ตอนที่ 2574 อาจารย์

ตอนที่ 2574 อาจารย์

เจดีย์ไร้สิ้นสุดเคลื่อนไหวเงียบๆ แสงมรรคตลบอบอวลแผ่กระจาย

ปัง!

ละอองแสงเขียวมรกตเต็มฟ้าที่ปกคลุมลงมาระเบิดออกอย่างรวดเร็ว กระทั่งสมบัติยอดเขานั้นยังถูกซัดแตก เกิดเป็นรอยร้าวเหมือนใยแมงมุม

ฝูไหวฉินตกตะลึงนัก เก็บสมบัติทันที สีหน้าฉงนใจไม่ว่างเว้น

หลิงเสวียนจื่อที่สติรางเลือน ต่อให้จะใกล้ตายแต่เมื่อเห็นภาพนี้ก็เอ่ยเย้ยหยันอย่างอดไม่ได้ว่า “ขนาดสมบัติชิ้นเดียวยังทำลายไม่ได้ เจ้าเฒ่า… เจ้ามันสวะจริงๆ…”

พูดจบเขาเหมือนรับรู้อะไรบางอย่าง เงยมองเจดีย์ไร้สิ้นสุดทันที

ชิ้ง!

เสียงสังหารเย็นเยียบนั้นดังขึ้นอีกครั้งหนึ่ง ปราณกระบี่สายหนึ่งพุ่งมากะทันหัน

เจดีย์ไร้สิ้นสุดเปล่งแสง ในช่วงอันตรายหน้าสิ่วหน้าขวานหาใดเทียบนี้กลับบดขยี้ปราณกระบี่นี้ไปทุกกระเบียด

“หืม?”

ที่ส่วนลึกของจักรวาลตรงจุดที่กระบี่บินสีดำนั้นเคลื่อนคล้อยอยู่ก็มีเสียงแปลกใจดังขึ้นเสียงหนึ่ง คล้ายประหลาดใจกับภาพนี้

ในตอนนี้เองหลิงเสวียนจื่อตาเบิกกว้าง

ก็พบว่าในเจดีย์ไร้สิ้นสุดปรากฏเงาร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่ง อาบชโลมอยู่กลางแสงมรรคมายา ทันทีที่ปรากฏตัวก็ทำให้จักรวาลแห่งนี้เงียบสงัด ตกอยู่ในความพรั่นพรึงขนานใหญ่อย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ประหนึ่งนายเหนือหัวมาเยือนโลก

กลิ่นอายเขาอัศจรรย์หาใดเทียบ ไม่ใช่ปราชญ์ไม่ใช่พรต ไม่ใช่เทพไม่ใช่มาร ลึกลับยิ่งนัก ไม่อาจบรรยายได้ ประหนึ่งร่างจำแลงมหามรรคยืนตระหง่านเหนือปวงสวรรค์

หลิงเสวียนจื่อเหมือนถูกสายฟ้าฟาด ร้องเสียงหลงว่า “อาจารย์!?”

กลับพบว่าเงาร่างสูงใหญ่นั้นถอนใจเบาๆ เอ่ยขึ้นว่า “หลิงเสวียนจื่อ เคราะห์นี้เจ้าข้ามได้แล้ว ตั้งแต่วันนี้ไปยังคงเป็นผู้สืบทอดลำดับที่สี่ของคีรีดวงกมลเหมือนเดิม”

“อาจารย์ ท่านจริงๆ ด้วย!” หลิงเสวียนจื่อร้องลั่นอย่างคุมไม่อยู่เหมือนเด็กน้อย ถ้าร่างกายยังอยู่เกรงว่าคงหลั่งน้ำตาด้วยความตื่นเต้นไปแล้ว

ตั้งแต่เนิ่นนานก่อนหน้านี้ ในใจเขาอาจารย์ก็เหมือนบิดา ต่อให้เขาถูกกำราบมาเนิ่นนานก็ไม่เคยคิดแค้น

เขาเพียงอยากพิสูจน์ให้อาจารย์เห็น ปรารถนาจะได้รับการยอมรับจากอาจารย์!

“ไยต้องเสียอาการขนาดนี้ สิ่งที่เจ้าทำในวันนี้เหนือความคาดหมายของข้าโดยสิ้นเชิง ตอนนี้อาจารย์จะพาเจ้าออกไป”

เงาร่างสูงใหญ่นั้นตบไหล่หลิงเสวียนจื่อเบาๆ

ทันใดนั้นพลังจิตของหลิงเสวียนจื่อที่กำลังจะกระจายไปก็รวมตัวกัน เปล่งจังหวะชีวิตอันไพศาลหาใดเทียบออกมา

“อาจารย์ ข้าเปิดประตูไร้ช่องว่าง ข้ากังวลว่าตอนศิษย์น้องเล็กไปโลกยอดนิรันดร์จะ…” หลิงเสวียนจื่อนึกอะไรขึ้นมาได้จึงรีบเอ่ยปาก

เจ้าแห่งคีรีดวงกมลเสียงสงบนิ่ง เผยแววเก็บงำ เอ่ยขึ้นว่า “ไม่เป็นไร นี่เป็นโอกาสนิพพานครั้งสุดท้ายของเขา ข้าแทรกแซงเรื่องของเจ้าได้ แต่ไม่อาจแทรกแซงมรรคาของเขา เคราะห์นี้ตัวเขาต้องคลี่คลายด้วยตัวเอง”

“เจ้า… เจ้าคือเจ้าแห่งคีรีดวงกมล!?”

