ตอนที่ 2585 อย่าคิดว่าการจากลาคือความเศร้า

ตอนที่ 2585 อย่าคิดว่าการจากลาคือความเศร้า

หลินสวินมองอีกฝ่ายจากไปถึงค่อยหมุนตัวกลับ

ก่อนหน้านี้ตอนที่เผยไอสังหารกดดันอีกฝ่าย เขาก็ได้ทิ้งประทับหนึ่งไว้บนตัวนางแล้ว

ขอเพียงนางกล้าผิดคำพูด ทำเรื่องแก้แค้นอะไร หลินสวินก็สามารถไปหาได้ทันที!

“สหายน้อย ไม่ได้เกิดเรื่องอะไรขึ้นใช่หรือไม่”

อู่ชวนเดินมาจากไกลๆ แล้วถามอย่างกังวล

“เรื่องเล็กเรื่องหนึ่งเท่านั้น ผู้ใหญ่บ้านวางใจเถอะ” หลินสวินยิ้มพูด

อู่ชวนถอนหายใจยาวกล่าวว่า “เช่นนั้นก็ดี เช่นนั้นก็ดีแล้ว…”

เวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่า

หมู่บ้านเงาเมฆายังคงเงียบสงบเหมือนก่อนหน้านี้ เหมือนดินแดนอันสงบสุข ไม่ได้ถูกเรื่องของโลกภายนอกรบกวน

เวลาผ่านไปเรื่องเกี่ยวกับเนี่ยชิงหรงก็แทบจะถูกหลินสวินลืมไปแล้ว

ฤดูกาลผันเปลี่ยน ใบไม้ผลิแล้วร่วงหล่น

เวลาผ่านไปอีกปี

“เวลาผ่านไปไวจริงๆ”

หน้าเรือนหิน หลินสวินอยู่ในชุดพระจันทร์ขาวเอามือไพล่หลัง

ห่างจากตอนที่เขาเข้าหมู่บ้านเงาเมฆามาสามปีกว่าแล้ว หากไม่ใช่เพราะซย่าจื้อยังไม่ฟื้นเสียที นี่เรียกได้ว่าเป็นช่วงเวลาที่สงบสุขช่วงหนึ่งอย่างไม่ต้องสงสัย

บรรดาเด็กๆ ในหมู่บ้านเอง สามปีมานี้ต่างเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว ความไร้เดียงสาหายไปบ้างแล้ว เต็มไปด้วยชีวิตชีวา จิตวิญญาณโผบิน

โดยเฉพาะเสี่ยวซี โตเป็นเด็กสาวอายุสิบห้าที่งดงามแล้ว ผมงามเกล้าขึ้นด้วยปิ่นไม้ แม้ใส่ชุดกระโปรงที่ทำจากหนังสัตว์ก็ยากจะปกปิดกลิ่นอายงดงามบนตัวนาง

นางเอวบางมือเดียวโอบรอบ ขาทั้งคู่เรียวยาว มีชีวิตชีวาน่ารัก เพราะฝึกปราณมานานปี ทำให้ทั้งร่างนางเปล่งประกายสง่างามของเด็กสาวที่ต่างจากคนอื่น

อันที่จริงการฝึกปราณของเสี่ยวชีก็มีพัฒนาการชัดมาก แค่สามปีสั้นๆ ก็ทะลวงระดับไปหลายขั้นแล้ว เหยียบย่างบนมกุฎมรรคา ยามนี้เป็นระดับราชันอมตะเคราะห์ขั้นแปดที่สมชื่อคนหนึ่ง

“สหายน้อย”

ไกลออกไปอู่ชวนรีบร้อนเข้ามา ดวงหน้าเจือแววยินดี “ข้าเพิ่งได้ยินข่าวจากเพื่อนมา ครึ่งเดือนให้หลังเมืองหลิวเขียวก็จะเปิดศึกคัดเลือก!”

หลินสวินยิ้มกล่าว “เช่นนั้นดียิ่ง เสี่ยวซีก็ควรออกไปเจอโลกบ้างแล้ว”

อู่ชวนเหมือนคิดถึงบางอย่างขึ้นมา เอ่ยว่า “บาดแผลของเจ้า…”

“ฟื้นตัวได้เจ็ดแปดส่วนแล้ว ไม่กระทบกับการเดินทาง” หลินสวินกล่าวเสียงขรึม “นอกจากนี้ ขอให้ผู้ใหญ่บ้านเก็บแหวนเก็บของนี้ไว้”

เขาหยิบแหวนเก็บของวงหนึ่งออกมายื่นให้ “ในนี้มีสมบัติที่จำเป็นต่อการฝึกปราณอยู่จำนวนหนึ่ง ก็ถือว่าเป็นน้ำใจเล็กน้อยของข้า”

อู่ชวนลนลานขึ้นมาทันที “สหายน้อยเจ้าไม่กลับมาแล้วหรือ แม่นางซย่าจื้อยังไม่ฟื้นไม่ใช่หรือ”

หลินสวินยิ้มพูด “สามปีมานี้รบกวนทุกคนมาโดยตลอด ข้ากับซย่าจื้อควรจากไปได้แล้ว แต่ผู้ใหญ่บ้านวางใจได้ ต่อไปหากมีโอกาส ข้าจะกลับมาเยี่ยมทุกคน”

พูดจบก็ยัดแหวนเก็บของใส่มืออู่ชวนโดยไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ

