ตอนที่ 2399 เกร็ดเล็กเกร็ดน้อยในการเติบโตของหลินฝาน

ตอนที่ 2399 เกร็ดเล็กเกร็ดน้อยในการเติบโตของหลินฝาน

ครึ่งเดือนผ่านไป

หลินสวินพาจ้าวจิ่งเซวียนกับบุตรชายหลินเป๋าเป่ามาปรากฏตัวบนภูเขาชำระจิต ชั่วขณะเดียวก็ดึงดูดความสนใจจากสายตาไม่รู้เท่าไร

“ฮือๆๆ น่ารักเกินไปแล้ว!” อาหูบีบใบหน้าของเด็กน้อย ดวงตาทั้งสองเปล่งประกาย เสียงยังเปลี่ยนไปด้วย

“นายท่านน้อย ภายหน้าข้าเสี่ยวอิ๋นจะคุ้มครองท่านเอง!” เสี่ยวอิ๋นกอดอกยิ้มเอ่ย

เสี่ยวเทียนที่อยู่ข้างๆ ก็พยักหน้า

สิบกว่าปีผ่านไป สือหลินหลางกลายเป็นเด็กสาวคนหนึ่งแล้ว แต่งกายชุดกระโปรงสีฟ้าอ่อน งดงามอ่อนเยาว์ ตอนนี้ยังก้าวมาข้างหน้าอย่างอดไม่ได้ อุ้มหลินเป๋าเป่าไว้ในอ้อมแขนแล้วจูบหน้าผากเด็กน้อยหมับๆ ไปสองครั้ง สีหน้าเปี่ยมไปด้วยความพะเน้าพะนอ “น้องเป่าหน้าตาดีจริง!”

ทุกคนหัวเราะขึ้นมา

หลินเป๋าเป่าเครื่องหน้าหมดจด ได้รับข้อดีของพ่อแม่มาเป็นอย่างยิ่ง ไม่ว่าใครเห็นต่างชื่นชอบอย่างอดไม่ได้

แต่กลับพบว่าหลินเป๋าเป่าดิ้นอยู่ในอ้อมแขนของสือหลินหลางไม่หยุด ร้องออกมาว่า “แม่นางผู้นี้ เจ้าเบียดข้าแล้วนะ”

ทุกคนอึ้งไป แววตาประหลาด

สือหลินหลางกลับหน้าแดง รีบร้อนคลายมือลงพลางส่งให้จ้าวจิ่งเซวียน แล้วพูดติดๆ ขัดๆ ว่า “น้องเป่าไม่ใช่เพิ่งเกิดหรือ แต่ทะ… ทำไมถึงพูดได้แล้ว”

หลินเป๋าเป่าเอ่ยอย่างดูแคลนว่า “พูดน่ะง่ายจะตาย ข้าแยกแยะมหามรรคทั้งปวงได้ตั้งแต่ก่อนเกิดแล้ว เก่งกว่าเจ้าไปถึงไหนแล้วก็ไม่รู้”

ทุกคนต่างอึ้งค้าง อุทานไม่หยุด

บุตรเทพฟ้าประทานยังธรรมดาไปเลย!

เสียงตุ้บดังขึ้น จ้าวจิ่งเซวียนเขกหัวหลินเป๋าเป่า เอ่ยสั่งสอนว่า “ไม่รู้จักเด็กไม่รู้จักผู้ใหญ่ ทีหลังถ้ากล้าไม่เคารพอีก ระวังแม่จะจัดการเจ้า”

หลินเป๋าเป่าร้องอ้อคำหนึ่ง เอ่ยเสียงน่าสงสารว่า “พี่สาวตัวน้อย เมื่อกี้ข้าทำผิด เจ้าจะต้องอภัยให้ข้านะ หาไม่แล้วท่านแม่ของข้าจะตีข้า”

สือหลินหลางยิ้มอย่างอดไม่ได้ “ข้าจะไปคิดเล็กคิดน้อยกับเด็กอย่างเจ้าได้อย่างไร”

หลินเป๋าเป่าก็ยิ้มแล้ว

สวบ!

เจ้านกดำมาแล้ว สายตาประเมินหลินเป๋าเป่าอย่างกระตือรือร้นแล้วเอ่ยว่า “เจ้าหนู ข้าทำนายดูแล้ว เจ้ากับข้ามีวาสนา ถ้าเจ้ายินดีกราบข้าเป็นอาจารย์… เห็นหม้อดำใบนี้ไหม ภายหน้าก็จะเป็นของเจ้า!”

หลินเป๋าเป่าชำเลืองมองหม้อดำที่สะพายอยู่กับตัวเจ้านกดำใบนั้นก็กลอกตายกใหญ่ “นกเฒ่าอย่างเจ้าชั่วนัก หม้อดำนี้ให้เจ้าแบกไปเถอะ”

เจ้านกดำอารมณ์เสีย เอ่ยพึมพำว่า “เจ้าหนู เจ้าได้นิสัยพ่อเจ้ามาจริงๆ!”

