ตอนที่ 2946 มาไม่ขาดสาย ต่างสำแดงอภินิหาร

ตอนที่ 2946 มาไม่ขาดสาย ต่างสำแดงอภินิหาร

ฟ้าดินเงียบสงัดหาใดเทียบ!

รูปจำลองเจตจำนงระดับนิรันดร์หกคนที่สู้ดุเดือดกับหลินสวินก่อนหน้านี้ต่างเหมือนยกภูเขาออกจากอก ถอนตัวกลับไป

สายตาพวกเขามองดูเงาร่างสูงโปร่งผอมแห้งที่ปรากฏตัวกลางอากาศนั้น สีหน้าต่างเจือแววสะท้านถึงขั้นยำเกรง

คนผู้นั้นเป็นรูปจำลองเจตจำนงระดับนิรันดร์เช่นกัน แต่กลับแข็งแกร่งกว่าพวกเขาไม่รู้เท่าไร!

กลิ่นอายแรกกำเนิดอบอวลกลางฟ้าดิน ทำให้ห้วงอากาศอันปั่นป่วนนั้นคืนสู่ความสงบถึงขีดสุดประหนึ่งศิโรราบ

“อัญเชิญรูปจำลองบรรพจารย์!”

“อัญเชิญรูปจำลองบรรพจารย์!”

…เสียงสะท้อนอยู่กลางฟ้าดิน เพิ่มแรงสั่นสะท้านตรงสู่ใจคน

เหล่าเฒ่าดึกดำบรรพ์อย่างถูมู่หุนมีชีวิตมาไม่รู้กี่วันเวลา คองอำนาจคับฟ้าในลัทธิพ่อมด ได้รับความเคารพจากสรรพชีวิตมากมาย

แต่บัดนี้กลับพากันทำความเคารพเช่นศิษย์ สีหน้าเคารพยำเกรง!

ไม่ว่าใครได้เห็นภาพนี้เกรงว่าต้องตกใจกันหมด

“บรรพจารย์ลัทธิพ่อมด… เทียนอู!”ดฮณ๊ฯดฯฌซ,

หลินสวินนัยน์ตาหดรัด ในใจปั่นป่วนไม่หยุด

เขาเคยได้ยินเหยียนจี้บอกว่าบรรพจารย์ผู้ก่อตั้งลัทธิพ่อมดมีนามว่า ‘เทียนอู’ เดินยุคในการสับเปลี่ยนยุคสมัย ข้ามผ่าน ‘เคราะห์ดับสิ้นไร้ชีพ’ ได้สำเร็จหลายครั้ง!

อย่างจักรพรรดิเทพรัตติกาลนิรันดร์ที่เป็นร่างต้นของซย่าจื้อ ตอนนั้นเพราะพบเจอความยากลำบากจากเคราะห์ดับสิ้นไร้ชีพ จึงต้องหลบอยู่ในแดนผนึกเรืองแสง

ไม่ต้องสงสัย เทียนอูเป็นคนที่น่ากลัวกว่าจักรพรรดิเทพรัตติกาลนิรันดร์เสียอีก!

ก็ในตอนนี้เอง ต่อให้ที่ปรากฏเป็นเพียงรูปจำลองเจตจำนงร่างหนึ่งของเทียนอู แต่หลินสวินกลับรู้สึกได้ถึงอันตรายยิ่งยวด อานุภาพเช่นนั้น รูปจำลองเจตจำนงระดับนิรันดร์ที่อยู่ที่นี่เหล่านั้นเทียบไม่ติด

ถ้าเทียบกันจริงๆ ก็ห่างชั้นราวฟ้ากับเหวโดยสิ้นเชิง!

ตอนนี้ถูมู่หุนกำลังสื่อจิตพูดอะไรบางอย่างกับรูปจำลองเจตจำนงของเทียนอู

สวบ!

เงาร่างเสวียนเฟยหลิงปรากฏตรงหน้าหลินสวิน เอ่ยว่า “ต้องเคลื่อนไหวจริงจังแล้ว เรื่องต่อจากนี้ก็ให้ข้าจัดการเถอะ”

เขาสีหน้าเคร่งเครียด แต่ไม่ได้เผยแววกระวนกระวาย

“นี่คงเป็นไพ่ตายที่ใหญ่ที่สุดของพวกเขาแล้ว…”

หลินสวินแววตาฉายวาบ

เขาคาดเดาได้นานแล้วว่าในเมื่อคราวนี้ลัทธิพ่อมดกับลัทธิฌานบุกมา จะต้องเตรียมกำลังพลที่สามารถคุกคามรากฐานลัทธิแรกกำเนิดได้แน่

และก่อนหน้านี้รูปจำลองเจตจำนงระดับนิรันดร์เหล่านั้นยังไม่อาจทำได้ถึงขั้นนี้

ตอนนี้เมื่อเห็นรูปจำลองเจตจำนงของเทียนอู บรรพจารย์ลัทธิพ่อมดปรากฏตัว หลินสวินจะไม่รู้ได้อย่างไรว่านี่จึงจะเป็นไพ่ตายที่ใหญ่ที่สุดของหอบรรพจารย์ลัทธิพ่อมด

ลัทธิพ่อมดยังเคลื่อนกำลังพลเช่นนี้ออกมา ลัทธิฌาน… จะไม่ได้เตรียมตัวได้อย่างไร

ตามคาด!

