ตอนที่ 2613 แขกไม่ได้รับเชิญ

ตอนที่ 2613 แขกไม่ได้รับเชิญ

ในทะเลเมฆ

เหลิ่งชิงเสวี่ยกล่าว “เสี่ยวซี อยากเข้าสู่ระดับมกุฎอริยะ จะต้องมีจิตมรรคทั่นคงไร้มลทิน จากที่ข้าดู จิตมรรคของเจ้าแม้จะบริสุทธิ์แต่กลับขาดการฝึกฝน การพาเจ้าไปสังหารอสูรมารครั้งนี้ ทุกอย่างจะต้องพึ่งตัวเจ้าเอง ไม่ว่าจะประสบอันตรายแค่ไหนข้าก็จะไม่แทรกแซง เจ้าเข้าใจหรือไม่”

เสี่ยวซีพยักหน้าอย่างจริงจัง “ข้าจะไม่ทำให้อาจารย์ผิดหวัง”

เหลิ่งชิงเสวี่ยเอ่ย “ทำให้ข้าผิดหวังหรือไม่ไม่สำคัญ ที่สำคัญคืออย่าทำให้ตนเองผิดหวัง”

ระหว่างสนทนาทั้งสองก็มาอยู่ในภูเขาชั่วร้ายที่หมอกเลือดคละคลุ้งแถบหนึ่งแล้ว ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน ที่นี่เป็นสถานที่ที่พญาอสูรมารเพ่นพ่าน ผู้ฝึกปราณทั่วไป หากไม่มียอดฝีมือมาด้วยย่อมไม่กล้าเข้ามาแม้แต่ก้าวเดียว

แต่สำหรับสำนักศึกษาพยับวายุ ที่นี่ก็คือสนามฝึกตามธรรมชาติแห่งหนึ่ง เป็นสถานที่ยอดเยี่ยมในการฝึกลูกศิษย์

“ไปเถอะ ล่าราชันอสูรมารน้อยอริยะแท้ขั้นต้นได้สิบตัว การเคลื่อนไหวครั้งนี้ก็นับว่าผ่านเกณฑ์”

เหลิ่งชิงเสวี่ยชี้ไปไกลๆ พลางเอ่ยสั่ง

เสี่ยวซีพยักหน้า เงาร่างกลายเป็นรุ้งเทพสายหนึ่งพุ่งไปยังภูเขาที่หมอกสีเลือดคละคลุ้งทันที

“รุนแรงและเข้มงวดกับนางเกินไปหรือเปล่า”

เสี่ยวซีเพิ่งจากไป เงาร่างของเนี่ยชิงหรงก็ปรากฏกลางอากาศ มองตำแหน่งที่ร่างของเสี่ยวซีหายไปอย่างกังวลแวบหนึ่ง

“นี่คือความต้องการของตัวนางเอง”

บนใบหน้างามของเหลิ่งชิงเสวี่ยเผยความทอดถอนใจเสี้ยวหนึ่ง เอ่ยว่า “นางหนูคนนี้ฮึกเหิมเต็มเปี่ยม เอาพี่หลินเป็นตัวอย่าง แม้ไม่เคยพูดอะไรกับข้า แต่ข้ารู้ว่านางหวังเพียงว่าในอนาคตเมื่อเจอพี่หลินอีกครั้งจะได้รับการยอมรับจากพี่หลิน ไม่ใช่ความผิดหวัง”

เนี่ยชิงหรงอึ้งงันไปครู่หนึ่ง กล่าวว่า “ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้”

“พี่สาว ท่านว่าหากหลินสวินไม่ได้ไปจากน่านฟ้าที่ห้านี้ เขา… จะไปที่ไหน” เหลิ่งชิงเสวี่ยอดถามไม่ได้

ตั้งแต่แยกกับหลินสวินก็ปีกว่าแล้ว

เมื่อประมาณครึ่งปีก่อน นางกับเนี่ยชิงหรงพาเสี่ยวซีไปจากถ้ำสถิตที่อยู่ลึกหมื่นจั้งของทุ่งน้ำแข็งนั่น เสาะหามาตลอดทางและในที่สุดก็ลงหลักปักฐานที่สำนักศึกษาพยับวายุ

ตอนนี้นางกับเนี่ยชิงหรงล้วนเป็นอาจารย์ระดับบรรพจารย์ในสำนักศึกษาพยับวายุ ฐานะไม่ได้ต่ำต้อย ได้รับการให้ความสำคัญอย่างมาก

ส่วนเสี่ยวซี ตอนนี้เป็นเพียงแค่ศิษย์ทั่วไป แต่ขอเพียงแค่นางบรรลุระดับอริยะ ก็จะถูกเลื่อนให้เป็นศิษย์แกนหลัก!

สามารถพูดได้ว่าสถานการณ์ในตอนนี้ของพวกนางล้วนดีมาก ช่วงเวลายามอยู่น่านฟ้าที่หนึ่งไม่อาจเทียบได้สักนิด

“ข้าเองก็ไม่รู้ชัด แต่จากข่าวที่กระจายออกจากน่านฟ้าที่ห้าในตอนนี้ ขอเพียงแค่พี่หลินไม่เผยร่องรอยก็จะไม่ประสบอันตรายอะไร”

เนี่ยชิงหรงพูดถึงตรงนี้ในสายตาเผยความเย้ยหยัน “กลับเป็นพวกคนใหญ่โตที่มาจากเผ่าจักรพรรดิอมตะเหล่านั้น ช่วงนี้คงอยู่ไม่สุขอย่างมาก ข้าถึงขั้นสามารถจินตนาการได้ถึงท่าทางอัดอั้นแต่จนใจ ขุ่นเคืองแต่ไร้แรงของพวกเขาได้”

