ตอนที่ 2505 นึกขันอยู่บ้าง

เหล่าวิญญาณร้ายระดับบรรพจารย์หมอบคลานบนพื้น ร่างกายสั่นสะท้าน

ไม่เพียงรู้สึกเกรงกลัวสิ่งมีชีวิตน่าสะพรึงที่ถูกผนึกในบ่อน้ำโบราณ แต่ยิ่งครั่นคร้ามกระบี่ที่ปักเฉียงอยู่ด้านข้างของบ่อน้ำโบราณมากกว่า

ในบ่อน้ำโบราณ เสียงเย็นเยียบเต็มไปด้วยอานุภาพน่าเกรงขามดังลอยออกมาอีกครั้ง “ได้เวลาเปิดฉากสังเวยโลหิตแล้ว…”

บนปากบ่อน้ำแห่งนั้นปรากฏเงาร่างมายาสายหนึ่งขึ้นอย่างประหลาด ราวกับนักพรตเฒ่านั่งขัดสมาธิเทียวผลุบเทียวโผล่อยู่ในสายหมอก

เสียงท่องคัมภีร์ดังคลุมเครือมาจากปากเขา

ปึง! ปึง! ปึง!

ร่างของวิญญาณร้ายระดับบรรพจารย์ที่หมอบอยู่บนพื้นแตกออกเป็นชิ้นๆ ทันที กลายเป็นกระแสเทาขุ่นเป็นระลอก พุ่งเข้าหานักพรตเฒ่าที่นั่งขัดสมาธิบนปากบ่อไม่ขาดสาย

ด้านข้างบ่อน้ำโบราณ กระบี่ยอดยุทธ์ที่ปักเฉียงบนพื้นส่งเสียงดังกระหึ่ม สาดปราณกระบี่ไร้เทียมทานออกมา กระหน่ำสังหารนักพรตเฒ่าอย่างต่อเนื่อง

ร่างของนักพรตเฒ่าแตกเป็นเสี่ยงแล้วรวมร่างขึ้นใหม่ไม่หยุด ราวกับมีร่างกายเป็นอมตะ และแม้ปราณกระบี่จะฟันตัดไปมา เขาก็ยังคงนั่งขัดสมาธิท่องคัมภีร์ยากเข้าใจตามเดิม

ตูม!

ในเขตผนึกนี้ ฟ้าดินพลิกคว่ำ

โครงกระดูกเน่าเปื่อยและน้ำเลือดที่สะสมอยู่ในส่วนลึกของผืนดินมาไม่รู้กี่กาลเวลา ล้วนรินรดลงไปในบ่อน้ำโบราณจากสี่ทิศแปดทางราวกับถูกชักจูง

โครงกระดูกดุจกระแสธาร น้ำเลือดสาดพุ่ง!

ใต้พื้นดินของเขตผนึกนี้ถึงกับฝังซากศพที่ไม่อาจจินตนาการได้ เคยถูกแช่ด้วยโลหิตแดงฉาน และตอนนี้ซากศพและเลือดเหล่านี้ได้กลายเป็นพลังประหลาดน่าสะพรึง ถูกนักพรตเฒ่าที่นั่งขัดสมาธิบนบ่อน้ำโบราณคนนั้นดูดซับไม่ขาดสาย

“นั่นคืออะไร”

“เป็นภาพที่น่ากลัวชะมัด!”

บริเวณขอบของเขตผนึกนี้ เงาร่างของผู้ฝึกปราณกลุ่มหนึ่งปรากฏขึ้น ต่างตกใจกับภาพนี้ แต่ละคนหน้าเปลี่ยนสียกใหญ่

ศพกองเหมือนภูเขา เลือดหลั่งนองดุจทะเล!

“ไป!”

