ตอนที่ 2712 คลื่นลมไม่หยุด

ตอนที่ 2712 คลื่นลมไม่หยุด

ซวีเหวินไม่ได้ขวาง

แววตาเขาเย็นเยียบแฝงความเวทนาเสี้ยวหนึ่ง หอแรกนภาควบคุมดูแลเรื่องกฎ อำนาจยิ่งใหญ่มาก แต่เจ้าหมอนี่คิดว่าเพียงแค่ไปหอแรกนภาก็จะโชคดีหนีเคราะห์พ้นหรือ

เพียงแต่หลินสวินถูกขวางไว้อีกครั้ง

นอกเรือนมีชายผมขาวสวมชุดเขียวยืนอยู่เงียบๆ แววตาแผ่กลิ่นอายโชกโชน

“ในเมื่อเรื่องนี้เกิดขึ้นในหอแรกมายา ก็ไม่จำเป็นต้องให้สะเทือนไปถึงหอแรกนภา”

เสียงของชายคนนั้นราบเรียบ ราวกับเสียงระฆังยามเช้ากลองยามค่ำ

“ผู้อาวุโสเจี่ยงเยี่ย!”

เสียงอุทานด้วยความตกใจดังขึ้นในเรือนสมบัติสวรรค์ จำฐานะของผู้มาเยือนได้

เจี่ยงเยี่ย

ผู้อาวุโสที่มีตำนานสุดยอดมากที่สุดคนหนึ่งในหอแรกมายา มรรควิถีลึกล้ำไม่อาจคาดเดา ดูแลในเขาตำรามาโดยตลอด ถูกมองว่าเป็นทั้งมือซ้ายมือขวาของรองหัวหน้าหอตู๋กูยง!

“จัดการอย่างไร” หลินสวินพูด

เจี่ยงเยี่ยพูดอย่างนิ่งสงบ “จัดการตามกฎ”

ว่าพลางสายตาเขามองไปยังเฉาจ้งหลินที่ถูกหลินสวินจับตัวไว้ เอ่ยว่า “เจ้ารู้ความผิดหรือยัง”

เฉาจ้งหลินถูกหลินสวินตีจนสภาพน่าอนาถมากนานแล้ว ความเดือดดาลเต็มทรวง กำลังคิดว่าหลังจากไปถึงหอแรกนภาจะระบายความโกรธภายในใจอย่างไร

ทว่าต่อหน้าเจี่ยงเยี่ย ความเดือดดาลในใจเขาถูกความเย็นเยียบเสียดกระดูกเข้าแทนที่ สั่นเทิ้มไปทั้งตัว “ผู้อาวุโส ท่านก็เห็นแล้วว่าหลินสวินเป็นฝ่ายลงมือก่อน”

ตอนนี้เองซวีเหวินก็เดินเข้ามา ประสานหมัดกล่าว “พี่เจี่ยง เรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ล้วนอยู่ในสายตาข้า เจ้าหลินสวินนี่เป็นฝ่ายลงมือจริงๆ การกระทำกำเริบเสิบสาน ทำให้คนโกรธเกรี้ยว”

เขาเป็นเพียงแค่ผู้ดูแลคนหนึ่ง

แต่เจี่ยงเยี่ยเป็นผู้อาวุโส!

เจี่ยงเยี่ยไม่ได้สนใจซวีเหวิน สายตามองเฉาจ้งหลินนิ่งๆ เอ่ยว่า “ข้าถามเจ้าครั้งสุดท้าย เจ้ารู้ความผิดหรือยัง”

เสียงที่ราบเรียบนั้นกลับเหมือนกระบี่คมที่จี้ใจคน ทำเอาสีหน้าเฉาจ้งหลินเปลี่ยนไประลอกหนึ่ง อดมองไปทางซวีเหวินไม่ได้

ซวีเหวินพูดอย่างเย็นเยียบ “มองข้าทำไม หากเจ้าเป็นฝ่ายทำผิดก่อนก็ยอมรับซะ หากไม่ใช่ก็ไม่จำเป็นต้องยอมรับผิด! ข้าเชื่อว่าสำนักจะให้ความยุติธรรมกับเจ้า!”

เฉาจ้งหลินสูดหายใจลึกๆ ก่อนกล่าวว่า “เรียนผู้อาวุโสเจี่ยง ข้าไม่ได้ทำผิดกฎสำนัก ไม่รู้ว่าผิดตรงไหนจริงๆ กลับเป็นหลินสวินที่…”

ไม่รอพูดจบเจี่ยงเยี่ยก็กล่าวตัดบท “เด็กๆ พาเฉาจ้งหลินไปหอแรกนภา ให้ผู้ดูแลเถาเหลิ่งไต่สวน”

ทันใดนั้นเงาร่างหนึ่งเดินมาจากนอกเรือน ร่างกายกำยำ สีหน้าเย็นชา ทันทีที่มาถึงก็ชักนำเสียงแตกตื่นขึ้นในที่นั้น

คนผู้นี้คือเหวยฟาง ศิษย์เบื้องท้ายของผู้อาวุโสเจี่ยงเยี่ย!

