ตอนที่ 2443 บารมีของถานไถ

ความตายแล่นผ่านไหล่ไปในพริบตา

ทว่าแรงเร้ากระตุ้นที่เกือบตายเช่นนั้น กลับทำเอาเหวินเซ่าเหิงแทบวิญญาณหลุดลอย

เขาพุ่งออกไปนอกหออย่างแทบจะเป็นไปโดยสัญชาตญาณ เคลื่อนย้ายเต็มกำลังไปยังทิศทางจวนเจ้าเมืองอย่างบ้าคลั่ง พลางแหกปากตะโกนลั่น “ฆ่าคนแล้ว! หลิงเสวียนจื่อฆ่าคนแล้ว…”

เสียงร้องตกใจกลัวนั่นดุจดั่งสายฟ้าฟาด กรีดทะลวงยามค่ำคืนของเมืองตั้งต้น

ในหอท้องฟ้า

พร้อมกับเสียงดังกระหึ่ม ท่านย่าเสวี่ยถูกเตากระบี่ไร้ก้นบึ้งกดดันจนปากจมูกกระอักเลือด ร่างกายผิวหนังแตกระเบิด กระดูกยังไม่รู้ว่าหักไปกี่ท่อน

นางตะโกนลั่นกราดเกรี้ยว “หลิงเสวียนจื่อ เจ้าถึงกับกล้าฆ่าคนในเมือง เจ้าต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย!”

“เจ้าเล่า เพื่อเจ้าหมอนี่ถึงกับไม่เสียดายชีวิต คุ้มหรือ”

หลินสวินขมวดคิ้ว มองไปยังบริเวณที่เหวินเซ่าเหิงเผ่นหนี

ก่อนหน้านี้เดิมเขาตั้งใจจะลงมืออย่างหนักอีกครั้ง และมั่นใจว่าจะเก็บเหวินเซ่าเหิงได้ ใครจะคิดว่าท่านย่าเสวี่ยที่ได้รับการโจมตีอย่างหนักกลับมาขวางอยู่ข้างหน้าอีกครั้ง ทำให้เหวินเซ่าเหิงคว้าโอกาสเสี้ยวสุดท้ายเผ่นหนีไปได้

ยามหลินสวินคิดจะไล่สังหารอีกครั้งก็ไม่ทันแล้ว

“ชีวิตของข้าก็คือของนายน้อย ตายเพื่อเขา ไยข้าต้องกลัว”

ท่านย่าเสวี่ยตะโกนลั่น

นางไม่ได้ยอมแพ้ไม่ต่อต้าน แต่ขัดขืนอย่างบ้าคลั่ง ประหนึ่งหมายสู้สุดชีวิต วอดวายทั้งสองฝ่ายกับหลินสวิน

ถ้าเป็นยามปกติ หากสู้กันซึ่งหน้า หลินสวินก็ไม่กล้ารับรองว่าจะสังหารบุคคลที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าบรรพาจารย์ขั้นเก้าช่วงหนึ่งให้ตายได้ในเวลาอันสั้น

แต่ตอนนี้…

ท่านย่าเสวี่ยที่บาดเจ็บสาหัสปางตาย ไม่เหลือภัยคุกคามให้พูดถึงอีกนานแล้ว

พรูด!

กระบี่มรรคเล่มหนึ่งพุ่งออกจากเตากระบี่ไร้ก้นบึ้ง ฟันท่านย่าเสวี่ยตายคาที่ ปราณกระบี่ไพศาลนั่นกลบนางจนมิด กลายเป็นเถ้าธุลีโปรยปราย

หลินสวินยกมือขึ้นคว้าของที่ท่านย่าเสวี่ยเหลือทิ้งไว้ ก่อนหมุนตัวเดินออกไป

…

ค่ำคืนนี้เมืองตั้งต้นไม่อาจสงบลงได้

เสียงแหกปากร้องตะโกนตลอดทางของเหวินเซ่าเหิงเรียกความฮือฮาขึ้นในเมือง ทำเอาระดับจักรพรรดิไม่รู้เท่าไหร่ตกใจ หันมองให้ความสนใจ

แต่ไม่ทันไรก็เห็นเหิงเทียนซั่วที่ควบคุมดูแลเมืองนำผู้ใต้บังคับบัญชากลุ่มหนึ่งมาหอท้องฟ้าแล้ว ภายใต้การชี้นำของเหวินเซ่าเหิง

แต่ในเวลานี้หลินสวินจากไปนานแล้ว

“ท่านลุง หลิงเสวียนจื่อนั่นกล้าเหิมเกริมในเมือง ละเมิดกฎของเมือง แม้แต่ท่านย่าเสวี่ยก็ยังตายเพราะเขา มารชั่วร้ายเช่นนี้ต้องกำจัดทิ้งแต่เนิ่นๆ!”

เหวินเซ่าเหิงสีหน้าเขียวคล้ำ เกรี้ยวกราดจนน่ากลัว

เมื่อครู่นี้เขาก็เกือบถูกลอบสังหาร!