มีบรรพจารย์จักรพรรดิหัวใจสะท้าน สังเกตได้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงหมุนตัวจะจากไป

แต่ก็สายไปแล้ว

เสียงท่องคัมภีร์คลุมเครือระลอกหนึ่งลอยแว่วเข้ามา แต่เมื่อกระทบหูของผู้ฝึกปราณเหล่านี้ กลับเหมือนกระบี่เทพแห่งยุคไร้ใดเปรียบ ทุบทำลายจิตดั้งเดิมของพวกเขาจนแหลกไม่เหลือชิ้นดี!

ก็เห็นพวกเขาเลือดออกเจ็ดทวาร แววตาแข็งทื่อ เดินไปยังบริเวณที่บ่อน้ำโบราณตั้งอยู่ เหมือนกลายเป็นหุ่นเชิดซึ่งถูกเสียงท่องคัมภีร์สายนั้นชักจูงในชั่วอึดใจ

“นี่…นี่…” บรรพจารย์จักรพรรดิที่มีปราณแข็งแกร่งที่สุดยังพอมีแรงขัดขืน แต่ในเวลานี้ก็รู้สึกหวาดหวั่นสุดขีดเช่นกัน ราวตกสู่ถ้ำน้ำแข็ง

เหตุการณ์นี้น่ากลัวเกินไป เพียงแค่เสียงท่องคัมภีร์ระลอกเดียวเท่านั้น แต่กลับสามารถกำจัดจิตดั้งเดิมของมหาจักรพรรดิเหล่านั้นได้อย่างง่ายดาย แม้แต่บรรพจารย์จักพรรดิอย่างเขาก็ยังบาดเจ็บสาหัสสะสม

“ไม่…!”

เขาเพิ่งหมายจะหนี เสียงท่องคัมภีร์ก็ทะลวงผ่านจิตดั้งเดิม ทันใดนั้นจิตดั้งเดิมที่หลงเหลืออยู่ก็แตกระเบิด สิ้นสติไปโดยสิ้นเชิง

ที่ตามมาติดๆ คือศพของเขาเดินไปที่บ่อน้ำโบราณราวกับหุ่นกระบอกด้วยเช่นกัน

ชิ้ง! ชิ้ง!

เสียงกระบี่ครวญที่สะเทือนโสตจนหูจะหนวกดังขึ้นจากข้างบ่อน้ำโบราณ แรงกดดันมหาศาลอันน่าสะพรึงของกระบี่ยังคงกระหน่ำฟาดฟันต่อเนื่อง แต่นักพรตเฒ่าที่นั่งขัดสมาธิบนบ่อน้ำโบราณนั้นกลับเหมือนไม่สะทกสะท้าน ร่างกายแตกละเอียดและรวมตัวกันใหม่ เวียนว่ายตายเกิด เดี๋ยวเกิดเดี๋ยวดับอยู่เช่นนั้น

มีเพียงเสียงท่องคัมภีร์ยังคงก้องสะท้อนอย่างต่อเนื่องในเขตผนึกแห่งนี้

…

เมืองยอดยุทธ์

จวนเจ้าเมือง เจ้าเมืองไป๋เจี้ยนเฉินที่สวมชุดขาว หน้าตาหล่อเหลาราวเด็กหนุ่ม สีหน้าเคร่งขรึมถึงขีดสุดในทันที

เบื้องหน้าเขามีป้ายศิลาชิ้นหนึ่งตั้งอยู่

ภาพนองเลือดสยดสยองปรากฏขึ้นบนป้ายศิลาในขณะนี้ มีบ่อน้ำโบราณที่พยับหมอกแรกกำเนิดคละคลุ้ง มีนักพรตเฒ่านั่งสมาธิบนปากบ่อ ปากท่องคัมภีร์ มีกระบี่เซียนที่ปักเฉียงอยู่บนพื้นส่งเสียงชิ้งๆ กรีดหู แผ่ปราณกระบี่ไปทั่วฟ้า…