ไกลออกไปฝูไหวฉินที่นิ่งอึ้งไปนานร้องลั่น สีหน้ายากจะเชื่อ “เจ้าในตอนนั้นกระทำความผิดครั้งใหญ่ ไม่ได้กายสิ้นมรรคสลายไปนานแล้วหรือ”

เขาไม่อาจสงบใจได้

เมื่อนานมาแล้วเจ้าแห่งคีรีดวงกมลเคยอาศัยน่านฟ้าที่แปดเป็นทางผ่านไปยังน่านฟ้าที่เก้าเพียงลำพัง เรื่องนี้เคยสร้างความอึกทึกครึกโครมให้กับน่านฟ้าที่แปด

สิบยักษ์ใหญ่อมตะยังเคยพยายามขัดขวาง แต่กลับไม่อาจสกัดเอาไว้ได้ เพราะเจ้าแห่งคีรีดวงกมลในตอนนั้นสำแดงพลังที่แทบจะเหนือล้ำระดับอมตะไปแล้ว ไม่ใช่สิ่งที่ใครจะต้านได้แม้สักนิด

เรื่องนี้ถึงกับถูกมองเป็นความอัปยศของน่านฟ้าที่แปด เป็นความลับที่ไม่ได้ป่าวประกาศ เพราะหากกระจายออกไปจะต้องเสื่อมเสียถึงเกียรติของขุมอำนาจสิบยักษ์ใหญ่อมตะ

เพียงแต่สิ่งที่ทำให้ใครก็คิดไม่ถึงคือ ไม่นานนักก็มีข่าวกระจายออกมาจากน่านฟ้าที่เก้าว่าเจ้าแห่งคีรีดวงกมลกระทำความผิดใหญ่คับฟ้า ประสบพิบัติเคราะห์ที่ไม่อาจคาดคิด ไม่อาจปรากฏตัวในโลกยอดนิรันดร์ได้อีก!

นี่ทำให้สิบยักษ์ใหญ่อมตะต่างฮือฮา คิดว่าเจ้าแห่งคีรีดวงกมลต้องถูกเผ่าเทพนิรันดร์ฆ่า เป็นไปได้สูงยิ่งว่าจะตายไปแล้ว

มิหนำซ้ำตั้งแต่นั้นมาเจ้าแห่งคีรีดวงกมลก็ไม่เคยปรากฏตัวจริงๆ ทำให้ผู้คนแทบจะลืมเรื่องนี้ไปแล้ว

แต่ฝูไหวฉินกลับคิดไม่ถึงว่าจะได้พบกับยอดคนที่ประหนึ่งตำนานเทพผู้นี้ในตอนนี้!

หรือตอนนั้นเขาไม่ได้ตาย!

เจ้าแห่งคีรีดวงกมลหันไปมองฝูไหวฉินปราดหนึ่ง อดทนอธิบายอย่างหาได้ยากยิ่งว่า “ข้าเป็นแค่พลังเจตจำนงสายหนึ่ง ร่างต้นตายแล้วหรือไม่ข้าเองก็ไม่รู้”

ฝูไหวฉินอึ้งไป กลับทำตัวไม่ถูกอยู่บ้าง แค่นหัวเราะอย่างอดไม่ได้ว่า “เช่นนั้นข้าจะบอกเจ้าให้ก็ได้ ร่างต้นของเจ้าตายไปแล้ว ถูกคนใหญ่คนโตในน่านฟ้าที่เก้าฆ่าตาย!”

“เหลวไหลทั้งเพ! อาจารย์ข้ายังไม่บาดเจ็บแม้แต่ปลายผม!” หลิงเสวียนจื่อหลุดปากผรุสวาท ในใจเขา อาจารย์เป็นเหมือนบิดา ไม่ยอมให้ใครล่วงเกินได้

“หึ! จะเชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่พวกเจ้า”

ขณะที่พูดฝูไหวฉินก็หันหน้าจะจากไป เขารับรู้ว่าท่าไม่ดี ไม่กล้าอยู่ต่ออีก

“เจ้าทำให้ศิษย์ข้าเจ็บ แต่คิดจะจากไปเช่นนี้หรือ”

เสียงอันสงบนิ่งของเจ้าแห่งคีรีดวงกมลแว่วมาจากข้างหลัง ทำให้ฝูไหวฉินตัวแข็งทื่อ หนีไปไวยิ่งขึ้นคล้ายทุ่มชีวิต

ไกลออกไปก็คือเมืองจรดฟ้า เขาไม่เชื่อว่าหากหนีไปถึงในเมือง พลังเจตจำนงของเจ้าแห่งคีรีดวงกมลนี้จะยังต้านระเบียบเฮ่าเทียนได้อยู่!

เงาร่างของเขากำลังเคลื่อนไหวอยู่ชัดๆ แต่ห้วงอากาศโดยรอบกลับเหมือนแข็งตัวและหยุดนิ่ง ไม่ว่าจะท่องทะยานไปอย่างไรก็ไม่อาจเคลื่อนไหวได้แม้แต่ครึ่งก้าว

ภาพนี้ทำให้เหงื่อกาฬผุดพรายบนหน้าผากเขา วิญญาณแทบหลุดออกมาแล้ว

“ภายหน้าพวกเจ้าสิบยักษ์ใหญ่อมตะย่อมมีคนไปจัดการ ส่วนเจ้า อยู่ต่อเถอะ”

ท่ามกลางเสียงราบเรียบ ไม่พบว่าเจ้าแห่งคีรีดวงกมลเคลื่อนไหว แต่ฝูไหวฉินที่อยู่ไกลออกไปกลับประสบเรื่องที่น่ากลัวที่สุดในโลก สภาวะจิตของเขาพังทลาย จิตวิญญาณวอดวายลงทันที จากนั้นแม้แต่ร่างยังแปรเปลี่ยนเป็นเถ้าธุลีปลิวว่อนเต็มฟ้า

ภาพนี้หลิงเสวียนจื่อยังมองดูจนตาเบิกกว้าง