ตอนที่ 2601 สังหารระดับอมตะ

ตอนที่ 2601 สังหารระดับอมตะ

วาสนาอยู่ใกล้แค่เอื้อม!

ความยินดีปรีดาอย่างบอกไม่ถูกผุดขึ้นในใจจู้ฮุย เขาถึงกับนึกถึงภาพที่ทั้งตระกูลต่างสั่นสะท้าน ให้ความเคารพและอิจฉายามที่ตนเอาพลังระเบียบนี้กลับไป

พรึบ!

ทันใดนั้นเบื้องหน้าสายตาจู้ฮุยพลันพร่ามัว

เขาชะงักไปก่อน จากนั้นพลันพบว่าพลังระเบียบที่ถูกตนพิชิตดันหายไปแล้ว!

ชั่วพริบตารอยยิ้มที่เขาคลี่ออกมาแข็งค้าง ความปรีดาและตื่นเต้นในใจถูกไฟโทสะน่ากลัวที่ไม่อาจควบคุมได้เข้าแทนที่ ผมยาวทั้งหัวชี้ตั้ง

ใครกัน!

ฝีมือใครกันแน่!

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นปุปปับนี้ทำให้จู้ฮุยที่เดิมก็กระอักเลือดไม่หยุดโมโหจนพ่นเลือดออมา ใบหน้าชราอึมครึมถึงขีดสุด

ฉกฉวยไปต่อหน้าต่อตาตน!?

ต้องสับเป็นพันหมื่นชิ้น!

ขวับ!

ประกายน่าครั่นคร้ามปะทุออกมาจากตาเขา ชั่วพริบตาก็จับโจรขโมยพลังระเบียบได้

คนผู้นั้นเป็นชายหนุ่มผู้หนึ่งแต่งกายชุดขาวพระจันทร์ เงาร่างสูงโปร่ง มือรองเตากระบี่เตาหนึ่ง พลังระเบียบที่แปลงจากหลิวร่วงกำลังถูกเตากระบี่นั่นผนึกและกำราบ

ยามสายตาเขามองไป ชายหนุ่มคนนั้นเผยรอยยิ้มเจิดจ้า หนำซ้ำยังโบกมือ “ขอบคุณผู้อาวุโสที่กำจัดขวากหนาม สยบพลังระเบียบนี้ให้ข้า!”

พรวด!

จู้ฮุยโกรธจนกระอักเลือดออกมา โกรธจนผมชี้ตั้งตาแทบหลุดจากเบ้า มือสั่นชี้หลินสวิน “เจ้าโจรกระจอก ข้าจะฆ่าเจ้า!”

โครม!

เขาก้าวไปในห้วงอากาศ ไอสังหารดุร้ายแผ่กระจายมืดฟ้ามัวดิน แทงทวนศึกสีขาวเงินในมือออกไปทันที

ห้วงอากาศแหลกกระจุยพังถล่ม ประกายระเบียบไร้สิ่งใดเทียบเทียมเจาะอากาศ แทงไปที่หลินสวินด้วยความเร็วอันน่าเหลือเชื่อ พลังเช่นนั้นแข็งแกร่งจนทำให้เทพผีต่างกริ่งเกรง

เคร้ง!!

เตากระบี่ไร้ก้นบึ้งเข้ามาขวาง เกิดเสียงประหนึ่งฟ้าถล่มดินทลายยามทั้งสองปะทะกัน

เงาร่างหลินสวินโซเซ ต่อให้สั่งสมพลังไว้คอยท่านานแล้วก็ยังถูกการโจมตีนี้ซัดจนร่างกายเจ็บปวดสาหัส เลือดลมทั้งกายพลิกม้วนยุ่งเหยิง รู้สึกแย่จนแทบกระอักเลือด

เขาตกตะลึงอย่างอดไม่ได้

แม้จู้ฮุยจะเป็นระดับอมตะขั้นอายุขัยเทียมฟ้า อีกทั้งตอนนี้เจ็บหนักเจียนตาย ทว่าพลังต่อสู้เช่นนั้นกลับยังแข็งแกร่งถึงขีดสุด!

ขณะเดียวกันจู้ฮุยก็เอ่ยอย่างตกตะลึงว่า “เป็นเจ้า เศษเดนคีรีดวงกมลคนนั้น!”

ศีรษะมีเตากระบี่ลอยอยู่ อายุน้อยขนาดนี้ยังสามารถต้านการโจมตีของตนได้ นอกจากหลินสวินแห่งคีรีดวงกมลผู้นั้นยังจะมีใครได้อีก

ควรรู้ว่าโลกยอดนิรันดร์ในตอนนี้มีแต่ประกาศจับหลินสวินแขวนอยู่เต็มไปหมด เงาร่างหลินสวินที่วาดอยู่บนประกาศจับนั้น สิ่งบ่งชี้ที่เตะตาที่สุดก็คือเตากระบี่ ศาสตราจักรพรรดิบริสุทธิ์ชิ้นนั้น!

