ตอนที่ 2724 มีไอสังหารอื่นซ่อนอยู่

ตอนที่ 2724 มีไอสังหารอื่นซ่อนอยู่

เขาเก็บจิตชั่วร้ายลงไป หลินสวินที่เดิมคิดเตรียมตัวจากไปพลันนึกอะไรขึ้นมาได้ เขาย้อนกลับมาทางเดิมอีกครั้ง

หน้าเมืองมหึมากลางอากาศนั้น หลินสวินแผ่จิตรับรู้ออกไปสัมผัสอยู่ครู่ใหญ่แล้วอดมุ่นคิ้วไม่ได้

ยามต่อสู้ก่อนหน้านี้ เจ้าแห่งวิญญาณร้ายเคยเรียกกระดูกนิ้วท่อนหนึ่งออกมา น่าจะเป็นศาสตรามรรคอมตะที่ไม่ธรรมดายิ่งชิ้นหนึ่ง

แต่ตอนนี้สมบัติชิ้นนี้กลับหายไปแล้ว

หลินสวินเงยหน้ามองไปทางเมืองใหญ่ที่ห่างไกลโดยไม่รู้ตัว

หืม?

ในจิตรับรู้เห็นเงาร่างที่คุ้นเคยร่างหนึ่ง ยามนี้กำลังนั่งขัดสมาธิบนแท่นบูชาสีดำกลางเมืองนั่น

เป็นมารโลหิตหนุ่มที่นำทางเขาก่อนหน้านี้!

“ทำไมเจ้าถึงกลับมาอีกเล่า” มารโลหิตหนุ่มลืมตาขึ้นอย่างตกใจ เห็นชัดว่าสังเกตเห็นหลินสวินที่อยู่นอกเมืองแล้ว

“คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะเก็บงำซ่อนเร้นได้ล้ำลึกเช่นนี้ ถึงกับปิดบังข้าได้ด้วย”

ขณะกล่าวเงาร่างหลินสวินมาอยู่ในเมืองใหญ่นั้นแล้ว เข้าไปใกล้แท่นบูชาสีดำนั่น

สีหน้ามารโลหิตหนุ่มพลันปรวนแปรไม่หยุด กล่าวว่า “เจ้านำจิตชั่วร้ายไปแล้ว สามารถกลับไปแลกผลงานเก้าดาราได้ ทำไมต้องกลับมาอีก”

หลินสวินผิดคาดยิ่งกว่าเดิม “ดูเหมือนเจ้าจะรู้เรื่องลัทธิแรกกำเนิดมากนัก?”

มารโลหิตหนุ่มกล่าวด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก “หลายปีนี้พวกเจ้าผู้สืบทอดลัทธิแรกกำเนิดมากันไม่รู้กี่ครั้ง อยากรู้ข้อมูลพวกนี้ย่อมง่ายดายนัก”

หลินสวินร้องอ้อคราหนึ่ง สายตาสำรวจแท่นบูชาสีดำนั่น

แท่นบูชานี้รูปร่างคล้ายดวงตาข้างหนึ่ง แปลกประหลาดมาก ดูไม่ออกว่าหลอมมาจากวัตถุดิบอะไร แต่กลับเผยกลิ่นอายบาปชั่วร้ายเป็นระลอก

ก่อนหน้านี้เจ้าแห่งวิญญาณร้ายก็เคยมองแท่นบูชานี้เป็นสถานที่ฝึกปราณ

“กระดูกนิ้วนั่นอยู่ไหน”

สายตาหลินสวินมองมารโลหิตหนุ่มใหม่อีกครั้ง

“ของสิ่งนี้ให้เจ้าไม่ได้ หากเจ้าอยากจากไปแบบยังมีชีวิตก็ออกจากโลกนี้ไปโดยเร็ว ไม่อย่างนั้นป้ายคำสั่งสำนักในมือเจ้าก็ช่วยเจ้าไม่ได้”

มารโลหิตหนุ่มผุดลุกจากการนั่งสมาธิ สีหน้านิ่งสงบ น้ำเสียงก็ราบเรียบมาก แตกต่างกับท่าทางหวาดกลัวตอนเจอหลินสวินช่วงแรกราวกับเป็นคนละคน

หลินสวินจ้องมองมารโลหิตหนุ่มตนนี้ครู่หนึ่ง เพิ่งหมายจะพูดอะไร

“มีคนมาแล้ว หลบเข้าไปในแท่นบูชานี้เร็ว!”

