข้าสนามรบไม่นาน การต่อสู้ครั้งนี้ก็เข้าสู่ช่วงท้ายแล้ว

ที่ถูกพวกเขาฆ่าตาย ก็เป็นเพียงปลาเล็ดลอดตาข่ายส่วนหนึ่งเท่านั้น

ครึ่งชั่วยามต่อมา

ในสนามรบอันกว้างใหญ่กลิ่นคาวเลือดลอยคลุ้ง ไม่พบร่องรอยของศัตรูหน้าไหนอีกเลย

นี่ทําให้พวกจักรพรรดิสงครามฉงอวิ๋นที่ขวัญกำลังใจฮึกเหิม เลือดลมพลุ่งพล่าน ถึงขั้นรู้สึกยังไม่อยากให้จบและผิดหวังขัดใจอยู่บ้าง

จนกระทั่งการต่อสู้ปิดฉากลง

สายตาทุกคู่ล้วนมองไปในทิศทางเดียวกัน หาคนเดียวกันอย่างพร้อมเพรียง…

หลินสวิน!

ก่อนหน้านี้ใครจะคิดว่าชายหนุ่มที่เคลื่อนไหวโดยพลการผู้นี้ จะมีพลังต่อสู้ที่น่าสะพรึงจนน่าเหลือเชื่อเช่นนี้

ดุจดั่งเทพศักดิ์สิทธิ์มาเยือนโลก กวาดล้างศัตรูทั้งมวล!

ในเวลานี้เมื่อมองไปที่หลินสวินอีกครั้ง สายตาของทุกคนก็ไม่เหมือนเดิมแล้ว มีความสะท้านสะเทือน ความเคารพและยําเกรงจากใจเพิ่มขึ้นมา

บนกําแพงเมืองด่านจักรพรรดิแห่งนี้ ตั้งแต่อดีตจวบจนปัจจุบันไม่รู้ว่ามียักษ์ใหญ่ในตํานานเกิดขึ้นกี่คน แต่ละคนมีผลงานการต่อสู้เป็นตำนานน่าสรรเสริญ

และหลังการต่อสู้ในวันนี้ก็ทําให้ทุกคนตระหนักว่า ลำพังแค่การต่อสู้ครั้งนี้ก็สามารถทําให้ชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าผู้นี้ถูกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์หมื่นยุค ชื่อเสียงเกริกก้องไปชั่วกาลนาน!

“ก่อนหน้านี้เป็นข้าน้อยตาถั่ว ดูเบาความสามารถของสหายยุทธ์ หวังว่าจะให้อภัย”

จักรพรรดิสงครามฉงอวิ๋นประสานหมัดคารวะ เผยสีหน้าละอายใจ

หลินสวินยิ้มพลางพยุงอีกฝ่ายขึ้น “คนไม่รู้ย่อมไม่ผิด ยิ่งไปกว่านั้นการเคลื่อนไหวครั้งนี้ก็เป็นข้าตัดสินใจเอาเอง กลับทําให้ทุกคนเป็นห่วงแล้ว”