ทุกคนหัวเราะยกใหญ่อย่างอดไม่ได้

ไกลออกไปหลินสวินเดินมา ข้างกายมีซูไป๋กับกู้ซีตามหลัง เห็นภาพครื้นเครงกลมเกลียวนี้ก็ยิ้มอย่างอดไม่ได้

ความจริงในใจยิ่งรู้สึกเสียดายเสียแล้ว

เดิมทีเขาจัดแจงทุกอย่างไว้หมดแล้ว คิดจะจากไปหลังจากควบรวมต้นกล้าของต้นแรกกำเนิดสำเร็จ แต่เพราะการเกิดของหลินเป๋าเป่ากลับทำให้เขาต้องเปลี่ยนแผน

ถึงกับ ออกจะอาลัยอาวรณ์ไม่อยากจากไปแล้ว

……

เวลาห้าปีผ่านไปไวเหมือนดีดนิ้ว

ภูเขาชำระจิต

เด็กชายตัวน้อยอายุห้าขวบคนหนึ่งนอนเฉื่อยอยู่กลางพุ่มดอกไม้พุ่มหนึ่ง ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย สิ่งที่เป็นหมอนให้เขาก็คือเสือดำลายพร้อยท่าทางทรงพลังตัวหนึ่ง

เพียงแต่บัดนี้เสือดำที่ในอดีตดุร้ายหาใดเทียบตัวนี้กลับเชื่องเหมือนแมวน้อย แววตาถึงกับเจือแววประจบ

เด็กชายตัวน้อยมีนามว่าหลินฝาน

นามนี้ได้บิดาของเขาหลินสวินตั้งให้

เกิดมาไม่ธรรมดา แต่กลับมีนามว่าฝานที่หมายถึงธรรมดา ความจริงแล้วเรื่องนี้มีความคาดหวังของหลินสวินอยู่อย่างหนึ่ง เขาหวังว่าภายหน้าแม้เจ้าหนูน้อยจะมีความสามารถเทียมฟ้า ก็จะจำได้เสมอว่าสรรพชีวิตบนโลกเกิดมาแตกต่างกัน จะธรรมดาหรือไม่ธรรมดาล้วนไม่สำคัญ ที่สำคัญก็คือตนเองรับรู้ฟ้านี้ ดินนี้ สรรพชีวิตเหล่านี้อย่างไร

ธรรมดา

ชื่อนี้สามัญจริงๆ

ตัวหลินฝานเองยังต่อว่าต่อขานอยู่หลายครั้ง

ขนาดจ้าวจิ่งเซวียนกับเหล่าญาติมิตรคนอื่น พอได้รู้ชื่อที่หลินสวินตั้งให้ต่างก็อึ้งไปอย่างอดไม่ได้

เจ้าหนูที่พรสวรรค์เย้ยฟ้าปานนี้ แก่นกระดูกล้ำเลิศปานนี้ เฉลียวฉลาดหัวไวปานนี้ เรียกได้ว่าหาได้ยากยิ่งในหมื่นกาล แต่ดันมีชื่อว่า ‘ฝาน’ นี่จะธรรมดาสามัญเกินไปแล้ว!

แต่หลินสวินไม่ได้เปลี่ยนใจ

ชื่อของเขาก็แปลว่าเสาะหาธรรมดาๆ แต่กลับมีความคาดหวังของลั่วชิงสวินผู้เป็นมารดาอยู่

สำหรับลูกของตน หลินสวินก็หวังให้เขารู้ว่า สำหรับคนไม่ธรรมดาอย่างเขาแล้ว คำว่า ‘ธรรมดา’ มีความหมายเช่นไร

“นายท่านน้อย เหตุใดถึงไม่ไปเล่นสนุกเล่า” เสี่ยวอิ๋นปรากฎตัวอยู่ไกลๆ

“เจ้าหมายถึงไปเล่นอะไรเด็กๆ อย่างพ่อแม่ลูกกับเด็กน้อยพวกนั้นหรือ นั่นน่าเบื่อเกินไป” หลินฝานถามเนือยๆ

เสี่ยวอิ๋นอึ้งไป “เช่นนั้นท่านอยากเล่นอะไร”

ห้าปีผ่านไป หลินฝานอายุห้าขวบแล้ว แสดงสติปัญญากับพรสวรรค์อันเหนือคาดออกมา ไม่ว่าจะเรียนอะไร เรียนนิดเดียวก็แจ่มแจ้งหมด น่าตื่นตะลึงยิ่ง ก่อให้เกิดเสียงอุทานไม่รู้เท่าไร

ให้เขาไปเล่นกับเด็กรุ่นราวคราวเดียวกันพวกนั้น… ก็ออกจะไม่เหมาะจริงๆ

หลินฝานเอ่ย “ข้าอยากออกจากภูเขาชำระจิตแห่งนี้ไปดูว่าท้องฟ้านี้กว้างใหญ่เพียงใด ผืนดินหนาหนักเพียงไหน มหามรรคมีอยู่เท่าไร ไปดูหมื่นลักษณ์ทั่วหล้า การอุบัติและเสื่อมไปในโลก ไปดู…”