หลินสวินเพิ่งคิดได้ถึงตรงนี้ จู่ๆ เสียงสวดท่องธรรมอันน่าเกรงขามก็อุบัติขึ้นกลางฟ้าดิน

ถัดมาบุปผาสวรรค์ร่วงโรย ปทุมทองผุดดิน หงส์เหินเวียนวน คชสารขาวร้องคำราม แสงธรรมเกรียงไกรแน่นขนัดดุจสายฝนจากฟากฟ้า ส่องสว่างโลกหล้า

ครืน…

เงาร่างสูงตระหง่านที่น่าเกรงขามร่างหนึ่งปรากฏขึ้นที่นั่น

เขาศีรษะโล้นเกลี้ยง รูปลักษณ์คล้ายเด็กหนุ่ม เท้าเปลือยเปล่าเหยียบเมฆมงคลก้อนหนึ่ง ใบหน้ากระจ่างหล่อเหลามีแสงปัญญาอันศักดิ์สิทธิ์ยากจับต้องอบอวลออกมา ด้านหลังสะท้อนวงแสงแดนธรรม เผยภาพ ‘แดนสุขาวดี’

เมื่อเขาปรากฏตัว เฒ่าดึกดำบรรพ์อย่างพวกจี้คงพากันพนมมือก้มกราบ ประกาศฉายาธรรม

“รูปจำลองเจตจำนงของ ‘ซื่อ’ บรรพจารย์ผู้ก่อตั้งลัทธิฌาน!”艾琳小說

สีหน้าเสวียนเฟยหลิงเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดยิ่ง ขมวดคิ้วแน่น

ซื่อ!

ยอดยักษ์ใหญ่ที่เดินผ่านมาหลายยุคสมัยตั้งแต่ในอดีต ก้มมองผ่านการเปลี่ยนแปลงของโลกเช่นกัน เป็นบุคคลในตำนานที่ก่อตั้งลัทธิฌานเองกับมือ!

เมื่อเขาปรากฏตัว อานุภาพอันน่าครั่นคร้ามเช่นนั้นก็เบียดแน่นไปทั่วพื้นที่ ทำให้สัตว์ประหลาดเฒ่าลัทธิฌานเหล่านั้นเผยสีหน้านับถือ

ในใจหลินสวินรู้สึกกดดัน สีหน้าเคร่งเครียด จับมือข้างหนึ่งของซย่าจื้อไว้แล้วสื่อจิตว่า ‘ถ้าอีกเดี๋ยวการต่อสู้ปะทุขึ้น ไม่ว่าอย่างไรก็อย่าเคลื่อนไหวตามอำเภอใจ!’

ซย่าจื้อร้องอืมคำหนึ่ง

และบัดนี้เสวียนเฟยหลิงเรียกกระบี่บินเล่มหนึ่งออกมาอย่างไม่ลังเลสักนิด

กระบี่บินหมุนคว้างอยู่กลางอากาศ จากนั้นหยุดลงอย่างรวดเร็ว คมกระบี่มีวังวนพลังอันพร่าเลือนพวยพุ่งและกระจายออกมาเป็นวงๆ

จากนั้นเงาร่างอวบอ้วนร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นจากในปราณกระบี่

เขาผมหนวดขาวโพลน หน้าตาใจดี แต่งกายชุดขาวทั้งตัว แต่ร่างกายกลับอ้วนพี ปลายจมูกแดงก่ำ ที่เอวยังห้อยน้ำเต้าสีม่วงทองขนาดใหญ่เอาไว้ด้วย

เมื่อเขาปรากฏตัว กระบี่บินนั้นก็ค่อยๆ หม่นแสงลงก่อนจะสลายหายไป

“บรรพจารย์ สถานการณ์วันนี้มีแต่ต้องให้ท่านออกโรงแล้ว”

เสวียนเฟยหลิงถอนใจเบาๆ สีหน้าออกจะละอายใจ

หลินสวินอึ้งไปแล้ว เฒ่าอ้วนที่ทั้งผมและหนวดเคราสีขาวคนนี้ ถึงกับเป็น ‘หยวนชู’ บรรพจารย์ผู้ก่อตั้งลัทธิแรกกำเนิดหรือนี่!

ไม่เพียงแต่เขา พวกถูมู่หุนกับจี้คงที่อยู่ไกลๆ ยังอึ้งไป คล้ายคิดไม่ถึงว่าบรรพจารย์ลัทธิแรกกำเนิดจะมีรูปร่างหน้าตาเช่นนี้

กลับพบว่าบรรพจารย์ลัทธิแรกกำเนิดตบน้ำเต้าม่วงทองที่เอว เอ่ยเสียงดังว่า “ละอายใจอะไร บีบให้เจ้าสวะเฒ่าเทียนอูกับลาเฒ่าหัวโล้นซื่อสำแดงรูปจำลองเจตจำนงออกมาได้ก็ร้ายกาจมากแล้วไม่ใช่หรือ”

เสียงดังยิ่งนัก ดุจดั่งสายฟ้าฟาดกลางที่ราบ ดังสนั่นจนหูอื้อ

“หยวนชู ถ้าแค่เจ้าคนเดียวต้านเคราะห์ในวันนี้ไม่ไหวหรอก”

ไกลออกไปเทียนอูที่เงาร่างผอมแห้งสูงโปร่ง ทั้งตัวอบอวลด้วยไอแรกกำเนิดสองมือไพล่หลัง เสียงเรียบเฉยเหี้ยมเกรียมดุจกระบี่เทพเล่มหนึ่งกำลังส่งเสียงชิ้งๆ

“แค่หนึ่งต่อสองเอง”

หยวนชูเอ่ยอย่างไม่สนใจสักนิด “สมัยก่อนพวกเราไม่ใช่ไม่เคยตีกันเสียหน่อย”