ตอนที่ 2635 ภูเขาเทพสนามแม่เหล็ก

ตอนที่ 2635 ภูเขาเทพสนามแม่เหล็ก

สวบ!

ขณะที่หลินสวินครุ่นคิด แสงสีดำสะดุดตาสายหนึ่งก็พุ่งออกจากเขตลมสนามแม่เหล็กที่อยู่ไกลๆ มาทางเขา

นี่คือหินเทพพลังแม่เหล็ก ทั้งยังก้อนใหญ่นัก ขนาดเท่าพัดใบลาน ทันทีที่ปรากฏ บริเวณใกล้เคียงก็มีเงาร่างหลายร่างกระโจนออกมา พุ่งไปยังหินเทพพลังแม่เหล็กจากทิศต่างๆ

และตำแหน่งของหลินสวินอยู่ใกล้กับหินเทพพลังแม่เหล็กที่พุ่งมานั้นมากที่สุด เมื่อผู้ฝึกปราณเหล่านี้ลงมือ ก็ทำให้หลินสวินโดนลูกหลงไปด้วยทันที

ตูม!

กระบี่มรรค ดาบศึก ประทับเทพ ทวนวงเดือน… สมบัติสารพัดปะปนด้วยวิชามรรคต่างๆ เข้าปกคลุม ประกายแสงเจิดจ้า บ้าคลั่งไร้สิ้นสุด

หลินสวินนิ่วหน้า ยืนอยู่ที่เดิมไม่ขยับ แต่รอบตัวกลับมีอานุภาพไร้รูปแผ่ออกมา

ตูม!

ประหนึ่งฟ้าถล่มดินทลาย สมบัติที่เปล่งประกายหลากสีรวมถึงวิชามรรคอันลึกลับสุดหยั่งทั้งหลายเหล่านั้นต่างถูกพายุคลั่งบดขยี้ พากันระเบิดออกในห้วงอากาศ ละอองแสงปลิวว่อน ส่งเสียงดังสนั่นไม่ว่างเว้น

เงาร่างผู้ฝึกปราณที่กระโจนมาเหล่านั้นต่างกลายเป็นเถ้าธุลีปลิดปลิวไปในห้วงอากาศอย่างรวดเร็ว

“นี่…”

“น่ากลัวนัก!”

“คนผู้นี้เป็นใคร”

ไกลออกไปผู้ฝึกปราณที่จับจ้องภาพนี้จำนวนหนึ่งตัวแข็งทื่อ ตกตะลึงกับภาพนองเลือดอหังการเช่นนี้ ความกระหายหมายจะลงมือเต็มแก่ในใจก็หายลับไป

และท่ามกลางความเงียบนี้เอง หลินสวินก็ยื่นมือไปคว้าหินเทพพลังแม่เหล็กที่พุ่งทะยานมาก้อนนั้น

หนักยิ่ง

พริบตาเดียวนิ้วมือหลินสวินรู้สึกหนักอึ้ง เหมือนกำลังแบกภูเขาใหญ่ลูกหนึ่งอยู่ ไม่ใช่แค่หนักธรรมดา!

แต่นี่คือหินเทพพลังแม่เหล็ก เมื่อหลินสวินออกแรงที่ปลายนิ้ว เศษหินแตกกระจายออก หินดำขนาดเท่าพัดใบลานก้อนนั้นค่อยๆ เปิดแยก จนในที่สุดก็เหลือเพียงเหล็กเทพส่องประกายพร่างพราวขนาดเท่าไข่นกพิราบก้อนหนึ่ง พลังแม่เหล็กน่าตกตะลึงอบอวล ห้วงอากาศใกล้ๆ ยังบิดเบี้ยวยุบตัว ซัดวงคลื่นห้วงอากาศกระจัดกระจาย

นี่ก็คือเหล็กเทพพลังแม่เหล็ก!

ได้รับการขนานนามว่าเป็นสมบัติหายาก พบเห็นได้แค่ในทะเลประหัตมารเท่านั้น

แต่แววตาหลินสวินเปลี่ยนเป็นแปลกพิกล หินเทพพลังแม่เหล็กก่อนหน้านี้หนักอย่างกับภูเขาลูกใหญ่ แต่เหล็กเทพพลังแม่เหล็กขนาดเท่าไข่นกพิราบก้อนนี้กลับเบาหวิว อย่างมากก็หนักแค่สามตำลึงเท่านั้น

คราวนี้หลินสวินถึงได้เข้าใจการทดสอบคราวนี้อย่างลึกซึ้ง เหล็กเทพพลังแม่เหล็กหนึ่งแสนชั่ง นี่ย่อมเป็นจำนวนมหาศาลยิ่งนัก

ถ้าไม่เข้าไปในเขตลมสนามแม่เหล็ก อาศัยแค่การสะสมจากบริเวณด้านนอกนี้ เกรงว่าไม่รู้เมื่อไรถึงจะรวมรวมได้มากพอ

“เจ้าหนุ่ม ข้า ‘หลงเฟิง’ จากสำนักมารใต้พิภพ ถ้าเจ้าตกลง ข้าสามารถนำผลึกต้นกำเนิดวัฏจักรมาซื้อเหล็กเทพพลังแม่เหล็กในมือเจ้าได้”

ไกลออกไปเสียงทุ้มหนาเหมือนสายฟ้าครั่นครืนดังมา ก็เห็นเงาร่างสูงตระหง่านร่างหนึ่งนั่งอยู่บนบัลลังก์กระดูกขาวที่ลอยอยู่กลางอากาศ

ผมสีเลือดของเขาปลิวไสว สายฟ้าสีชาดพริบวาบในดวงตา พลานุภาพระดับบรรพจารย์ทั้งตัวน่าครั่นคร้ามถึงที่สุด

หลงเฟิง!