ไกลออกไปยังมีศพแห่แหนมาจากสี่ทิศแปดทางราวทะเลเลือด…

‘มารเทพตี้สือในตำนานนี้ที่ถูกผนึก ยอมเดิมพันทุกอย่างเพื่อทำลายผนึกจริงๆ หรือนี่…’

แววตาไป๋เจี้ยนเฉินวาบลำแสงชวนประหวั่น

ในฐานะเจ้าเมืองยอดยุทธ์ เขารู้ที่มาของโบราณสถานมหามรรคเป็นอย่างดี และยังได้อ่านตำราดั้งเดิมมากมายเกี่ยวกับ ‘เมืองยอดยุทธ์’ ที่บันทึกไว้ในกาลเวลาที่ผ่านมา

นี่ทำให้เขารู้ชัดกว่าคนอื่นๆ ว่า ‘ภัยพิบัติ’ ที่คงอยู่สืบเนื่องมาจากยุคก่อนนี้ ก็มาจากสิ่งมีชีวิตน่าสะพรึงซึ่งถูกผนึกไว้ในบ่อน้ำโบราณนั่น ตัวตนที่ราวกับเทพแห่งความชั่วร้าย!

ไป๋เจี้ยนเฉินออกคำสั่งโดยไม่ลังเล

“ทหาร เปิดใช้พลังผนึกทั้งหมดในเมืองยอดยุทธ์ และแจ้งคนทั้งเมืองว่ามีภัยพิบัติครั้งใหญ่ใกล้มาเยือน ตอนนี้ใครที่ต้องการออกไป… ให้รีบออกไปโดยด่วน…”

“หากเลือกอยู่ในเมืองนี้ต่อ ข้าจะพยายามปกป้องสุดความสามารถ!”

ในวันนี้เมืองยอดยุทธ์ตกสู่บรรยากาศกดดันหดหู่

เมื่อคำสั่งของไป๋เจี้ยนเฉินถ่ายทอดออกไป ชาวเมืองหลายแสนคนที่อาศัยอยู่ในเมือง รวมถึงผู้ฝึกปราณนับไม่ถ้วนที่ปักหลักอยู่ในเมืองมานานล้วนแตกตื่น ในใจตระหนกลนลาน

เห็นชัดว่าจะมีภัยร้ายแรงปะทุขึ้น และจะม้วนกลืนเมืองยอดยุทธ์!

“ด่านนภาอมตะที่เก้าซึ่งตั้งอยู่ที่นี่มาไม่รู้นานเท่าไร ยังจะถูกทำลายได้อีกหรือ”

“ไป ต้องรีบออกจากเมืองยอดยุทธ์แล้ว ไม่เห็นหรือ แม้แต่เจ้าเมืองไป๋เจี้ยนเฉินก็ยังไม่มั่นใจว่าจะปกป้องเมืองนี้ได้!”

ผู้ฝึกปราณหลายคนตัดสินใจย้อนกลับที่ด่านนภาอมตะที่แปดราวกับกระแสน้ำ

เพราะตามข้อมูล เส้นทางที่เชื่อมสู่ด่านนภาอมตะที่สิบถูกพลังลึกลับที่เกิดขึ้นในโบราณสถานมหามรรคตัดขาดไปแล้ว

มีเพียงด่านนภาอมตะที่แปดเท่านั้นที่เป็นทางถอยเพียงทางเดียว

พวกที่มีต้นกำเนิดไม่ธรรมดา ปราณกร้าวแกร่งจำนวนหนึ่ง เวลานี้ในใจก็ละล้าละลังเช่นกัน แต่สุดท้ายก็เลือกหนีไป ไม่กล้าลังเลอีก

แต่คนส่วนใหญ่ล้วนอยู่ในเมืองต่อ

ไม่ใช่ว่าไม่อยากออกไป แต่ด้วยพลังของพวกเขาคงไม่มีปัญญารอดชีวิตไปถึงด่านนภาอมตะที่แปดได้ เพราะระหว่างทางก็มีอันตรายน่ากลัวมากมายเช่นเดียวกัน