เหลิ่งชิงเสวี่ยอดยิ้มไม่ได้ พูดเนิบๆ “หากภายหน้าข้ามีศักยภาพอย่างพี่หลิน จะต้องเอาอย่างเขาแน่ หากไม่ก่อเรื่องก็แล้วไป แต่หากจะทำขึ้นมาก็ต้องทำให้พลิกฟ้าพลิกดินไปเลย”

ไกลออกไปใต้ต้นก่วมแดงที่ราวกับลุกโชนต้นนั้น หลินสวินเก็บจิตรับรู้ เผยรอยยิ้มแล้วหมุนตัวจากไป

พวกเนี่ยชิงหรง เหลิ่งชิงเสวี่ยไม่ได้รู้ว่าในช่วงเวลาที่พวกนางเข้าสำนักศึกษาพยับวายุ หลินสวินเคยมาเยี่ยมไม่เพียงแค่ครั้งเดียว

เพียงแต่ทุกๆ ครั้งล้วนไม่เคยรบกวนชีวิตการฝึกปราณของพวกนางก็เท่านั้น

……

เวลาอีกสองปีผ่านไปอย่างรวดเร็ว

นอกเส้นทางดาราเขตแดน ผู้แข็งแกร่งเผ่าจักรพรรดิอมตะที่รวมตัวกันอยู่ ตอนนี้สั่งสมความอัดอั้นและชิงชังเต็มทรวงแล้ว

หากเป็นการปิดด่านฝึกปราณ สำหรับพวกเขา เวลาสองสามปีก็เป็นเพียงแค่การดีดนิ้วเท่านั้น

แต่ประเด็นคือตอนนี้พวกเขาไม่ได้ฝึกปราณ รอเป้าหมายอยู่ที่นี่ทุกวันคืน นี่ทรมานเกินไปอย่างไม่ต้องสงสัย บั่นทอนความอดทนของพวกเขาจนแทบจะหมดแล้ว

“ข้าไม่รอแล้ว! วันหน้าย่อมมีโอกาสเล่นงานเจ้าเดรัจฉานนี่!”

วันนี้หนานหยวนซิงทนไม่ไหวก่อน จากไปอย่างเดือดดาล

ทุกคนมองหน้ากัน ไปง่ายๆ เช่นนี้หรือ

เห็นเช่นนี้ลี่อู๋เยี่ยนที่รู้สึกเหลืออดนานแล้วก็หมดความอดทนเช่นกัน กล่าวว่า “ทุกท่าน รักษาตัวด้วย ต่อไปหากหลินสวินเผยร่องรอยข้าย่อมจะมาอีกครั้ง”

เสียงยังก้องอยู่ แต่ตัวนางหายไปแล้ว

จากนั้นก็มีระดับอมตะบางส่วนทยอยจากไป ต่างทนความรู้สึกถูกกระทำเช่นนี้ไม่ไหว

ไม่นานในที่นั้นก็เหลือแค่ระดับอมตะที่มาจากน่านฟ้าที่หกและน่านฟ้าที่ห้าจำนวนหนึ่ง แต่ละคนมองตากันไปมา ลังเลไม่สามารถตัดสินใจได้

หากรอต่อไป ถ้าหลินสวินไม่ปรากฏตัวเสียที นี่เป็นการเสียเวลาและเรี่ยวแรงอย่างไม่ต้องสงสัย สุดท้ายก็เป็นไปได้สูงมากที่จะคว้าน้ำเหลว

แต่ถ้าจากไปเช่นนี้พวกเขาก็ไม่จำยอม ถึงอย่างไรก็รอมาหลายปีแล้ว ใครจะยอมกลับไปมือเปล่าเช่นนี้

หนานหยวนซิง ลี่อู๋เยี่ยนสามารถสะบัดก้นไปได้ เพราะพวกเขามาจากน่านฟ้าที่เจ็ด ในช่วงสั้นๆ หลินสวินไม่มีทางคุกคามไปถึงพวกเขารวมถึงขุมอำนาจเบื้องหลังพวกเขาได้

ทว่าสำหรับคนของเผ่าจักรพรรดิอมตะคนอื่นๆ หากหลินสวินบุกเข้าน่านฟ้าที่หก ก็จะเป็นการคุกคามครั้งใหญ่ต่อขุมอำนาจเบื้องหลังพวกเขา!

“มารดามันเถอะ!”

มีคนโกรธจนอดสบถด่าไม่ได้ เสียงสะเทือนฟ้าดารา เห็นชัดว่าโมโหเดือดยิ่งยวด

“เจ้าหมอนี่ไม่ปรากฏตัวเสียที พวกเราเสียเวลาต่อไปก็ไม่ใช่เรื่อง จากที่ข้าดู ถ้าเขากล้าเข้าสู่น่านฟ้าที่หกจริง ถึงตอนนั้นค่อยระดมกำลังโจมตีสังหารเขาก็พอ”

มีคนพูดเสียงขรึม

“แต่ถ้าเข้าน่านฟ้าที่หกแล้วเจ้าตัวจ้อยนั่นยังใช้วิธีเดิมอีก ทำลายไปทั่ว ถึงตอนนั้นบางทีสุดท้ายอาจสามารถฆ่าเขาได้ แต่ขุมอำนาจใดที่จะสามารถรับการสูญเสียเช่นนี้ได้”

มีคนสีหน้าไม่น่ามอง

ขณะสนทนาก็มีอีกหลายคนจากไปเงียบๆ ไม่คิดจะรอต่อไป