ตอนที่ 2675 ข่าวคราวของเหล่าศิษย์พี่

ตอนที่ 2675 ข่าวคราวของเหล่าศิษย์พี่

ทะเลเมฆลอยสูง สนโบราณพลิ้วไหว

หน้าโต๊ะ เงาร่างนั้นงดงามยิ่งนัก ราวกับเดินออกมาจากภาพเขียน

นางเป็นหญิงแต่งกายเป็นชาย สวมชุดสีชมพูทั้งตัว บนเสื้อผ้าปักลายกุหลาบสีชมพูไปทั่ว ผมยาวดำขลับทั้งศีรษะปักปิ่นปักผมเฉียงๆ เผยให้เห็นใบหน้ารูปเมล็ดแตงขาวสะอาดที่พริ้งเพราจนทำให้สรรพชีวิตตื่นตะลึงได้

นางมีดวงตาดุจหงส์ที่เจ้าสำราญโดดเด่น ริมฝีปากแดงโดยไม่มิได้แต่งแต้ม คิ้วดำดกโดยไม่ต้องเขียน ผิวพรรณขาวเปล่งปลั่งดุจมันแพะ ร่างกายสูงโปร่งอ้อนแอ้น

บัดนี้นั่งตามสบายอยู่ตรงนั้น ยามเคลื่อนสายตามองมามีแต่แววตาใจกว้างและสง่างาม

สง่าอย่างเซียน งดงามอย่างเทพ!

ไม่ว่าใครได้เห็นต่างต้องตื่นตะลึง

มาดและรูปโฉมเช่นนั้นช่างพิเศษยิ่งจริงๆ

เมื่อเห็นเงาร่างหลินสวินปรากฏ นางที่เป็นหญิงแต่งกายเป็นชายก็ยิ้มละไมลุกขึ้นเอ่ยว่า “ศิษย์น้องเล็ก ไม่ได้เจอกันหลายปี ท่าทางเจ้ายิ่งดูดีกว่าเมื่อก่อนเสียอีก มาๆ รีบมาให้ข้าดูเจ้าให้ถนัดหน่อย”

เสียงกระจ่างนั้นแฝงแรงดึงดูดนุ่มนวลพิเศษ

สตรีผู้นี้ก็คือจวินหวน ผู้สืบทอดคีรีดวงกมลที่มีฉายาว่า ‘ชั่วขณะมรรคว่างเปล่า มรรคกระบี่สุดแพรวพราว’!

ขณะพูดนางก็เดินมาหาหลินสวินแล้ว มือเรียวยาวขาวกระจ่างไพล่หลัง ดวงตาหงส์อันงดงามทั้งสองประเมินหลินสวินตั้งแต่หัวจรดเท้า ริมฝีปากแดงอิ่มอมยิ้มจางๆ

โฉมตรูดุจรูปวาดแลนางเซียน

“ศิษย์พี่ ทำไมท่าน…”

หลินสวินตื่นตะลึงนัก รู้สึกไม่ทันตั้งตัว

ก่อนหน้านี้เขาคิดอย่างไรก็คิดไม่ถึงว่าแขกพิเศษลึกลับที่มาหาตนที่ตระกูลลั่วคราวนี้ จะดันเป็นศิษย์พี่จวินหวน

“เกินคาดมากหรือ”

จวินหวนกะพริบตาปริบๆ รอยยิ้มชวนเพลินใจดุจกลีบดอกไม้หลังสายฝน

หลินสวินพยักหน้า ฉีกยิ้มเอ่ยว่า “และประหลาดใจมาก”

หลังจากเปิดศึกใหญ่กับจอมจักรพรรดิไร้นามคราวนั้น เขาก็แยกกับเหล่าศิษย์พี่ของคีรีดวงกมล

เขาในตอนนั้นเพิ่งบรรลุระดับมกุฎกึ่งจักรพรรดิที่เขาปู้โจว

แต่เขาในตอนนี้เป็นมกุฎบรรพจารย์จักรพรรดิที่มีชื่อสะเทือนโลกยอดนิรันดร์นานแล้ว!

กาลเวลาเคลื่อนคล้อยไปช้าๆ หลายปีผ่านไป เขากรำศึกในฟ้าดารา เคลื่อนกวาดหลากดินแดน รอนแรมไปในแดนใหญ่พันศึก บุกทะลวงมาถึงน่านฟ้าที่หกแห่งนี้

ก็จะเคยคิดอยู่บ่อยๆ ว่าจะเมื่อไรจะได้พบกับศิษย์พี่เหล่านั้นอีกครั้ง

ทั้งยังเคยเป็นกังวลถึงสวัสดิภาพของศิษย์พี่เหล่านั้น เพราะเขาเคยได้ยินว่าสิบยักษ์ใหญ่น่านฟ้าที่แปดมองผู้สืบทอดคีรีดวงกมลเป็นศัตรู หมายจะกำจัดเพื่อให้หมด

เพียงแต่หลินสวินคิดไม่ถึงว่าจะได้พบศิษย์พี่จวินหวนที่ตระกูลลั่วในตอนนี้!

