ตอนที่ 2577 อานุภาพต้องห้าม

ตอนที่ 2577 อานุภาพต้องห้าม

กาลเวลาไหลหลั่ง โชคชะตาดั่งสายธาร เมื่อถักทอเข้าด้วยกัน ฟ้าดาราแห่งนี้ก็เหมือนตกอยู่ในวัฏจักรอันพิสดารอย่างหนึ่ง ทุกสิ่งล้วนสำแดงภาพโรยรา จ่อมจม และดับสูญ

ตี้สือเพียงรู้สึกว่าตรงหน้าขาวโพลน แต่ทั้งกายใจกลับครั่นคร้ามอย่างบอกไม่ถูก

พลังของกาลเวลากับโชคชะตาประหนึ่งกระแสเชี่ยว ตวัดตัวเขาเข้าไปในหุบเหวกาลเวลาอันไม่อาจล่วงรู้

ตรงหน้าเขามีแสงเงาไหลเวียน ภาพต่างๆ ปรากฏขึ้น ล้วนเป็นทุกสิ่งที่ได้ประสบมาในอดีต ความตื่นเต้นและปรีดาตอนได้เหยียบย่างลงบนเส้นทางฝึกปราณ ความสุขสันต์และภาคภูมิตอนบรรลุระดับแต่ละครั้ง ความยากลำบากและอันตรายตอนแจ้งมรรค…

ความสุขความทุก การพานพบและแยกจากในอดีต ความเคืองแค้นพยาบาทในวันวาน สหายเก่าและศัตรูที่จากไปเหล่านั้น…

แต่ละภาพเคลื่อนผ่านหน้าไป โรยราและแหลกสลาย หายลับไร้ร่องรอย

จนกระทั่งได้เห็นใบหน้างดงามดั่งภาพวาดหนึ่งเคลื่อนออกมา ตี้สือหายใจติดขัด ดิ้นรนสุดชีวิต พยายามไปจับใบหน้านั้นไว้

แต่ภาพนี้กลับมลายหายไปอย่างไร้ปรานี

“ไม่!”

ตี้สือกุมหัวร้องตะโกน สีหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

นั่นคือผู้หญิงที่เขารักที่สุด แต่ในตอนนี้เขากลับพบว่าทุกสิ่งที่เกี่ยวข้องกับผู้หญิงคนนั้นถึงกับถูกลบไปจากความทรงจำ ชื่อ ความชอบ นิสัย แม้กระทั่งน้ำเสียงรอยยิ้ม เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ของนาง ถึงกับไม่อาจจำได้โดยสิ้นเชิง!

จนท้ายที่สุดสีหน้าเขามีแต่ความงุนงง ความเจ็บปวดในใจมลายหายไป คล้ายทุกสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ไม่เคยมีอยู่

ภาพแต่ละภาพนั้นยังปรากฏ ผันผ่าน โรยรา ดับสลาย…

ความกลัวในใจตี้สือกลับหนักหน่วงยิ่งขึ้น เขาสัมผัสได้แล้วว่าภาพที่ผ่านไปเหล่านั้นล้วนเป็น ‘ประสบการณ์’ กับ ‘ความทรงจำ’ ที่เขามีอยู่แต่เดิม!

แต่ตอนนี้กลับถูกพลังอันน่ากลัวช่วงชิงและทำลายไป!

“ทำไม ทำไม…” ตี้สือดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง ส่งเสียงคำรามเหมือนสัตว์ป่า

นี่น่ากลัวเกินไปแล้ว!

เปรียบดั่งตกลงไปในหุบเหวกาลเวลา ทุกสิ่งที่ได้ครอบครองในอดีตและปัจจุบันหายไปจากตัวเขาหมด กระทั่งพลังปราณ อายุขัย ความทรงจำ สติปัญญา ความนึกคิด รวมถึงมหามรรคที่เพียรไขว่คว้ามาชั่วชีวิต…

ต่างหายไปไม่หยุด!

คล้ายย้อนกลับไปในกาลเวลาไร้สิ้นสุด ทั้งยังเหมือนเพิ่งผ่านไปแค่พริบตาเดียว

ทุกสิ่งตรงหน้าหายไปหมดแล้ว

ที่นี่ยังเป็นฟ้าดาราอันวังเวงและกว้างใหญ่แห่งนั้น

ตี้สืออึ้งอยู่ตรงนั้น สีหน้าเปี่ยมไปด้วยความงุนงง

จากนั้นเขาก็เห็นหนึ่งหญิงหนึ่งชาย

ผู้หญิงแต่งกายชุดดำทั้งตัว เงาร่างอรชร แม้หมวกคลุมจะบดบังใบหน้า แต่ยังเผยความงามอันลึกลับสะท้านวิญญาณเช่นเคย

นางกำลังกระอักเลือด

ชายหนุ่มหอบหายใจกระชั้น หน้าซีดถอดสี กลิ่นอายทั้งร่างอ่อนแอ แววตาหม่นแสง

ในตอนนี้สายตาของทั้งสองจับจ้องที่ตัวเขา ทำให้เขาอึดอัดไปหมด เอ่ยขึ้นอย่างอดไม่ได้ว่า “พวกเจ้าเป็นใคร ที่นี่ที่ไหน”

