ตอนที่ 2798 ครอบครัวพร้อมหน้า

ตอนที่ 2798 ครอบครัวพร้อมหน้า

เห็นหลินสวินประหลาดใจเช่นนี้ ไท่เสวียนอดยิ้มไม่ได้ อธิบายด้วยเสียงอบอุ่น

“หากระดับนิรันดร์ลงมือ ต้องทำให้กฎระเบียบฟ้าดินเกิดระลอกคลื่นประหลาดแน่นอน ถึงขั้นที่เป็นไปได้สูงมากว่าจะเจอการสะท้อนกลับและโจมตีจากกฎระเบียบฟ้าดิน”

“เมื่อครู่นี้หากเปลี่ยนเป็นร่างต้นของข้าอยู่ที่นี่ หลังจากพลังกฎระเบียบของฟ้าดาราแห่งนี้รับรู้ถึงอันตราย จะต้องดำเนินการกดข่มข้าแน่นอน”

“อย่างในโลกยอดนิรันดร์ มีเพียงน่านฟ้าที่เก้าที่สามารถรับการต่อสู้ของระดับนิรันดร์ได้ ที่นั่นคือฟ้าดินแห่งนิรันดร์ และสามารถทำให้ระดับนิรันดร์ฝึกปราณที่นั่นได้”

“ทั้งหมดนี้หมายความว่าหากเจ้าอยู่ที่อื่น แทบจะเจอผู้ยิ่งใหญ่ระดับนิรันดร์ที่แท้จริงได้อย่างยิ่ง อย่างมากก็เจอได้แค่รูปจำลองเจตจำนงอย่างข้า”

ฟังจบหลินสวินเข้าใจทันที และกระจ่างในจุดหนึ่งด้วย นั่นคือกฎระเบียบฟ้าดินทั้งสามารถถูกระดับนิรันดร์นำมาใช้งาน และก็สามารถเกิดการสะท้อนกลับใส่ระดับนิรันดร์ได้เช่นกัน!

“ที่นี่ไม่ปลอดภัยแล้ว รีบไปแดนผนึกเรืองแสงนั่นเถอะ”

ไท่เสวียนชี้ไปไกลๆ

บริเวณนั้นกลิ่นอายขุ่นมัวแรกกำเนิดอบอวล เส้นแสงเรียวยาวสายแล้วสายเล่าปรากฏให้เห็นเป็นบางคราว แสงประกายพริบไหวพาให้คนใจสั่น

นั่นคือพลังของเขตแดนกาลเวลา!

และในเขตแดนกาลเวลานั่นก็คือแดนผนึกเรืองแสง สถานที่ที่บิดามารดาของหลินสวินถูกขังอยู่

หลินสวินสูดหายใจลึกเฮือกหนึ่ง มุ่งตรงไปข้างหน้า

“จำไว้ว่าต้องเร่งมือ”

ไท่เสวียนเตือนประโยคหนึ่ง

หลินสวินพยักหน้า เขาเรียกเตากระบี่ไร้ก้นบึ้งออกมาป้องกันรอบตัว

เพียงแต่เมื่อเข้าสู่พื้นที่ขุ่นมัวแถบนั้นจริงๆ มองเห็นทิวทัศน์ในนั้น หลินสวินก็ชะงักเท้าทันใด

ตูม โครม!

รอยแยกกาลเวลาที่เจิดจ้าหนาใหญ่นับไม่ถ้วนราวกับพายุคลั่งเป็นสายๆ โหมกระหน่ำตัดสลับอยู่ภายในไม่หยุด สำแดงภาพการทำลายล้างที่ปั่นป่วนโกลาหลยิ่งยวด

มองเพียงแวบเดียวหลินสวินก็หนาวเยือกในใจอย่างอดไม่ได้

น่ากลัวเกินไปแล้ว!

มิน่าในกาลเวลาไร้สิ้นสุดที่ผ่านมา แม้รู้ดีว่าบิดามารดาตนติดอยู่ในแดนผนึกเรืองแสง แต่จนตอนนี้ก็ยังไม่มีใครสามารถบุกเข้าไปได้

ต่อให้เป็นขั้นหลุดพ้นเหล่านั้นก็ไม่กล้าก้าวเข้ามาในนี้

เพราะเขตแดนกาลเวลาที่ปกคลุมอยู่ที่นี่น่ากลัวเกินไปจริงๆ!