ภาพที่ความตายมาเยือนแบบปุบปับนั่น ทำเอาเขาไม่อาจสงบได้จนถึงตอนนี้ และการตายของท่านย่าเสวี่ยยิ่งทำให้เขาโกรธเกรี้ยวปะทุเดือด จวนจะบ้าคลั่ง

สีหน้าของเหิงเทียนซั่วก็อึมครึมยิ่งนักเช่นกัน

เรื่องที่เกิดขึ้นคืนนี้ พิสูจน์ว่าหลิงเสวียนจื่อนั่นไม่เห็นเจ้าเมืองอย่างเขาในสายตาอย่างไม่ต้องสงสัย!

“ไป ไปที่พักของหลิงเสวียนจื่อนี่เสียหน่อย”

เหิงเทียนซั่วโบกมือคราหนึ่ง พาคนทั้งกลุ่มเคลื่อนย้ายผ่านห้วงอากาศออกไป

ยามราตรีดึกสงัด

โรงเตี๊ยมชั้นหนึ่งกลับยังคงคึกคักยิ่ง

หลินสวินและถานไถเฟิงกำลังดื่มสุราด้วยกัน ทั้งคู่ดื่มสุราฤทธิ์แรงหมดไปสิบเก้าไหแล้ว ผู้ฝึกปราณกลุ่มหนึ่งแถวนั้นต่างล้อมวงมุงดู ช่วยส่งเสียงยุทั้งสอง

แม้พลังปราณของทั้งคู่ล้วนสูงล้ำอย่างที่สุด แต่สุราหมักชั้นเลิศที่โรงเตี๊ยมนี้จำหน่าย ล้วนหมักขึ้นจากวัตถุดิบเทพนานาชนิด ฤทธิ์แรงเต็มพิกัด

ดื่มจนถึงตอนนี้ ทั่วร่างของทั้งคู่มีแต่กลิ่นเหล้า แต่ยังคงไม่มีใครยอมใคร

ตอนที่พวกเหิงเทียนซั่วและเหวินเซ่าเหิงมาถึงก็เห็นภาพเช่นนี้แล้ว ต่างอดอึ้งไปตามๆ กันไม่ได้

นี่มันสถานการณ์อะไรกัน

ขณะเดียวกันบรรยากาศที่อึกทึกครึกโครมในโรงเตี๊ยมพลันเงียบกริบ ดุจดั่งกระแสหนาวเหน็บทะลักเข้ามา ทุกคนรู้สึกถึงไอสังหารที่บาดกระดูกวูบหนึ่ง

พวกเขาพากันเงยหน้าขึ้น ล้วนถูกพวกเหิงเทียนซั่วที่มาเยือนแบบปุบปับทำเอาตกใจ ในใจก็ผุดความคิดหนึ่งขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ เกิดอะไรขึ้น

หลินสวินเองก็ย่อมเห็นพวกเหิงเทียนซั่ว เหวินเซ่าเหิงเช่นกัน สีหน้าไม่หวั่นไหว เรียบง่ายสบายอารมณ์

“มาๆๆ ดื่มต่อ!”

ถานไถเฟิงปรายตามองพวกเหิงเทียนซั่วปราดหนึ่ง แล้วยกจอกสุราขึ้น เอ่ยงึมงำหมายจะดวลสุรากับหลินสวินต่อ

ปึง!

เหวินเซ่าเหิงตบโต๊ะตัวหนึ่งที่อยู่ข้างกายหักด้วยฝ่ามือเดียว กล่าวเสียงเข้มว่า “นอกจากหลิงเสวียนจื่อ คนอื่นที่ไม่เกี่ยวข้องไสหัวออกไปให้ข้าให้หมด!”

ครู่เดียวบรรยากาศในโถงพลันเงียบกริบ

ถานไถเฟิงก็เหมือนถูกทำให้ตกใจเช่นกัน ได้สติสร่างเมาเกินกว่าครึ่ง เขาขมวดคิ้วหยัดตัวยืน กวาดมองเหิงเทียนซั่วปราดหนึ่งแล้วเลื่อนไปมองเหวินเซ่าเหิง ก่อนกล่าวด้วยสีหน้าเยียบเย็น “เจ้าให้ใครไสหัวไป ถ้ากล้าก็พูดอีกรอบสิ”

ใกล้ๆ เขา ระดับจักรพรรดิทั้งกลุ่มก็สีหน้าไม่เป็นมิตรเช่นกัน

เหวินเซ่าเหิงเดือดดาลแทบคลั่งนานแล้ว เมื่อเห็นว่าถานไถเฟิงยังกล้าต่อปากก็โกรธจนยั้งอารมณ์ไม่อยู่ในทันใด ฝ่ามือหนึ่งจวนจะฟาดออกไป

แต่ข้อมือของเขากลับถูกเหิงเทียนซั่วจับไว้

เหวินเซ่าเหิงอึ้งไป ก็เห็นเหิงเทียนซั่วเอ่ยปากกล่าวว่า “เมื่อครู่พวกเจ้าดื่มเหล้ากันตลอดหรือ”

ยามเผชิญหน้ากับเหิงเทียนซั่ว ถานไถเฟิงกลับดูจริงจังไม่น้อย แต่ยังคงไม่ลดความยโส พยักหน้ากล่าวว่า “ไม่ผิด ไม่ทราบผู้อาวุโสมีอะไรจะชี้แนะหรือ”