ตอนที่ 2966 ต้นตัดมรรค

ตอนที่ 2966 ต้นตัดมรรค

“หรือเกิดเรื่องไม่คาดฝันอะไรขึ้น ไม่ได้การแล้ว รอเช่นนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว”

ครู่ใหญ่หวังจ้งเทียนสูดหายใจลึก เขาตัดสินใจส่งคนไปตระกูลตงหวงทันที

แต่ตอนที่เขาเตรียมจะออกคำสั่งนั้นเอง เสียงร้องตื่นตระหนกพลันดังขึ้นนอกโถงใหญ่

“ผู้นำตระกูล แย่แล้ว! ‘โคมวิญญาณอมตะ’ ที่ผู้อาวุโสชั้นสูงสองคนทิ้งไว้ดับไปแล้ว!”

โครม!

หวังจ้งเทียนเพียงรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่า แม้แต่ศีรษะยังรู้สึกเหมือนจะระเบิดออก

ผู้อาวุโสชั้นสูงทั้งสอง… ร่วงหล่นแล้วหรือ!?

คนตายเหมือนดั่งโคมดับ

โคมวิญญาณอมตะดับสิ้น ก็หมายความว่าพลังจิตของผู้อาวุโสชั้นสูงทั้งสองอย่างหวังเต้าชวน หวังฝูผิงถูกบดขยี้อย่างสิ้นเชิงแล้ว ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ ไม่มีความเป็นไปได้ที่จะฟื้นคืนกลับมาได้อีก

“เป็นเช่นนี้ได้อย่างไร… หรือพวกเฒ่าชราลัทธิแรกกำเนิดมาโจมตีน่านฟ้าที่แปดพร้อมกับหลินสวินด้วย”

หวังจ้งเทียนพยายามทำให้ตนสงบ แต่จิตใจเขาว้าวุ่นไปหมดแล้ว

เขาตระหนักได้ว่าผลลัพธ์ที่เลวร้ายที่สุดเกิดขึ้นแล้ว เรื่องเร่งด่วนตอนนี้คือต้องเคลื่อนไหวโดยเร็วที่สุด

“ใครก็ได้ ไปปิดค่ายกลเคลื่อนย้ายโบราณของยักษ์ใหญ่อมตะอื่นๆ! เดี๋ยวนี้!”

หวังจ้งเทียนออกคำสั่งเสียงขรึม

“ขอรับ!”

นอกโถงใหญ่มีคนรับคำสั่งจากไป

‘โชคดีที่ข้าให้คนในตระกูลทั้งหมดไปอยู่ใน ‘เจดีย์นภามหาวิญญาณ’ ล่วงหน้าแล้ว สามารถพาพวกเขาจากไปได้ตลอดเวลา…’

หวังจ้งเทียนลอบรู้สึกโชคดี

ไม่กี่วันก่อนหลังจากหวังเต้าชวนกับหวังฝูผิงจากไป หวังจ้งเทียนก็เคลื่อนไหว จัดแจงคนในตระกูลทั้งหมด

ในเขาเทพยอดน้ำแข็งตอนนี้เหลือเพียงแค่ ‘คนนอก’ ที่อุทิศตนรับใช้ตระกูลหวัง

‘รอปิดค่ายกลเคลื่อนย้ายโบราณ ข้าจะนำพลังระเบียบและเจดีย์นภามหาวิญญาณของตระกูลจากไป ถึงตอนนั้นแม้กำลังพลของลัทธิแรกกำเนิดโจมตีมา สิ่งที่เหลือให้พวกเขาก็คือเขาเทพยอดน้ำแข็งที่ว่างเปล่าเท่านั้น…’

หวังจ้งเทียนสูดหายใจลึกสองสามครา ตัดสินใจจะไปเก็บต้นกำเนิดระเบียบของตระกูลตอนนี้

ตูม!

ก็ตอนนี้เองเสียงสะเทือนเลื่อนลั่นระลอกหนึ่งดังขึ้น ทำลายความเงียบของยามรัตติกาล

หวังจ้งเทียนนัยน์ตาหดรัด หน้าเปลี่ยนสียิ่ง หรือพวกหลินสวินกับยพวกลัทธิแรกกำเนิดโจมตีแล้ว

เขาพุ่งออกไปนอกโถงทันที

ไกลออกไปเสียงตะโกนดังขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่า แสงมรรคพร่างพราวบาดตาพุ่งสู่ท้องฟ้า ส่องสว่างฟ้าสีรัตติกาล ล้วนเป็นผู้แข็งแกร่งที่พิทักษ์ตระกูลหวัง โดยแทบจะเป็น ‘คนนอก’ ทั้งหมด

เพียงแต่แสงไหวเคลื่อนที่เจิดจ้านั้น ยามนี้ราวกับดอกไม้ไฟที่หายวับไปในชั่วพริบตา เพิ่งจะพุ่งออกไปก็หายไปในท้องฟ้าสีรัตติกาลปานหมึกดำนั่น

ไม่มีเสียงโหยหวน ไม่มีการดิ้นรน ทุกอย่างล้วนดำเนินไปอย่างเงียบๆ

หวังจ้งเทียนหัวใจหล่นวูบ

เขาจะดูไม่ออกได้อย่างไรว่าผู้แข็งแกร่งเหล่านั้นเพิ่งพุ่งออกมา ยังไม่ทันตอบสนองด้วยซ้ำก็ถูกสังหารแล้ว

สวบ!