เห็นชัดว่าอีกฝ่ายจนปัญญาและผิดหวังมาก ยิ้มขื่นพูด “รู้เช่นนี้ตั้งแต่แรก ข้าจะไม่พูดถึงเรื่องของเมืองหลิวเขียวกับเจ้า”

เขาดูออกว่าหลินสวินตัดสินใจเด็ดขาดว่าจะไป

“ฮ่าๆ งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา เลือกวันดีไม่สู้เลือกวันที่เหมาะ วันนี้ข้าจะพาเสี่ยวซีออกเดินทาง” หลินสวินยิ้มพูด

แม้ในใจอู่ชวนจะทำใจไม่ได้ แต่กลับรั้งไว้ไม่อยู่แล้ว

หลินสวินเดินตรงเข้าเรือนไป มองซย่าจื้อที่นอนอยู่บนเตียงอย่างนิ่งสงบ แววตาเผยความอบอุ่น เอ่ยพึมพำในใจ ‘ซย่าจื้อ พวกเราจะรอต่อไปเช่นนี้ไม่ได้แล้ว เจ้าหลับอย่างวางใจเถอะ เรื่องแก้แค้นให้ข้าจัดการเอง’

ครั้งก่อนตอนอยู่ในฟ้าดาราที่ไม่คุ้นเคย มารเทพตี้สือสามารถบุกเข้ามาในโลกจักรพรรดิบริสุทธิ์ของเขาโดยไม่เปลืองแรงสักนิดได้ หลินสวินได้เรียนรู้จากความผิดพลาด ครั้งนี้เพื่อความมั่นคง หลินสวินตัดสินใจให้ซย่าจื้ออยู่ในเตากระบี่ไร้ก้นบึ้ง

สมบัตินี้คือศาสตราจักรพรรดิบริสุทธิ์ของเขา แม้เขาประสบเคราะห์ สมบัตินี้ก็ไม่มีทางถูกคนอื่นควบคุม อีกทั้งมีระเบียบนิพพานอยู่ ก็ไม่มีทางถูกศัตรูทำลายอย่างง่ายดาย

นี่สามารถให้การคุ้มครองที่ยิ่งใหญ่ที่สุดกับซย่าจื้อได้อย่างไม่ต้องสงสัย

หืม?

ตอนที่หลินสวินวางซย่าจื้อเข้าไปในเตากระบี่ไร้ก้นบึ้ง ภาพที่เหลือเชื่อพลันปรากฏ

ระเบียบนิพพานถึงกับสาดละอองแสง พุ่งเข้าไปในร่างกายของซย่าจื้อ!

ในอดีตไม่เคยเกิดเรื่องเช่นนี้มาก่อนเลย หรือพูดอีกอย่างว่า ก่อนหน้านี้หลินสวินเองก็ไม่เคยคิด ว่าเมื่อซย่าจื้อและระเบียบนิพพานพบกันจะเกิดการเปลี่ยนแปลงเช่นนี้

ในใจเขาหดเกร็ง คิดว่าระเบียบนิพพานจะช่วงชิงพลังกฎเกณฑ์โชคชะตาที่ราวกับพันธนาการในร่างซย่าจื้อ แต่ไม่ทันไรเขาก็สังเกตเห็น ว่าหลังจากระเบียบนิพพานพุ่งเข้าร่างกายของซย่าจื้อ กลับกลายเป็นแสงมากมายวนเวียนอยู่บนพลังกฎเกณฑ์ที่ราวกับพันธนาการนั่น

เหมือนทำให้พลังกฎเกณฑ์ที่แน่นขนัดนั้นถูกรังไหมชั้นหนึ่งปกคลุม!

พร้อมกันนั้นพลังอัศจรรย์ปานนิพพานเริ่มวนล้อมบนต้นกำเนิดชีวิตของซย่าจื้อ

ในใจหลินสวินสะท้าน ดวงตาเป็นประกาย เข้าใจรางๆ แล้ว

ทีแรกในฟ้าดาราที่ไม่คุ้นเคยนั่น เพื่อปะทะศัตรู ซย่าจื้อเคยทุ่มสุดตัวฝืนกระตุ้นและผลาญเผาต้นกำเนิดชีวิต ส่งผลให้พันธนาการโชคชะตาขาดออกสายแล้วสายเล่า

แลตอนนี้การพุ่งเข้าไปของระเบียบนิพพาน มีความเป็นไปได้สูงมากว่าจะนำพาการเปลี่ยนแปลงที่อัศจรรย์ให้กับซย่าจื้อ ทำให้นางเกิดการแปรสภาพที่ไม่เคยมีมาก่อนจากบาดแผลที่รุนแรงอย่างหาที่เปรียบไม่ได้นั่น!

นิพพาน เดิมก็เป็นการยกระดับถึงขีดสุดในการทำลายล้าง

เหมือนเช่นพลังระเบียบของยุคก่อนอย่างพลังระเบียบเสี่ยวเซียนและเสี่ยวหมิง ล้วนฟื้นคืนชีพด้วยระเบียบนิพพาน!

ตอนนี้ซย่าจื้อก็มีความเป็นไปได้สูงมากที่จะผ่านการนิพพานเช่นนี้

คิดถึงตรงนี้ในใจหลินสวินทั้งตื่นเต้นทั้งนึกเสียใจภายหลัง รู้เช่นนี้ตั้งแต่แรกก็ควรให้ซย่าจื้อมาอยู่ในเตากระบี่ไร้ก้นบึ้งตั้งแต่เมื่อสามปีที่แล้ว

เช่นนี้เมื่อผ่านการนิพพานสามปี คงฟื้นขึ้นมานานแล้ว!