“คิดไม่ถึงว่าข้าคนแซ่หลินจะถึงกับถูกผู้อาวุโสจำได้ ช่าง… ได้รับความเอ็นดูจนน่าตกใจเสียจริง” หลินสวินยิ้ม สีหน้าเยือกเย็น

“ทำไมเจ้าถึงปรากฏตัวที่นี่”

จู้ฮุยมุ่นคิ้วแน่น รับรู้ได้ว่าสถานการณ์ไม่ชอบมาพากล ไม่กี่ปีก่อนหลินสวินหายไปจากนอกโบราณสถานทวยเทพ ไม่รู้เป็นตายร้ายดี

ใครจะคิดว่าเขามาถึงน่านฟ้าที่หนึ่งของโลกยอดนิรันดร์แล้ว

“เจ้ามาได้ แล้วทำไมข้าจะมาไม่ได้”

ขณะพูดเงาร่างหลินสวินก็ถลาออกไป ไม่ให้โอกาสอีกฝ่ายได้ฟื้นพลังสักนิด เตากระบี่ไร้ก้นบึ้งส่งเสียงโครมครามกำราบลงไปอย่างแข็งกร้าวอหังการ

“หึ! สวะตัวจ้อย ศิษย์พี่หลิงเสวียนจื่อกับอาจารย์อาคงเจวี๋ยของเจ้าไม่อยู่ มกุฎบรรพจารย์จักรพรรดิอย่างเจ้า… จะก่อคลื่นลมอะไรได้”

สายตาจู้ฮุยฉายแววดูถูก เมื่อสะบัดข้อมือ ทวนศึกสีขาวทะลวงอากาศเหมือนรุ้งเทพสะดุดตา

ชิ้ง! ชิ้ง! ชิ้ง!

ชั่วพริบตาทั้งสองก็ประมือกันหลายสิบครั้ง เตากระบี่ไร้ก้นบึ้งกับทวนศึกสีเงินปะทะกัน แผ่ระลอกคลื่นพลังที่ม้วนตลบเก้าชั้นฟ้าสิบแผ่นดิน ละอองแสงสาดกระเซ็น แสงเทพสาดส่อง

กลิ่นอายทั้งตัวหลินสวินพลิกม้วน ถูกกดข่มอย่างที่สุด ต่อให้ใช้พลังต่อสู้เต็มที่เข้าสู้เต็มกำลังก็ยังตกเป็นเบี้ยล่างเหมือนเดิม

ช่วยไม่ได้ ศักยภาพห่างกันเกินไป

แม้จู้ฮุยจะบาดเจ็บสาหัส แต่ถึงอย่างไรก็เป็นระดับอมตะที่สมชื่อคนหนึ่ง อานุภาพที่สำแดงออกมาในทุกการเคลื่อนไหวน่ากลัวเกินไปจริงๆ

“ตาย!”

ทันใดนั้นจู้ฮุยคำรามลั่น อานุภาพเหมือนไม่อาจต้านทาน ใช้ทวนศึกสีเงินนั่นโจมตีมากลางอากาศ

ก็ในตอนนี้เอง

แววโหดเหี้ยมฉายวาบในดวงตาหลินสวิน ทันใดนั้นก็กระตุ้นเตากระบี่ไร้ก้นบึ้งถึงขีดสุด แสงมรรคไพศาลพวยพุ่ง ปากเตาก็มาอยู่ระนาบเดียวกับทวนศึกสีเงินนั้นพอดี

ชั่วพริบตาทวนศึกสีเงินก็แทงเข้าไปในเตากระบี่ไร้ก้นบึ้ง

ที่ประหลาดคือไม่มีเสียงออกมา ตรงข้ามทวนศึกสีเงินนั้นกลับเหมือนถูกกลืนกิน แหลกสลายอย่างรวดเร็วจนน่าเหลือเชื่อ

จู้ฮุยนัยน์ตาหดรัดโดยพลัน ตกตะลึงจนตาแทบหลุดจากเบ้า ทวนศึกสีเงินนี้เป็นสิ่งที่ควบรวมออกมาจากพลังระเบียบระดับปฐพีขั้นเก้าของตระกูลจู้ของพวกเขา แม้จะถูกเขาใช้มรรควิถีของตนมาหยิบยืมพลัง แต่อานุภาพเช่นนั้นสามารถปลิดชีพระดับเดียวกันได้!

ทว่าตอนนี้ การโจมตีอันน่ากลัวนี้กลับถึงกับถูกสลายไปอย่างง่ายดายปานนี้!

เรื่องนี้เหนือความคาดหมายของจู้ฮุยโดยสิ้นเชิง ทำให้จิตใจของเขาสั่นสะท้านรุนแรงโดยไม่ทันตั้งตัว

“ฆ่า!”