มารโลหิตหนุ่มหน้าเปลี่ยนสีเล็กน้อย สะบัดแขนเสื้อคราหนึ่ง ใต้แท่นบูชาสีดำนั้นมีประตูใต้ดินบานหนึ่งปรากฏ

หลินสวินรู้สึกผิดคาดโดยพลัน “ทำไมต้องหลบด้วย”

“เพราะพวกเขาจะฆ่าเจ้า!” มารโลหิตหนุ่มกล่าวเสียงแข็ง

แววตาหลินสวินอึ้งงัน กล่าวว่า “ใครกัน”

“อีกเดี๋ยวเจ้าดูเองก็รู้ ตอนนี้เจ้ารีบหลบก่อนดีกว่า ไม่อย่างนั้นข้าจะถูกฆ่าตายเพราะเจ้าด้วย!”

มารโลหิตหนุ่มกล่าวร้อนรน

“ได้ ข้าจะเชื่อเจ้าสักครั้ง”

หลินสวินพูดพลางหายเข้าไปในบานประตูใต้ดินนั่น

ใต้แท่นบูชานี้ถึงกับเป็นแดนลับอัศจรรย์แห่งหนึ่ง เพียงแต่เล็กมากเท่านั้น ขอบเขตไม่ถึงพันจั้ง ภายในตกแต่งด้วยเบาะรองนั่ง เตาหลอม เตียง โต๊ะเตี้ย ดูสะอาดเรียบร้อย

นี่ทำให้หลินสวินรู้สึกผิดคาดอีกครั้ง

ที่นี่คือแดนบาป เป็นสถานที่อันตรายนองเลือดเพียงใด ทั้งแท่นบูชาสีดำนี้ยังเป็นสถานที่ฝึกปราณของเจ้าแห่งวิญญาณร้ายนั่นด้วย แต่ใต้แท่นบูชานี้กลับมีแดนลับที่สะอาดเรียบง่ายเช่นนี้ ใครจะไม่แปลกใจ

จากนั้นหลินสวินก็ถูกคันฉ่องสำริดบานหนึ่งดึงดูด

คันฉ่องสำริดเกลี้ยงเกลา สะท้อนภาพนอกแท่นบูชาสีดำ

มารโลหิตหนุ่มยืนอยู่ตรงนั้น ดูเหมือนหวาดกลัวอย่างยิ่ง สีหน้าปรวนแปรไม่หยุด

ไม่ทันไรเสียงทลายอากาศระลอกหนึ่งดังขึ้น ร่างกำยำที่อบอวลด้วยไออมตะยิ่งใหญ่ปรากฏตัวบนท้องฟ้าเหนือแท่นบูชาสีดำ

คนผู้นี้สวมเกี้ยวประดับสูงคาดเข็มขัดกว้าง ร่างสูงใหญ่ หน้าตาน่าเกรงขาม ยืนอยู่ตรงนั้นสบายๆ กลิ่นอายที่แผ่ออกมาก็สลายไอชั่วร้ายสีเลือดในฟ้าดินแถบนี้ไปจนเกลี้ยง

ผู้นำยอดเขาที่สามหนานป๋อหง!

หลินสวินใจกระตุกวูบ แทบไม่กล้าเชื่อสายตาตัวเอง

คนที่มารโลหิตหนุ่มบอกว่าอยากฆ่าตน หรือว่าจะเป็นเขา

“คนล่ะ” หนานป๋อหงแววตาเฉยชา ก้มมองมารโลหิตหนุ่มจากเบื้องสูง

“เรียนผู้นำยอดเขา เขาจากไปก่อนก้าวหนึ่งแล้ว” มารโลหิตหนุ่มกล่าวอย่างยำเกรง

“จากไปแล้ว?”

หนานป๋อหงสีหน้าขรึมลง กลางฝ่ามือพลันควบรวมแส้ยาวสีทองเส้นหนึ่งออกมา ฟาดใส่ร่างมารโลหิตหนุ่มเต็มแรง ตีจนเขาผิวแตกเลือดอาบ ทรุดลงกับพื้น ชักกระตุกไปทั้งตัวด้วยความเจ็บปวดสาหัส

“ผู้นำยอดเขาโปรดระงับโทสะ ศิษย์น้องหลินสวินพลังต่อสู้เย้ยฟ้า เดิมข้าล่อเขามาที่นี่ วางแผนยืมมือเจ้าแห่งวิญญาณร้ายกำจัดเขา ใครจะคิดว่าเจ้าแห่งวิญญาณร้ายไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาแต่แรก สู้กันเพียงครู่เดียวก็สิ้นสุด ยามข้าคิดขัดขวางก็ไม่ทันแล้ว…”

มารโลหิตหนุ่มข่มความเจ็บปวดพลางกล่าวอธิบาย

แต่คำว่า ‘ศิษย์น้องหลินสวิน’ จากปากเขากลับทำให้หลินสวินใจกระตุกอีกครั้ง ไม่อาจนิ่งสงบแล้ว

หรือมารโลหิตในร่างเด็กหนุ่มนี้เป็นศิษย์พี่คนหนึ่งของลัทธิแรกกำเนิด?

นี่เป็นไปได้อย่างไร