เขาเคลื่อนย้ายผ่านห้วงอากาศ มุ่งหน้าไปเขตหวงห้ามของตระกูล

ศัตรูโจมตีแล้ว เขาไม่สนอย่างอื่นอีก คิดเพียงไปนำพลังระเบียบมาให้เร็วที่สุด จากนั้นก็ไปจากเขาเทพยอดน้ำแข็งโดยตรง

พลังระเบียบคือรากฐานของตระกูล ถ้าไม่ถูกชิงไปภายหน้าย่อมมีหวังตั้งรกรากได้ใหม่อีกครั้ง

เช่นเดียวกัน ขอเพียงแค่คนตระกูลหวังในเจดีย์นภามหาวิญญาณยังมีชีวิตอยู่ ตระกูลหวังก็มีโอกาสจะคงอยู่ชั่วนิรันดร์

“ถึงแล้ว”

ไม่นานต้นไม้โบราณต้นหนึ่งปรากฏในสายตา

ต้นไม้นี้สูงไม่เกินเก้าจั้ง ดำตลอดทั้งต้น เผยประกายปานโลหะ แต่ละกิ่งราวกับโซ่เทพที่แหลมคมมากมาย ทิ้งดิ่งลงมา

คลื่นระเบียบที่พาให้คนใจสั่นแผ่จากบนต้นไม้นี้ ให้ความรู้สึกเหมือนสิ่งที่เผชิญหน้าไม่ใช่ต้นไม้ แต่เป็นทัณฑ์สวรรค์

ต้นตัดมรรค!

นี่ก็คือระเบียบระดับสวรรค์ขั้นเก้าหายากที่คุ้มครองและหล่อเลี้ยงตระกูลหวังมาในกาลเวลาไร้สิ้นสุด ผู้แข็งแกร่งในอดีตของตระกูลหวังล้วนผงาดขึ้นทีละก้าวจากการหยั่งรู้นัยเร้นลับที่สั่งสมอยู่ในต้นไม้ต้นนี้!

‘สักวันข้าจะพาเจ้าหวนกลับมา’

ในดวงตาหวังจ้งเทียนเผยความเจ็บปวด แต่เพียงพริบตาก็ถูกความนิ่งสงบเข้าแทนที่

เขาสูดหายใจลึกเฮือกหนึ่ง กำลังจะลงมือ

ทันใดนั้นเสียงราบเรียบหนึ่งดังขึ้น “นี่ก็คือพลังระเบียบของตระกูลหวังของพวกเจ้าหรือ แปลกประหลาดมากดังคาด กระบี่ตัดมรรคนั่นก็หลอมจากพลังต้นกำเนิดส่วนหนึ่งของระเบียบนี้หรือ”

หวังจ้งเทียนสะดุ้งตกใจ

เขาหมายจะบีบยันต์หยกรูปกระบี่บินที่เตรียมเอาไว้ให้แหลกละเอียดในทันที

การตอบสนองของเขาใช่ว่าไม่เร็ว แต่ยังมีสิ่งที่เร็วกว่าเขา ในขณะที่เสียงราบเรียบนั่นดังขึ้น เงาร่างสามร่างปรากฏกลางอากาศ ล้อมเขาไว้เป็นมุมสามเหลี่ยม

ปัง!

ชั่วพริบตากฎเกณฑ์อมตะทั้งหมดของหวังจ้งเทียนถูกตัดทำลายเหมือนกระดาษเปื่อย ลำคอถูกมือข้างหนึ่งคว้าเอาไว้ ขยับตัวไม่ได้ในทันที แม้แต่เรี่ยวแรงสักเสี้ยวก็ไม่สามารถเค้นออกมาได้

ยันต์หยกที่กำอยู่ในมือตอนแรกก็ร่วงลงพื้นไปด้วย ส่งเสียงกังวาน

หวังจ้งเทียนพลันหน้าซีดขาว ตาแทบถลนออกมา รู้สึกเหมือนพังทลายไปทั้งตัว

การโจมตีเดียวก็กำราบตนได้แล้วหรือ!?

ในฐานะผู้นำตระกูลหวัง หวังจ้งเทียนเองก็เป็นขั้นหลุดพ้นสัมบูรณ์ที่แข็งแกร่งอย่างที่สุดคนหนึ่งเช่นกัน แต่เขากลับไม่สามารถจินตนาการได้ว่าเหตุใดตนจึงถูกกำราบโดยไม่รู้ตัวเช่นนี้

นี่ทำให้เขาแทบอึ้งค้าง

“ในยักต์หยกนี้คงจะเป็นรูปจำลองเจตจำนงระดับนิรันดร์กระมัง น่าเสียดาย ตอนนี้ไม่มีประโยชน์สำหรับเจ้าแล้ว”

กายมรรคเพลิงแดงของหลินสวินคว้าลำคอของหวังจ้งเทียนไว้มั่น ส่วนกายมรรคดินเหลืองเก็บยันต์หยกบนพื้นขึ้นมาเล่นในมือ

อีกด้านกายมรรคไม้เขียวก็กำลังพินิจต้นตัดมรรคที่อยู่ไม่ไกลนัก

ไกลๆ เสียงปะทะต่อสู้ดังขึ้นเป็นระยะๆ เป็นกายมรรคทองขาวที่กำลังต่อสู้อยู่

ยามเห็นภาพนี้หวังจ้งเทียนยังยากจะเชื่อ “คนที่มาน่านฟ้าที่แปดครั้งนี้มีแค่เจ้าคนเดียวหรือ”

“ไม่ผิด”

กายมรรคเพลิงแดงของหลินสวินพยักหน้า “อีกทั้งตระกูลตงหวงจบสิ้นแล้ว ไม่ว่าจะเป็นกำลังพลที่ตระกูลหวังของพวกเจ้าส่งไป หรือเป็นเฒ่าชราที่ขุมอำนาจอื่นส่งไปล้วนถูกฆ่าทั้งหมดแล้ว”