เมื่อนานมาแล้วเหวยฟางที่อยู่ในฐานะผู้สืบทอดแกนหลักแห่งยอดเขาที่หนึ่ง ถูกเจี่ยงเยี่ยเลือกและพาเข้ามาฝึกปราณในหอแรกมายา ไม่ถึงพันปีก็ทะลวงระดับอย่างราบรื่น ก้าวสู่ระดับอมตะ!

“ศิษย์น้องหลินสวิน ส่งคนผู้นี้มาให้ข้าเถอะ” เหวยฟางกล่าว เสียงเคร่งขรึม

หลินสวินดูการเปลี่ยนแปลงของสถานการณ์ออกแล้ว จึงส่งตัวเฉาจ้งหลินไปอย่างรวดเร็วพร้อมเอ่ยว่า “รบกวนศิษย์พี่ด้วย”

เหวยฟางพยักหน้าน้อยๆ คว้าตัวเฉาจ้งหลินเดินออกไป

“ใต้เท้าซวีเหวิน ท่านรีบช่วยข้าพูดสิ!” เสียงตะโกนของเฉาจ้งหลินดังมา ในที่สุดก็ลนลานแล้ว

แต่ไม่นานเสียงของเขาก็หายไป

บรรยากาศในเรือนเงียบกริบ ใครต่างก็ดูออก ว่าการมาเยือนของเจี่ยงเยี่ยทำให้สถานการณ์เปลี่ยนไปแล้ว!

“ผู้อาวุโสเจี่ยง เฉาจ้งหลินเป็นศิษย์หอแรกมายาของพวกเรา ยิ่งเป็นผู้สืบทอดแกนหลักที่มาจากยอดเขาที่สอง เจ้าให้หอแรกนภาจัดการเช่นนี้ไม่ใคร่เหมาะกระมัง”

เจี่ยงเยี่ยเคลื่อนสายตามองไปยังซวีเหวิน กล่าวว่า “หากเขาไม่ได้ทำผิดก็จะกลับมาอย่างปลอดภัย หรือเจ้าไม่เชื่อในหอแรกนภา”

สีหน้าของซวีเหวินแข็งค้างไป ชี้หลินสวินแล้วกล่าวว่า “เช่นนั้นเจ้าหมอนี่จะจัดการอย่างไร”

เจี่ยงเยี่ยกล่าว “เด็กๆ มอบเบี้ยประจำเดือนที่ควรเป็นของหลินสวินให้เขา”

ทันใดนั้นมีคนผู้หนึ่งเดินเข้ามา ยื่นถุงเก็บของใบหนึ่งให้หลินสวิน

ซวีเหวินเห็นดังนี้ก็โกรธจนแทบกระอักเลือด หลินสวินลงมือเหิมเกริมที่นี่ ไม่เพียงไม่ลงโทษเขา กลับยังให้เบี้ยประจำเดือนกับเขาหรือ

นี่เห็นชัดว่าไม่คิดจะจัดการหลินสวินแล้ว!

ซวีเหวินสูดหายใจลึกคราหนึ่ง เอ่ยพูดเย็นชา “ผู้อาวุโสเจี่ยง เฉาจ้งหลินเป็นศิษย์หอแรกมายาของเรา กลับถูกท่านส่งตัวไปหอแรกนภา ส่วนหลินสวินเป็นเพียงคนใหม่ที่เพิ่งเข้าสำนัก ท่านกลับปกป้องเช่นนี้ หากข่าวกระจายออกไปคงทำให้คนไม่น้อยเกิดความไม่พอใจ”

เจี่ยงเยี่ยกล่าว “เจ้าไม่พอใจมากหรือ”

เขานิ่งสงบเสมอมา ทว่าท่าทีเช่นนั้นกลับแข็งกร้าวอย่างที่สุด

สีหน้าของซวีเหวินแปรเปลี่ยนไประลอกหนึ่ง “ข้าเพียงคิดว่าเช่นนี้ไม่ยุติธรรม”

เจี่ยงเยี่ยกล่าว “เจ้าสามารถไปฟ้องร้องข้าที่หอแรกนภาได้ ให้พวกเขามาคุยกับข้า”

ซวีเหวินเห็นเช่นนี้ก็รู้แล้วว่าเจี่ยงเยี่ยตั้งใจจะปกป้องหลินสวิน จึงไม่ได้ยืนกรานต่อ แต่พูดอย่างเย็นชาว่า “ผู้อาวุโสเจี่ยงเยี่ย ท่านทำเช่นนี้จะทำให้คนไม่น้อยไม่พอใจ”

พูดจบเขาก็หมุนตัวจากไป

เจี่ยงเยี่ยไม่ได้สนใจ บนสีหน้าราบเรียบไม่เคยเกิดการเปลี่ยนแปลงแม้แต่เสี้ยว

“ต่อไปยามมารับเบี้ยประจำเดือน จะไม่มีใครกล้ากลั่นแกล้งเจ้าอีกแล้ว ตอนนี้เจ้าไปได้แล้ว” สายตาของเจี่ยงเยี่ยเคลื่อนไปมองหลินสวิน

“ขอบคุณผู้อาวุโสที่ให้ความเป็นธรรม คืนความบริสุทธิ์ให้ผู้น้อย” หลินสวินประสานหมัดกล่าว