เขาจะไม่ตื่นเต้นดีใจได้อย่างไร

จวินหวนก็สังเกตเห็นถึงความปรีดาบนใบหน้าหลินสวินเช่นกัน ในใจทอดถอนใจไม่หยุด เอ่ยว่า “ช่วงไม่กี่ปีมานี้เมื่อได้ยินข่าวเกี่ยวกับเจ้า พวกเราผู้สืบทอดคีรีดวงกมลคนไหนจะไม่ประหลาดใจและทอดถอนใจได้”

นึกย้อนไปถึงตอนที่ได้พบกับหลินสวินครั้งแรก ฝ่ายหลังเพิ่งออกจากดินแดนรกร้างโบราณ ก้าวย่างมาในโลกฟ้าดารา เขาในตอนนั้นเพิ่งสักการะอริยมรรค มีพลังปราณระดับมหาอริยะขั้นสมบูรณ์

แต่ตอนนี้ชายหนุ่มในตอนนั้นกลายเป็นมกุฎบรรพจารย์จักรพรรดิที่ฆ่าระดับอมตะได้ไปแล้ว!

ปัจจุบันมิอาจเทียบกับอดีตก็เป็นเช่นนี้!

“สวินเอ๋อร์ พวกเจ้าคุยกันไปนะ”

ไม่ไกลนัก ลู่ป๋อหยายิ้มพลางลุกขึ้นแล้วหมุนตัวจากไป

“ศิษย์พี่ รีบมานั่งเร็ว”

หลินสวินก้าวไปข้างหน้า รินชาเทน้ำให้จวินหวนด้วยตัวเอง

จวินหวนกลับมานั่ง มองดูหลินสวินที่กำลังกุลีกุจอ ดวงตาโตดุจหงส์ทั้งสองยิ้มหยีเป็นรูปจันทร์เสี้ยว เอ่ยว่า “ศิษย์น้องเล็ก อย่าวิ่งวุ่นเลย รีบนั่งลง”

หลินสวินนั่งลงแล้วยิ้มพูดว่า “ศิษย์พี่ ท่านหาที่นี่เจอได้อย่างไร”

“ตอนนี้เจ้ามีชื่อระบือน่านฟ้าที่หก อยากหาเจ้ายังไม่ใช่เรื่องง่ายหรอกหรือ” จวินหวนยิ้มพลางหยอกล้อ

หลินสวินอึ้งไป แล้วเอ่ยถามอีกว่า “ศิษย์พี่ หลายปีนี้ในใจข้ากังขาอยู่ไม่น้อยจริงๆ คราวนี้ท่านต้องไขข้อสงสัยให้ข้าหน่อยแล้ว”

จวินหวนกัดริมฝีปากเบาๆ สีหน้าลำบากใจ “บางเรื่องพูดได้ บางเรื่องพูดไม่ได้ อย่างเช่นถ้าเจ้าถามว่าข้าชอบเจ้าหรือไม่… นี่จะน่าอายเกินไปแล้ว”

ขณะพูดนางก็ขยิบตาให้หลินสวิน ในดวงตาเปล่งประกายชุ่มฉ่ำนั้นมีแต่แววหยอกเย้าเจ้าเล่ห์

“เช่นนั้นข้าก็อยากถามสักหน่อยว่าศิษย์พี่มีชายในดวงใจแล้วหรือยัง”

หลินสวินยิ้มเอ่ย เขาไม่ได้ทึ่มทื่อเรื่องความรักเหมือนอย่างแต่ก่อนแล้ว ในสมองมีคำว่ารอยยิ้มพริ้งเพรา ดวงเนตรเพริศแพร้วลอยขึ้นมาอย่างอดไม่ได้

จวินหวนถอนใจเบาๆ เนตรงามจับจ้องหลินสวินแล้วเอ่ยว่า “ชายที่รักใคร่ชอบพอข้า สามารถตั้งแถวจากน่านฟ้าที่หนึ่งถึงน่านฟ้าที่เก้ายังได้เลย แต่คนที่จะเข้าตาข้าได้ก็เหลือแต่คนตรงหน้า”

เดิมทีนางก็งดงามยิ่ง ผุดผาดเลิศล้ำ ต่อให้เป็นหญิงแต่งกายเป็นชาย ยามขยับตัวก็ยังมีเสน่ห์มากเช่นเดิม ขณะนี้จับจ้องหลินสวิน ดวงตาคู่สวยกระจ่างใสเจือแววเขินอาย ท่าทางเช่นนั้นน่าเหลือเชื่อนัก

หลินสวินยังออกจะไม่กล้าสบตาอยู่บ้าง กระแอมแห้งๆ เอ่ยว่า “ศิษย์พี่ ตรงหน้าท่านคือข้า ท่านคงไม่ได้คิดว่าข้าเป็นชายในดวงใจท่านกระมัง”

จวินหวนพูดอย่างจริงจัง “เจ้าไม่เคยได้ยินว่าจันทราในทะเลคือจันทราบนฟ้า คนตรงหน้าไซร้คือคนในดวงใจหรอกหรือ”