เสียงอ่อนเยาว์

“ทำไมเขาถึงกลายเป็นแบบนี้ไปแล้ว”

ซย่าจื้อจ้องมองมารเทพตี้สือที่กลายเป็นเด็กคนหนึ่งไปแล้ว พักหนึ่งถึงเอ่ยอย่างกังขา

“แบบนี้ไม่ยิ่งดีกว่าหรือ”

หลินสวินสูดหายใจลึกเฮือกหนึ่ง เสียงแหบแห้งเผยความยินดี “สวะเฒ่าคนหนึ่งเสียความทรงจำ มรรควิถีและอายุขัย ถูกย้อนกลับไปช่วงวัยเด็ก เกรงว่าเขาในตอนนี้ไม่รู้สึกนิดว่าพวกเราเป็นใคร”

เขาเผยแววประหลาด เจือความสะท้านใจ

ถ้าเขาสันนิษฐานไม่ผิด นี่ก็คือพลังน่าเหลือเชื่อที่เกิดจากนัยเร้นลับกาลเวลาและนัยเร้นลับโชคชะตาหลอมรวมกัน!

ราวกับกระแสโชคชะตาหมุนย้อนกลับ ชิงเอามรรควิถีและความทรงจำ เล่นงานคนผู้หนึ่งให้อยู่ในสภาวะก่อนฝึกปราณ!

นี่ไม่ต่างอะไรกับพลังต้องห้ามแล้ว

นี่ยังทำให้หลินสวินนึกถึงอภินิหารพรสวรรค์ขั้นที่สาม ‘ดาบกาลเวลา’ ที่เจ้าแห่งมรรคาสวรรค์ครอบครอง!

เมื่อนานมาแล้วลั่วทงเทียนเคยอาศัยอภินิหารเช่นนี้เล่นงานเว่ยหมิงจื่อให้กลับไปเป็นเด็กหนุ่ม มรรควิถีทั้งตัวก็ลดลงไปยังช่วงวัยเด็กหนุ่มตามไปด้วย

อภินิหารเช่นนั้นสามารถย้อนเวลากลับ ตัดมรรควิถี น่าเหลือเชื่อถึงขีดสุด!

แต่พลังที่หลินสวินกับซย่าจื้อร่วมกันสำแดงเมื่อครู่ไม่เหมือนกับดาบกาลเวลา ไม่เพียงย้อนเวลา ตัดมรรควิถี ชิงเอาความทรงจำ ประสบการณ์ สติปัญญาของมารเทพตี้สือไปด้วย ทำให้เขาย้อนกลับไปสู่วัยเด็กจริงๆ ไม่มีความทรงจำและประสบการณ์ในอดีต ก็เหมือนกับภาพวาดทิวทัศน์ที่โดนกำจัดรอยหมึกดำไปจนหมด เปลี่ยนเป็นกระดาษเปล่าแผ่นหนึ่งอีกครั้ง!

นี่เกี่ยวข้องกับพลังโชคชะตาอย่างไม่ต้องสงสัย!

แล้วจะไม่ให้หลินสวินสั่นสะท้านได้อย่างไร

กาลเวลา โชคชะตา นี่เป็นถึงมหามรรคที่ล้วนถูกมองว่าเป็นยอดพลังต้องห้าม!

ตามคำร่ำลือ เพียงมองทะลุแก่นอัศจรรย์แห่งอมตะ หยั่งรู้กฎเกณฑ์โชคชะตาได้ ก็สามารถยืนอยู่เหนือหมื่นมรรค มองทะลุความอัศจรรย์ของกาลเวลาผันผ่าน สัมผัสกับนัยเร้นลับแห่งการรุ่งเรืองและเสื่อมถอยของยุคสมัย!

และตอนนี้ อภินิหารพรสวรรค์ของเขาเกี่ยวข้องกับกฎเกณฑ์กาลเวลา ส่วนภายในตัวซย่าจื้อก็มีพันธนาการประหนึ่งกฎเกณฑ์โชคชะตาประทับอยู่ หนึ่งกาลเวลา หนึ่งโชคชะตา ถึงกับช่วยให้พวกเขารอดพ้นจากอันตราย เอาชนะมารเทพตี้สือในช่วงเวลาคับขันนี้!

ทั้งหมดนี้ดูน่าเหลือเชื่อนัก

ควรรู้ว่าคนน่ากลัวอย่างตี้สือเคยสังหารระดับอมตะไม่น้อย แต่กระทั่งคนแข็งแกร่งอย่างเขายังรับพลังต้องห้ามจากการประสานของกาลเวลาและโชคชะตาไม่ไหว!

“พวกเจ้า… ส่งข้ากลับบ้านได้ไหม”

ตี้สือที่เป็นเหมือนเด็กบัดนี้รู้สึกหวาดหวั่นพรั่นพรึง แทบจะร้องไห้ออกมาแล้ว เขาไม่ต่างอะไรกับเด็กน้อยงุนงงอ่อนต่อโลกคนหนึ่งจริงๆ