จากแค่ความรู้สึกหลินสวินก็ตัดสินได้แล้วว่า ด้วยอานุภาพของเตากระบี่ไร้ก้นบึ้ง เกรงว่าจะขวางการโจมตีของพลังกาลเวลาไม่ได้

หลินสวินใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่งแล้วเรียกโลงนิรันดร์ออกมา

ทันใดนั้นเขาสัมผัสได้อย่างฉับไวว่าเมื่อกลิ่นอายของโลงนิรันดร์แผ่ออกมา กระแสกาลเวลาที่อยู่ใกล้ที่สุดถึงกับค่อยๆ สงบลง

‘ผู้อาวุโสไท่เสวียนเดาไว้ไม่ผิดจริงๆ เป็นไปได้สูงมากว่าโลงนิรันดร์จะเป็นกุญแจเปิดเขตแดนกาลเวลาแห่งนี้’

นอกจากความกระจ่างแจ้งแล้ว หลินสวินยังอดประหลาดใจไม่ได้ ‘เพียงแต่ ตอนนั้นท่านพ่อท่านแม่ไม่มีโลงนิรันดร์ เช่นนั้นพวกเขาเข้าไปในแดนผนึกเรืองแสงแห่งนี้ได้อย่างไร’

คิดถึงตรงนี้ใจเขาพลันกระตุกวูบ เสียงชิ้งดังขึ้นคราหนึ่ง กระบี่ศุภโชคปรากฏในฝ่ามือ

วู้ม!

พริบตานั้นกระบี่ศุภโชคเกิดเสียงแปลกประหลาด ราวกับโห่ร้องยินดี ตัวกระบี่ที่สั่นเทิ้มแผ่ระลอกคลื่นกาลเวลาวงแล้ววงเล่าออกมาเป็นวงกว้าง

ทันใดนั้นกระแสกาลเวลาที่ปั่นป่วนโกลาหลนั่นพลันเกิดการเปลี่ยนแปลงมหัศจรรย์ เหมือนสัตว์ที่ถูกกำราบ จมสู่ความเงียบงัน นิ่งไม่ขยับ

‘กระบี่ศุภโชค โลงนิรันดร์… สมบัติสองชิ้นนี้น่าจะมีส่วนเกี่ยวข้องอย่างมากต่อแดนผนึกเรืองแสง และตอนนั้นไม่ว่าจะเป็นท่านตาทวดหรือท่านพ่อท่านแม่ คงเข้าสู่ที่นี่ด้วยกระบี่ศุภโชค’

หลินสวินเข้าใจอย่างสิ้นเชิงแล้ว

เขาไม่ได้ชักช้า เก็บโลงนิรันดร์และถือเพียงกระบี่ศุภโชคเดินเข้าไปในส่วนลึกของเขตแดนกาลเวลาที่อยู่ในสภาพเงียบงันนั้น

โครม!

เมื่อเงาร่างหลินสวินหายไปในนั้นแล้ว เขตแดนกาลเวลาที่เงียบสงบในตอนแรกจู่ๆ ก็โหมกระหน่ำขึ้นมา พลิกม้วนปั่นป่วนไม่หยุด

ฟ้าดาราไกลลิบ ไท่เสวียนนั่งขัดสมาธิ

พื้นที่บริเวณนั้นยังมีผู้ฝึกปราณแต่ละตระกูลซ่อนตัวอยู่ในตำหนักแต่ละหลัง ตัวสั่นระริก ตื่นกลัวยากจะสงบ

เพียงแต่ไท่เสวียนคร้านจะไปสนใจ

……

ในเขตแดนกาลเวลา

แดนลับที่ภูเขางามแม่น้ำใสแห่งหนึ่ง

ใจกลางของโลกนี้มียอดเขาสูงเสียดฟ้าสีดำลูกหนึ่งตั้งอยู่ พุ่งทะลวงเมฆาราวกับเสาค้ำสวรรค์ สูงตระหง่านอย่างที่สุด

ตรงยอดเขา หมอกเมฆลอยแผ่ว ตำหนักที่เก่าแก่แห่งหนึ่งตั้งอยู่ อาบอยู่ในราตรีรัตติกาลที่มืดมิด ลึกลับและน่าเกรงขาม

ข้างตำหนักนี้มีกระท่อมฟางหลังหนึ่งสร้างอยู่ หน้ากระท่อมปลูกดอกไม้และพืชผล ตัดแต่งอย่างสวยงาม

กำแพงรั้วที่ก่อจากก้อนอิฐโอบล้อมกระท่อมแห่งนี้ให้กลายเป็นลานเรือนหลังหนึ่ง

ตรงกลางลานเรือนวางโต๊ะเตี้ยและเบาะรองนั่ง

เวลานี้ชายหญิงคู่หนึ่งนั่งอยู่บนเบาะรองนั่ง ฝ่ายชายกำลังนั่งสมาธิ

ฝ่ายหญิงกำลังเย็บผ้า นิ้วมือกระจ่างเรียวยาวหยิบแก่นประกายเมฆที่เพรียวบางโปร่งแสงซึ่งเพิ่งเก็บมาเมื่อครู่นี้ขึ้น แล้วนำมาเย็บไปมาไม่หยุด

ไม่นานชุดคลุมที่เรียบง่ายสะอาดสะอ้านก็เสร็จสมบูรณ์