ชื่อนี้อาจไม่คุ้นหู แต่ในทะเลประหัตมาร ขอเพียงพูดถึง ‘บรรพจารย์มารพันตา’ ย่อมเรียกได้ว่าไม่มีใครไม่รู้จัก

ความโด่งดังของกิตติศัพท์ร้ายกาจ ทำให้ใครพูดถึงก็หน้าเปลี่ยนสี

เห็นชัดว่าหลงเฟิงหมายตาเหล็กเทพพลังแม่เหล็กในมือหลินสวิน

สายตาของผู้คนมากมายที่อยู่ใกล้เคียงเริ่มเปลี่ยนเป็นแปลกพิกล

ในช่วงระยะนี้ที่หลงเฟิงอยู่ที่นี่ เขาไม่ได้ลงมือชิงเหล็กเทพพลังแม่เหล็ก แต่ขอแค่เป็นเหล็กเทพพลังแม่เหล็กที่ถูกเขาหมายตา ก็จะเอ่ยปากขอซื้อขายกับอีกฝ่าย

ต่อให้เขาเสนอราคาให้ต่ำถึงที่สุด ถึงขั้นไม่ต่างอะไรกับการชิงไปเปล่าๆ สักนิด แต่ก็ไม่มีใครกล้าปฏิเสธการค้าขายเช่นนี้

หาไม่แล้วหลงเฟิงจะใช้พลังปราณระดับบรรพจารย์ของเขามาสั่งสอน ว่าควรปฏิบัติตัวอย่างไร

หลินสวินไม่ได้รู้เรื่องพวกนี้ ต่อให้รู้ก็ไม่สนใจมากนัก

“เจ้าคิดราคาเป็นผลึกต้นกำเนิดวัฏจักรกี่ก้อน” เขาเอ่ยถาม

บนบัลลังก์กระดูกขาว หลงเฟิงยิ้มน้อยๆ ชูนิ้วมือหนึ่งนิ้ว

“หนึ่งร้อยล้านหรือ” หลินสวินกล่าว

ผู้ฝึกปราณที่อยู่ใกล้ๆ บางคนเกือบหัวเราะออกมา เจ้าหมอนี่… กล้าคิดจริงๆ

หลงเฟิงก็อึ้งไป สีหน้าเปลี่ยนเป็นเย็นชาขึ้นมา “เดิมทีข้าคิดราคาหนึ่งล้าน แต่ตอนนี้ข้าเปลี่ยนใจแล้ว อย่างมากสุดก็ให้เจ้า… หนึ่งหมื่น”

นี่ไม่ใช่การกดราคาแล้ว แต่เป็นการเหยียดหยามและข่มขู่อย่างหนึ่ง

หลินสวินร้องอ้อ เอ่ยว่า “ช่วงนี้เจ้าคงได้เหล็กเทพพลังแม่เหล็กมาไม่น้อยด้วยวิธีนี้กระมัง”

ทุกคนต่างรู้สึกเศร้าใจอย่างอดไม่ได้ นึกถึงเหล็กเทพพลังแม่เหล็กที่ถูกหลงเฟิงชิงเอาไปในช่วงนี้

หลงเฟิงนิ่วหน้า “เจ้าอยากจะพูดอะไร”

หลินสวินยิ้มเอ่ย “ปล้นน่ะสิ”

ฟุ่บ!

เงาร่างเขาหายลับไปกลางอากาศ ครู่ต่อมาก็ปรากฏตัวตรงหน้าหลงเฟิง

“รนหาที่ตาย!”

อานุภาพถาโถมหาใดเทียบปะทุออกมาจากทั้งร่างหลงเฟิง ขณะที่กำลังจะลุกขึ้นจากบัลลังก์กระดูกขาวก็ถูกพลังฝ่ามือไร้รูปสายหนึ่งกดข่มไว้

เขาหน้าเปลี่ยนสีทันที พยายามต่อต้านสุดกำลัง แต่พลังฝ่ามือนั้นกลับแข็งกร้าวถึงขีดสุด ซัดแขนและไหล่ทั้งสองให้แหลกกระจุย เลือดเนื้อสาดกระเซ็น สุดท้ายพลังฝ่ามือนั้นก็ปกคลุมทั่วร่างเขา ทำให้ตัวเขาถูกตบกระจาย บัลลังก์กระดูกขาวที่อยู่ข้างหลังเขายังระเบิดแหลก

บรรพจารย์จักรพรรดิจากสำนักมารใต้พิภพที่ชื่อเสียงความร้ายกาจเลื่องลืออย่างบรรพจารย์มารพันตา ก็ถูกหนึ่งฝ่ามือตบตายเช่นนี้!

ภาพนองเลือดนั้นทำให้ทุกคนต่างนิ่งอึ้งอยู่เช่นนั้น